Vanmorgen werd ik om vier uur wakker. Dat was mijn eigen schuld: ik had de kat niet uit de slaapkamer gezet (de andere kat, niet die van het apporteren). Ze had zich zo aandoenlijk tegen me aan genesteld dat ik dacht dat het wel zou lukken met slapen. Dat denk ik altijd als dit gebeurt en het is nooit waar. Ook deze keer niet: om vier uur begon ze liefdevol aan mijn neus te likken. En werd ze alsnog naar de gang verhuisd. ;-)
Maar toen was ik dus wakker en begonnen mijn hersenen lekker op gang te komen. Ik verzon allerlei leuke, slimme en creatieve ideeen. Terwijl het me beter leek om nog een paar uur te gaan slapen. Het leek wel alsof ik elke keer vergat dat ik wilde gaan slapen omdat ik afgeleid werd door alweer iets interessants dat langskwam.
Ik weet dat er meer mensen zijn die hier last van hebben. Als ze naar bed gaan, of als ze halverwege de nacht wakker worden. En sommigen hebben dan niet eens leuke dingen in hun hoofd zoals ik nu had, maar vooral veel gepieker.
In mijn boek 'Meer energie!' heb ik uitgelegd waarom het zo belangrijk is om voldoende uren (diepe) slaap te krijgen. En ik heb ook een lijst met tips gegeven hoe je dingen zo kunt veranderen, dat de kans groot is dat je beter inslaapt en doorslaapt. Je kat niet in de slaapkamer laten is ook zo'n tip. ;-)
Hier nog een aanvullende truc, die ik vanmorgen ontdekte en die goed hielp. Het voelde alsof er een klein wezentje was in mij dat telkens achter elke interessante gedachte aanliep en vergat dat ik wilde slapen. Dus stelde ik me keer op keer voor dat ik dat wezentje vriendelijk terugriep en zei: ga maar lekker slapen. Ik liet het gaan liggen en tot rust komen.
Dit lukte niet ineens; ik heb het een aantal keren gedaan want hij ging er telkens weer vandoor. Hoe vaak weet ik niet precies, want ik ben in slaap gevallen. ;-) Maar dit is goed om te beseffen als je jezelf probeert te helpen in te slapen: je zult jezelf waarschijnlijk een aantal keren in slaap moeten sussen voor het lukt. Misschien zelfs heel vaak. Ga je daar niet over opwinden, maar blijf er rustig mee verder gaan. Oefening baart kunst.
maandag 27 december 2010
donderdag 23 december 2010
Geen zin in bewegen?
Veel mensen vinden het lastig om elke dag actief te bewegen, zeker in de winter. Ze vinden dat ze het moeten doen 'want het is beter voor je', maar dan lokt de bank of de luie stoel en dan komt het er niet van.
Daar kan ik de nodige verklaringen voor geven, maar ik wil me even tot eentje beperken vandaag: wie moe is, wil niet bewegen. Die wil uitrusten. Vaak is het dus een slimme volgorde om eerst te zorgen dat je dagelijks voldoende rust en ontspanning krijgt. Je wordt daar fitter van en krijgt vanzelf meer zin in bewegen.
Wel een kleine kanttekening.
"Ik hoef vandaag niet te bewegen, want ik ben moe," is niet zo'n goede tekst. Dat klinkt als eerder als een soort smoesje dan als een stap vooruit. ;-) Een betere tekst is misschien:
"Ik ben moe, dus ik ga meteen zorgen dat ik meer rust en ontspanning krijg om weer fit en vrolijk te worden."
Voor de liefhebbers is hier inspiratie te vinden om uit te rusten:
http://www.nationaleuitrustweek.nl/uitrustweek
Daar kan ik de nodige verklaringen voor geven, maar ik wil me even tot eentje beperken vandaag: wie moe is, wil niet bewegen. Die wil uitrusten. Vaak is het dus een slimme volgorde om eerst te zorgen dat je dagelijks voldoende rust en ontspanning krijgt. Je wordt daar fitter van en krijgt vanzelf meer zin in bewegen.
Wel een kleine kanttekening.
"Ik hoef vandaag niet te bewegen, want ik ben moe," is niet zo'n goede tekst. Dat klinkt als eerder als een soort smoesje dan als een stap vooruit. ;-) Een betere tekst is misschien:
"Ik ben moe, dus ik ga meteen zorgen dat ik meer rust en ontspanning krijg om weer fit en vrolijk te worden."
Voor de liefhebbers is hier inspiratie te vinden om uit te rusten:
http://www.nationaleuitrustweek.nl/uitrustweek
zondag 19 december 2010
Apport!
Ik heb een kat die apporteert. Normaal doen honden dat: je gooit een bal weg en dan gaan ze hem halen en leggen hem naast je neer. Onze andere kat apporteert niet. De meeste katten doen het volgens mij niet. Yoki wel.
Het gaat als volgt: ik zit te werken aan mijn bureau en dan hoor ik wat geschuifel onder mijn stoel. Ik kijk naar beneden en dan ligt er een grijs speelmuisje naast mijn stoel. Dan kijk ik achterom en dan zie ik in de gang, bovenaan de trap, Yoki liggen die me verwachtingsvol aanstaart. Ik gooi vanaf mijn werkplek het muisje met een boog van de trap af en zie Yoki zich er achteraan storten. Een halve minuut later ligt het muisje weer naast mijn stoel en is het de bedoeling dat ik het nog een keer gooi.
Ze houdt dit rustig een half uur vol. Niet mijn meest productieve half uur van de dag, maar ik kan tussendoor best een blogtekst typen ofzo. :-) Nu moet ik het muisje weer even gooien, moment...
Wat hier nou zo leuk aan is, is dat het laat zien dat een levend wezen patronen kan aanleren. Yoki heeft eens een muisje naast mij neergelegd en toen gooide ik het weg. Dat was leuk, dus legde ze het weer naast me neer. En het is voor haar ook helemaal geen vraag of ik het weer ga gooien, ze gaat gewoon klaarliggen naast de trap. Zie daar een apporterende kat.
Bij mensen werkt het net zo. Stel bijvoorbeeld dat je gewend bent om direct na het eten op een bepaalde plek op de bank te gaan zitten en de tv aan te doen. Als je dat zes dagen doet, dan denk je er op de zevende dag niet meer bij na. Je zit al op de bank en hebt de afstandsbediening al in je hand voordat je een besluit hebt genomen over wat je die avond wilt doen.
Als ik Yoki's muisje niet meer gooi, zal ze dat heel jammer vinden. Haar spelletje is weg, wat nu? Waarschijnlijk gaat ze na een tijdje ronddrentelen in een plant hangen of in de gordijnen om mijn aandacht te trekken. En dan gooi ik toch het muisje maar weer...
Ook dit werkt bij mensen net zo. Als jij op die bank gaat zitten en je mag de tv niet aanzetten omdat je dat beter vindt voor jezelf, dan kun je daar behoorlijk onrustig van worden. Je hebt nog geen andere gewoontes en bovendien: waarom moet je leven zo ingewikkeld zijn? Waarom zou je niet gewoon die tv weer aanzetten? Op een gegeven moment heb je daar genoeg van en dan is de kans groot dat je inderdaad de tv weer aanzet.
Stel nu dat er een moment komt dat ik geen muisjes meer wil gooien. Dan is er een slimmere stap om te zetten: de situatie veranderen. Bijvoorbeeld ergens anders gaan zitten, schoon water in het bakje van de katten gaan doen of een ander speeltje neerleggen ergens in het huis en daar de aandacht op vestigen. Zo lang ik op dezelfde plek in huis zit in dezelfde houding, komt Yoki haar muisje brengen. Als ik er niet zit, doet ze dat niet.
Kortom: als je een gewoonte wilt veranderen bij jezelf, verander dan ook iets in de rest van je patroon. Ga aan de andere kant van de bank zitten. Verplaats spullen. Doe dingen in een andere volgorde. Als je alles hetzelfde blijft doen, is het heel lastig om dat ene ding te veranderen. Verstoor je automatismes, dan lukt het veel beter. Handig om te weten als je goede voornemens hebt...
vrijdag 10 december 2010
Stomme klusjes
Wij doen vaak analyses voor mensen die niet goed in hun vel zitten, om te kijken wat de oorzaak is. Ik wil ter afsluiting van mijn week eens iets schrijven over een detail dat me daarbij steeds opvalt: bijna niemand heeft plezier in praktische klusjes.
De vaatwasser inruimen, stofzuigen, een schroef in de muur draaien, vuilniszak verwisselen, de wc schoonmaken, rondslingerende schoenen opruimen, overhemden strijken, oud papier wegbrengen... het lijken allemaal vervelende dingen te zijn. Ook als je naar de reclames kijkt trouwens. Blokjes voor in de wc die je niet eens met je handen hoeft aan te raken en die hem dan schoonbruisen, dat soort dingen worden voor ons bedacht.
Ik zit me af te vragen waarom die klusjes nou zo erg zijn. Ik denk niet dat mensen er tegenop zien omdat ze zo moeilijk zijn. Misschien is het wel dat ze een sluitpost zijn: heb je de hele dag gewerkt, aandacht besteed aan je gezin, familie, vrienden, collega's, moet je ook nog praktische klusjes doen! Terwijl je daar helemaal geen energie meer voor hebt.
Als je dit herkent voor jezelf, heb ik twee tips. De eerste is: besef dat praktische klusjes ook energie en tijd vragen en maak niet al je energie voortijdig op. Bijvoorbeeld: aan het eind van je werkdag hoor je niet uitgeput te zijn. Je hebt nog een heel stuk dag te gaan.
De tweede tip sluit hierbij aan, vooral als je veel geestelijk werk verricht. Wat wil namelijk het geval: praktische klusjes doen lijkt helemaal niet op werken achter de computer of vergaderen. Dat betekent dat jouw computerhersenen en jouw vergaderhersenen uitstekend kunnen ontspannen tijdens een praktisch klusje! Veel beter dan tijdens tv kijken bijvoorbeeld.
Wat je dus kunt doen, is elke dag ruimte maken voor een praktische klusje en dat met je volle aandacht doen. Daar rust je van uit, het klusje is voor elkaar en... misschien is het nog leuker dan je dacht ook.
Zo, ik denk dat ik de computer maar eens uitzet en het bed ga verschonen. ;-)
De vaatwasser inruimen, stofzuigen, een schroef in de muur draaien, vuilniszak verwisselen, de wc schoonmaken, rondslingerende schoenen opruimen, overhemden strijken, oud papier wegbrengen... het lijken allemaal vervelende dingen te zijn. Ook als je naar de reclames kijkt trouwens. Blokjes voor in de wc die je niet eens met je handen hoeft aan te raken en die hem dan schoonbruisen, dat soort dingen worden voor ons bedacht.
Ik zit me af te vragen waarom die klusjes nou zo erg zijn. Ik denk niet dat mensen er tegenop zien omdat ze zo moeilijk zijn. Misschien is het wel dat ze een sluitpost zijn: heb je de hele dag gewerkt, aandacht besteed aan je gezin, familie, vrienden, collega's, moet je ook nog praktische klusjes doen! Terwijl je daar helemaal geen energie meer voor hebt.
Als je dit herkent voor jezelf, heb ik twee tips. De eerste is: besef dat praktische klusjes ook energie en tijd vragen en maak niet al je energie voortijdig op. Bijvoorbeeld: aan het eind van je werkdag hoor je niet uitgeput te zijn. Je hebt nog een heel stuk dag te gaan.
De tweede tip sluit hierbij aan, vooral als je veel geestelijk werk verricht. Wat wil namelijk het geval: praktische klusjes doen lijkt helemaal niet op werken achter de computer of vergaderen. Dat betekent dat jouw computerhersenen en jouw vergaderhersenen uitstekend kunnen ontspannen tijdens een praktisch klusje! Veel beter dan tijdens tv kijken bijvoorbeeld.
Wat je dus kunt doen, is elke dag ruimte maken voor een praktische klusje en dat met je volle aandacht doen. Daar rust je van uit, het klusje is voor elkaar en... misschien is het nog leuker dan je dacht ook.
Zo, ik denk dat ik de computer maar eens uitzet en het bed ga verschonen. ;-)
woensdag 8 december 2010
Hoera voor pakjes en zakjes?
Rosanne Hertzberger hield in NRC afgelopen zaterdag een vurig pleidooi voor voedseltechnologie en kant-en-klaar producten. Met zo’n tegengeluid ben ik altijd blij, want het helpt om zo scherp mogelijk te formuleren wat het belang is van zelf koken en onbewerkte producten kopen. Een paar overwegingen voor de mensen die nog eens willen nadenken over wat ze het liefst eten.
De beste startvraag is misschien wel: wat zou een goede reden zijn om voedsel te kopen dat je niet of nauwelijks hoeft te bereiden? Er komen drie antwoorden in me op. Het eerste is: dat scheelt tijd. Een prima reden als je je tijd aan andere dingen wilt besteden die je gelukkig maken, bijvoorbeeld contact met je gezin, je partner of je vrienden. Ervaring leert, dat dat niet is wat mensen doen als ze hun magnetronmaaltijd hebben opgewarmd. Ze gaan eerder voor de tv zitten, omdat ze te moe zijn om iets anders te doen. Ook als ze al de hele dag voor een computerbeeldscherm hebben gezeten. Het effect: ze raken nog vermoeider. Eten bereiden zou een goede ontspanning kunnen opleveren na een dag achter de computer. Misschien kun je het zelfs samen met iemand doen en intussen praten over dingen die je bezighouden.
Een ander argument voor de aankoop van voorbewerkte producten: die smaken lekkerder. De industrie weet namelijk precies wat de gemiddelde consument de optimale smaak vindt en die wordt zorgvuldig gecreëerd. Een mogelijk nadeel: alle smaken kunnen op elkaar gaan lijken (kinderen die je suikerwater laat proeven, zeggen dat het naar aardbei smaakt!). En als je veel smaakversterkers binnenkrijgt, smaakt eten zonder die middelen al snel flauw. Je hebt dus steeds meer hulpstoffen nodig.
Het derde argument: het is gemakkelijker. En vaak is het fijn als je leven makkelijk is, vooral bij de dagelijkse routines. Maar als het altijd makkelijk is, leer je niets en krijg je minder zelfvertrouwen en minder inzicht. Zo kun je bijvoorbeeld gaan denken dat het een uur duurt om aardappelpuree te maken. Aardappels zijn na twintig minuten gaar! Een paar keer prakken met de stamper, beetje melk, beetje boter, klaar.
Wat ik misschien wel het grootste risico vind, is dat mensen het idee krijgen dat eten maken en opeten een sluitpost is. Iets wat zo min mogelijk tijd, energie en aandacht moet kosten. Terwijl we toch al zo weinig aandacht besteden aan de behoeftes van ons lichaam en almaar met ons hoofd bezig zijn. Ik ben geen liefhebber van koken, maar wel van goed eten en van goed zorgen voor mezelf (en voor anderen die mee-eten). Daarom maak bijna elke dag zelf het avondeten klaar. In een half uur. Een ander kan een andere keuze maken. Als het maar een keuze is, en niet iets waar je ongemerkt ingerold bent door alle marketingactiviteiten van levensmiddelenproducenten.
De beste startvraag is misschien wel: wat zou een goede reden zijn om voedsel te kopen dat je niet of nauwelijks hoeft te bereiden? Er komen drie antwoorden in me op. Het eerste is: dat scheelt tijd. Een prima reden als je je tijd aan andere dingen wilt besteden die je gelukkig maken, bijvoorbeeld contact met je gezin, je partner of je vrienden. Ervaring leert, dat dat niet is wat mensen doen als ze hun magnetronmaaltijd hebben opgewarmd. Ze gaan eerder voor de tv zitten, omdat ze te moe zijn om iets anders te doen. Ook als ze al de hele dag voor een computerbeeldscherm hebben gezeten. Het effect: ze raken nog vermoeider. Eten bereiden zou een goede ontspanning kunnen opleveren na een dag achter de computer. Misschien kun je het zelfs samen met iemand doen en intussen praten over dingen die je bezighouden.
Een ander argument voor de aankoop van voorbewerkte producten: die smaken lekkerder. De industrie weet namelijk precies wat de gemiddelde consument de optimale smaak vindt en die wordt zorgvuldig gecreëerd. Een mogelijk nadeel: alle smaken kunnen op elkaar gaan lijken (kinderen die je suikerwater laat proeven, zeggen dat het naar aardbei smaakt!). En als je veel smaakversterkers binnenkrijgt, smaakt eten zonder die middelen al snel flauw. Je hebt dus steeds meer hulpstoffen nodig.
Het derde argument: het is gemakkelijker. En vaak is het fijn als je leven makkelijk is, vooral bij de dagelijkse routines. Maar als het altijd makkelijk is, leer je niets en krijg je minder zelfvertrouwen en minder inzicht. Zo kun je bijvoorbeeld gaan denken dat het een uur duurt om aardappelpuree te maken. Aardappels zijn na twintig minuten gaar! Een paar keer prakken met de stamper, beetje melk, beetje boter, klaar.
Wat ik misschien wel het grootste risico vind, is dat mensen het idee krijgen dat eten maken en opeten een sluitpost is. Iets wat zo min mogelijk tijd, energie en aandacht moet kosten. Terwijl we toch al zo weinig aandacht besteden aan de behoeftes van ons lichaam en almaar met ons hoofd bezig zijn. Ik ben geen liefhebber van koken, maar wel van goed eten en van goed zorgen voor mezelf (en voor anderen die mee-eten). Daarom maak bijna elke dag zelf het avondeten klaar. In een half uur. Een ander kan een andere keuze maken. Als het maar een keuze is, en niet iets waar je ongemerkt ingerold bent door alle marketingactiviteiten van levensmiddelenproducenten.
maandag 6 december 2010
Gebruik je maar de helft van je vermogens?
Afgelopen week had ik vrij genomen. We zijn niet weggegaan, maar hebben dingen gedaan waar we zin in hadden. Bij een paar restaurants gegeten in de buurt, naar het Kroller Muller museum, de stad in gegaan, naar de Efteling. ("Oh, heb jij kinderen dan?" "Eh... nee, ik verander zelf altijd in een kind als ik in de Efteling ben.")
Wat heel fijn was aan de week, is dat mijn linker hersenhelft veel minder hoefde te doen dan normaal en mijn rechter hersenhelft meer ruimte kreeg. In gewone mensentaal: minder denken, redeneren en plannen. Meer ervaren en contact houden met jezelf en de omgeving. Als je het leuk vindt om een levendige uitleg te krijgen over de twee hersenhelften, kun je het filmpje hieronder een keer kijken. Het duurt ca. 18 minuten, net als de andere presentaties van TED.com.
Een paar voorbeelden.
1. Ik zat in een karretje van de attractie 'Droomvlucht' van de Efteling. We reden door het gangetjes met kleine lichtjes, voordat de echte acttractie kwam. Ik dacht niet zoveel en ik rook, zag en voelde veel meer details dan normaal.
2. We hebben de wekker niet gezet. De eerste dagen werd ik na negen uren slaap wakker, daarna was ik blijkbaar uitgerust en werd ik steeds exact na acht uren slaap wakker.
3. Ik had geen taken voor mezelf bedacht, maar de badkamer werd toch schoon omdat ik op een gegeven moment zin had om iets praktisch te doen.
Wij 'westerlingen' zijn erg gewend om alles te sturen met denken en plannen. We denken dat je dan meer voor elkaar krijgt. En onbewust denken we misschien ook dat er een moment komt dat alles klaar en onder controle is - en dat we dan gelukkig zullen zijn.
Intussen laten we de helft van onze capaciteiten liggen. In je lichaam huizen naast je verstand ook je gevoel en je intuitie. Die kunnen alle kennis uit je hoofd prachtig bij elkaar brengen en ervoor zorgen dat je nog slimmer wordt. Dat je beter weet wat belangrijk is en wat niet. En dat je de dingen doet waar jijzelf en andere mensen zich goed van gaan voelen. Met minder stress!
Een mooie kans dus.
Wat heel fijn was aan de week, is dat mijn linker hersenhelft veel minder hoefde te doen dan normaal en mijn rechter hersenhelft meer ruimte kreeg. In gewone mensentaal: minder denken, redeneren en plannen. Meer ervaren en contact houden met jezelf en de omgeving. Als je het leuk vindt om een levendige uitleg te krijgen over de twee hersenhelften, kun je het filmpje hieronder een keer kijken. Het duurt ca. 18 minuten, net als de andere presentaties van TED.com.
Een paar voorbeelden.
1. Ik zat in een karretje van de attractie 'Droomvlucht' van de Efteling. We reden door het gangetjes met kleine lichtjes, voordat de echte acttractie kwam. Ik dacht niet zoveel en ik rook, zag en voelde veel meer details dan normaal.
2. We hebben de wekker niet gezet. De eerste dagen werd ik na negen uren slaap wakker, daarna was ik blijkbaar uitgerust en werd ik steeds exact na acht uren slaap wakker.
3. Ik had geen taken voor mezelf bedacht, maar de badkamer werd toch schoon omdat ik op een gegeven moment zin had om iets praktisch te doen.
Wij 'westerlingen' zijn erg gewend om alles te sturen met denken en plannen. We denken dat je dan meer voor elkaar krijgt. En onbewust denken we misschien ook dat er een moment komt dat alles klaar en onder controle is - en dat we dan gelukkig zullen zijn.
Intussen laten we de helft van onze capaciteiten liggen. In je lichaam huizen naast je verstand ook je gevoel en je intuitie. Die kunnen alle kennis uit je hoofd prachtig bij elkaar brengen en ervoor zorgen dat je nog slimmer wordt. Dat je beter weet wat belangrijk is en wat niet. En dat je de dingen doet waar jijzelf en andere mensen zich goed van gaan voelen. Met minder stress!
Een mooie kans dus.
vrijdag 26 november 2010
Films over eten
Op mijn vraag welke films mensen een inspiratiebron vonden over eten, kreeg ik van alle kanten reacties. Lang leve Twitter, Facebook en LinkedIn. ;-)
De top 3 die naar voren kwam van films die je zin geven om van eten te genieten:
1. Chocolat
2. Like water for chocolate (alias Como agua para chocolate alias Rode rozen en tortilla's)
3. Julie and Julia
Veel chocola dus!
Andere aanraders (van mij of anderen):
* De DVD-box Film & Food van NRC, waarin o.a. La Grande Bouffe is opgenomen
* Eat Pray Love (draait nu in de bioscoop)
* Big Night
* Volver
* No Reservations
* ...en een webpagina met leuke fragmenten: delicious moments on film
Ik heb nog een aantal leuke filmavondjes voor de boeg, want ik heb ze nog niet allemaal gezien! Gelukkig naderen Sinterklaas, kerst en mijn verjaardag, dus ik weet weer wat voor op mijn verlanglijstje. ;-)
Bij mij lukt genieten extra goed als mijn eten lekker is, maar ook verantwoord geproduceerd. Dat laatste houdt voor mij in dat het me echt kan voeden, omdat er waardevolle stoffen in zitten. Maar ook dat de planten en dieren zodanig gefokt en geteeld zijn, dat we nog jaren vooruit kunnen met onze wereld en de grondstoffen die daaruit voortkomen. Ik heb dus ook een aantal filmtips voor jullie die je de ogen kunnen openen op verschillende manieren. Hier komen ze:
1. Documentaire Vette honger van de VPRO
2. Film FOOD Inc.
3. Film How to cook your life
4. Film Super Size Me
Heb je aanvullende tips, reageer dan zeker even en vermeld je tip.
De top 3 die naar voren kwam van films die je zin geven om van eten te genieten:
1. Chocolat
2. Like water for chocolate (alias Como agua para chocolate alias Rode rozen en tortilla's)
3. Julie and Julia
Veel chocola dus!
Andere aanraders (van mij of anderen):
* De DVD-box Film & Food van NRC, waarin o.a. La Grande Bouffe is opgenomen
* Eat Pray Love (draait nu in de bioscoop)
* Big Night
* Volver
* No Reservations
* ...en een webpagina met leuke fragmenten: delicious moments on film
Ik heb nog een aantal leuke filmavondjes voor de boeg, want ik heb ze nog niet allemaal gezien! Gelukkig naderen Sinterklaas, kerst en mijn verjaardag, dus ik weet weer wat voor op mijn verlanglijstje. ;-)
Bij mij lukt genieten extra goed als mijn eten lekker is, maar ook verantwoord geproduceerd. Dat laatste houdt voor mij in dat het me echt kan voeden, omdat er waardevolle stoffen in zitten. Maar ook dat de planten en dieren zodanig gefokt en geteeld zijn, dat we nog jaren vooruit kunnen met onze wereld en de grondstoffen die daaruit voortkomen. Ik heb dus ook een aantal filmtips voor jullie die je de ogen kunnen openen op verschillende manieren. Hier komen ze:
1. Documentaire Vette honger van de VPRO
2. Film FOOD Inc.
3. Film How to cook your life
4. Film Super Size Me
Heb je aanvullende tips, reageer dan zeker even en vermeld je tip.
dinsdag 23 november 2010
Teveel, te weinig of precies genoeg
Wij hebben als mensheid honderden, duizenden jaren in schaarste geleefd. Daarom denkt iets binnen in ons nog altijd dat je maar beter zo veel mogelijk kunt hebben van de dingen die je nodig hebt. Twee huizen hebben is beter dan één huis. Een tafel vol eten is beter dan één bord vol eten. Vijf planken met kleding is beter dan één plank. Enzovoort.
Alleen leven we tegenwoordig in overvloed. Er is heel veel en er kan heel veel. Daardoor werken onze oerneigingen vaak averechts. Ten eerste omdat we overbelast raken. Als alles kan, kun je gaan denken dat alles ook moet. Je moet in alles succesvol zijn en alles goed doen. Dat levert een takenlijst van een halve meter op en telkens als je één ding afstreept, komen er drie dingen bij. Je bent dus nooit klaar.
En tegelijkertijd gaat het bijzondere er snel vanaf, als er zoveel aanbod is. Een lekker koekje eten is bijzonder - als je het eens in de week krijgt en de rest van de tijd zijn ze er niet. Als je het vier keer per dag pakt uit een volle trommel, of je eet een heel pak achter elkaar leeg, dan zul je nauwelijks proeven. Je denkt vooral aan het volgende koekje, want dat ligt al voor je klaar. Als je de eerste tien mensen verzamelt op Hyves of Facebook is het nog spannend, maar nummer 201? En een paar dagen weggaan naar een stad in het buitenland is geweldig - tenzij het de vierde keer dat jaar is.
Ik heb eens de uitspraak gehoord: "de grootste vijand van 'goed' is 'beter'". Dat is denk ik vaak waar: wie het goed heeft en alleen maar streeft naar 'het beter krijgen', zal veel plezier en voldoening mislopen. Misschien heb je net als ik steun aan deze richtlijn, om je oerneigingen in goede banen te leiden:
Geef alles weg wat je niet nodig hebt en houd voor jezelf wat je echt niet kunt missen.
Alleen leven we tegenwoordig in overvloed. Er is heel veel en er kan heel veel. Daardoor werken onze oerneigingen vaak averechts. Ten eerste omdat we overbelast raken. Als alles kan, kun je gaan denken dat alles ook moet. Je moet in alles succesvol zijn en alles goed doen. Dat levert een takenlijst van een halve meter op en telkens als je één ding afstreept, komen er drie dingen bij. Je bent dus nooit klaar.
En tegelijkertijd gaat het bijzondere er snel vanaf, als er zoveel aanbod is. Een lekker koekje eten is bijzonder - als je het eens in de week krijgt en de rest van de tijd zijn ze er niet. Als je het vier keer per dag pakt uit een volle trommel, of je eet een heel pak achter elkaar leeg, dan zul je nauwelijks proeven. Je denkt vooral aan het volgende koekje, want dat ligt al voor je klaar. Als je de eerste tien mensen verzamelt op Hyves of Facebook is het nog spannend, maar nummer 201? En een paar dagen weggaan naar een stad in het buitenland is geweldig - tenzij het de vierde keer dat jaar is.
Ik heb eens de uitspraak gehoord: "de grootste vijand van 'goed' is 'beter'". Dat is denk ik vaak waar: wie het goed heeft en alleen maar streeft naar 'het beter krijgen', zal veel plezier en voldoening mislopen. Misschien heb je net als ik steun aan deze richtlijn, om je oerneigingen in goede banen te leiden:
Geef alles weg wat je niet nodig hebt en houd voor jezelf wat je echt niet kunt missen.
woensdag 17 november 2010
Voor als je nog niet afvalt
Onderstaand bericht kreeg ik van een van onze (oud)deelnemers. Ze wilde graag de mensen een hart onder de riem steken die besloten hebben om goed voor zichzelf te zorgen, maar dan niet direct gewicht verliezen. Mocht dat je demotiveren, dan kan Merel je misschien weer op de been helpen!
- - - -
Hoi allemaal,
Bij deze wil ik als oud-deelnemer mijn ervaringen delen. Dit bericht is vooral gericht aan andere 'langzame starters'. Mensen zoals ik; andere dieselmotors.
Ik heb namelijk zelf ervaren hoe het is als je niet afvalt. Terwijl je het idee van Weg met de Weegschaal wel begrijpt en ook eet volgens die principes.
Ik ben dit jaar begin januari gestart met Weg met de Weegschaal. De theorie sprak me meteen heel erg aan. Maar mijn lichaam heeft, na het vele lijnen, best lang nodig gehad om aan deze manier van eten te wennen. Ongeveer een half jaar na de start (deze zomer dus) ben ik ineens heel langzaam af gaan vallen. Ik voel me daar heel prettig bij. In ongeveer 4 maanden ben ik nu zo'n 4 kilo afgevallen. Lekker langzaam dus, daarom voel ik me er ook heel goed bij.
Ik had op een gegeven moment besloten dat ik ook als ik geen enkele kilo zou verliezen, toch alleen nog maar goed voor mezelf wil zorgen. Door gezond en lekker te eten. En suiker en light- producten bijna volledig te laten staan (de jaren ervoor dronk ik elke dag cola light en at ik ongeveer elke dag een eierkoek). Die zoete smaak vind ik ook echt niet meer lekker.
En af en toe heb ik ineens ergens zin in, zoals pas in chocoladepepernoten. Daar heb ik heerlijk van gesnoept, maar redelijk snel heb ik er dan ook weer genoeg van. De rest van de zak heb ik de volgende dag op mijn werk getrakteerd. Ik eet niet meer door als ik klaar ben met proeven. Dat is echt veranderd.
In oktober hebben mijn man en ik ongeveer vier weken rondgetrokken door Amerika. Zelfs daar is het langzame afvallen doorgegaan: ik was bij terugkeer een kilo lichter dan toen ik vertrok. Ondanks de grote porties in Amerika. Maar de portie is niet langer leidend: dat is mijn eigen gevoel.
Verder ben ik totaal verwonderd dat ik verlost ben van veel kwalen, waarvan zelfs de artsen me al zo vaak hebben verteld dat ik er maar mee moest leren leven. Daar ben ik dagelijks helemaal van ondersteboven. Ik dacht niet dat ik dat nog ooit zou meemaken. Sommige kwalen had ik al meer dan tien jaar!
Nou, al met al wil ik dit delen met nieuwe leden. Misschien dat jullie je de eerste maanden ook wel eens afvragen of het wel de moeite waard is om door te zetten bij moeilijke momenten. Dat heb ik me ook afgevraagd in het begin (je wordt namelijk toch cynisch als je al heel wat hebt geprobeerd op het gebied van afvallen).
Ik ben zoveel gelukkiger en rustiger dan de afgelopen jaren en dat gun ik iedereen. Het afvallen is daarbij mooi meegenomen. Maar belangrijker was het gevoel dat het er niet meer toe deed. Dat gezond leven een enorm cadeau is aan jezelf. Ineens was het volledige besluit er: ik blijf zo eten, dit is goed voor me. Het afvallen kwam pas later.
Mocht je het even moeilijk hebben: ik wens je veel succes en vooral heel veel geluk en rust!
Hartelijke groet,
Merel
- - - -
Hoi allemaal,
Bij deze wil ik als oud-deelnemer mijn ervaringen delen. Dit bericht is vooral gericht aan andere 'langzame starters'. Mensen zoals ik; andere dieselmotors.
Ik heb namelijk zelf ervaren hoe het is als je niet afvalt. Terwijl je het idee van Weg met de Weegschaal wel begrijpt en ook eet volgens die principes.
Ik ben dit jaar begin januari gestart met Weg met de Weegschaal. De theorie sprak me meteen heel erg aan. Maar mijn lichaam heeft, na het vele lijnen, best lang nodig gehad om aan deze manier van eten te wennen. Ongeveer een half jaar na de start (deze zomer dus) ben ik ineens heel langzaam af gaan vallen. Ik voel me daar heel prettig bij. In ongeveer 4 maanden ben ik nu zo'n 4 kilo afgevallen. Lekker langzaam dus, daarom voel ik me er ook heel goed bij.
Ik had op een gegeven moment besloten dat ik ook als ik geen enkele kilo zou verliezen, toch alleen nog maar goed voor mezelf wil zorgen. Door gezond en lekker te eten. En suiker en light- producten bijna volledig te laten staan (de jaren ervoor dronk ik elke dag cola light en at ik ongeveer elke dag een eierkoek). Die zoete smaak vind ik ook echt niet meer lekker.
En af en toe heb ik ineens ergens zin in, zoals pas in chocoladepepernoten. Daar heb ik heerlijk van gesnoept, maar redelijk snel heb ik er dan ook weer genoeg van. De rest van de zak heb ik de volgende dag op mijn werk getrakteerd. Ik eet niet meer door als ik klaar ben met proeven. Dat is echt veranderd.
In oktober hebben mijn man en ik ongeveer vier weken rondgetrokken door Amerika. Zelfs daar is het langzame afvallen doorgegaan: ik was bij terugkeer een kilo lichter dan toen ik vertrok. Ondanks de grote porties in Amerika. Maar de portie is niet langer leidend: dat is mijn eigen gevoel.
Verder ben ik totaal verwonderd dat ik verlost ben van veel kwalen, waarvan zelfs de artsen me al zo vaak hebben verteld dat ik er maar mee moest leren leven. Daar ben ik dagelijks helemaal van ondersteboven. Ik dacht niet dat ik dat nog ooit zou meemaken. Sommige kwalen had ik al meer dan tien jaar!
Nou, al met al wil ik dit delen met nieuwe leden. Misschien dat jullie je de eerste maanden ook wel eens afvragen of het wel de moeite waard is om door te zetten bij moeilijke momenten. Dat heb ik me ook afgevraagd in het begin (je wordt namelijk toch cynisch als je al heel wat hebt geprobeerd op het gebied van afvallen).
Ik ben zoveel gelukkiger en rustiger dan de afgelopen jaren en dat gun ik iedereen. Het afvallen is daarbij mooi meegenomen. Maar belangrijker was het gevoel dat het er niet meer toe deed. Dat gezond leven een enorm cadeau is aan jezelf. Ineens was het volledige besluit er: ik blijf zo eten, dit is goed voor me. Het afvallen kwam pas later.
Mocht je het even moeilijk hebben: ik wens je veel succes en vooral heel veel geluk en rust!
Hartelijke groet,
Merel
maandag 15 november 2010
Te dun, te mager of te licht
Er is altijd veel te doen over te zwaar zijn en afvallen. Maar er zijn ook mensen die lichter zijn dan ze zouden willen! Dat kan betekenen dat je volgens de normen te weinig weegt. Maar vooral ook dat je er magerder uitziet dan je zou willen, of zo weinig 'reserves' hebt in je lichaam dat je er minder fit van wordt. Deze keer dus een stukje speciaal voor de mensen die helemaal niet willen afvallen!
Allereerst zou je kunnen kijken wat er bij jou aan de hand is:
Ben je mager omdat je erg weinig eet?
Of heb je juist veel honger, eet je veel en kom je toch niet aan?
Is het het eerste, dan wordt je belangrijkste vraag: waarom eet ik zo weinig? Ben je veel met je hoofd bezig en vergeet je je lichamelijke behoeftes? Heeft eten geen prioriteit voor je? Of is er misschien iets niet in orde in je lichaam? Als je geen eetlust hebt en je weet niet waarom, overleg dan met je huisarts of er iets onderzocht moet worden. Een gezond mens zou een paar keer per dag honger moeten voelen. Ook als je eetlust plotseling verdwenen is, is dat een reden om een arts te raadplegen.
Vergeet je te eten of maak je andere dingen belangrijker dan de behoefte van je lichaam aan eten vervullen? Denk dan eens na of het echt waar is dat die andere dingen belangrijker zijn. Tijd voor een besluit!
Maar dan de groep mensen die wel degelijk veel eet en toch niet aankomt. Als dit je hele leven al zo is, heb je waarschijnlijk van nature een snelle stofwisseling en een tengere bouw. Is dit pas later ontstaan, dan raad ik weer aan om met je huisarts te overleggen. Misschien is je schildklierwerking verstoord geraakt en moet dat in de gaten gehouden worden.
Ben je gezond of is er in ieder geval medisch gezien niets wat je nu eerst moet doen, dan heb je misschien iets aan de volgende tips:
1. Eet drie tot vier stevige maaltijden per dag. Als je de hele dag kleinere maaltijden eet, stimuleer je je stofwisseling alleen maar om harder te verbranden.
2. Eet 's middags en 's avonds eiwitrijk. Dan is je stofwisseling vaak iets rustiger dan 's ochtends en dan zorgt zulk 'stevig' voedsel ervoor dat je lichaam meer voedingsstoffen kan opslaan. Je kunt bijvoorbeeld yoghurt bij je maaltijden eten, of cottage cheese.
3. Beweeg regelmatig en kies dan (ook) voor sport waarbij je spieren opbouwt. Vraag als het nodig is een keer advies bij een sportschool, wat geschikte oefeningen zijn voor je en wat een veilig opbouwschema is.
4. Leer goed omgaan met stress en onrust. De kans is groot dat jouw stress systeem zo in elkaar zit, dat je bij stress veel energie verbruikt. Blijf dus ook een beetje uit de buurt van pepmiddelen, waaronder koffie en cola.
5. Heb je zo weinig reserves dat je je echt slap en naar voelt als je 's ochtends wakker wordt? Zorg dan dat je eerst iets voedzaams te eten of de drinken krijgt voor je iets anders gaat doen. Bereid het de avond tevoren voor als dat nodig is.
Weet je niet goed wat je moet eten, hoe je moet bewegen of hoe je goed met stress kunt omgaan? Zorg dat je meer informatie krijgt of begeleiding. En nogmaals: als je het idee hebt dat er iets niet goed gaat in je lichaam of als je lage gewicht in korte tijd ontstaan of verergerd is, meld je dan bij je huisarts als je dat nog niet hebt gedaan.
Allereerst zou je kunnen kijken wat er bij jou aan de hand is:
Ben je mager omdat je erg weinig eet?
Of heb je juist veel honger, eet je veel en kom je toch niet aan?
Is het het eerste, dan wordt je belangrijkste vraag: waarom eet ik zo weinig? Ben je veel met je hoofd bezig en vergeet je je lichamelijke behoeftes? Heeft eten geen prioriteit voor je? Of is er misschien iets niet in orde in je lichaam? Als je geen eetlust hebt en je weet niet waarom, overleg dan met je huisarts of er iets onderzocht moet worden. Een gezond mens zou een paar keer per dag honger moeten voelen. Ook als je eetlust plotseling verdwenen is, is dat een reden om een arts te raadplegen.
Vergeet je te eten of maak je andere dingen belangrijker dan de behoefte van je lichaam aan eten vervullen? Denk dan eens na of het echt waar is dat die andere dingen belangrijker zijn. Tijd voor een besluit!
Maar dan de groep mensen die wel degelijk veel eet en toch niet aankomt. Als dit je hele leven al zo is, heb je waarschijnlijk van nature een snelle stofwisseling en een tengere bouw. Is dit pas later ontstaan, dan raad ik weer aan om met je huisarts te overleggen. Misschien is je schildklierwerking verstoord geraakt en moet dat in de gaten gehouden worden.
Ben je gezond of is er in ieder geval medisch gezien niets wat je nu eerst moet doen, dan heb je misschien iets aan de volgende tips:
1. Eet drie tot vier stevige maaltijden per dag. Als je de hele dag kleinere maaltijden eet, stimuleer je je stofwisseling alleen maar om harder te verbranden.
2. Eet 's middags en 's avonds eiwitrijk. Dan is je stofwisseling vaak iets rustiger dan 's ochtends en dan zorgt zulk 'stevig' voedsel ervoor dat je lichaam meer voedingsstoffen kan opslaan. Je kunt bijvoorbeeld yoghurt bij je maaltijden eten, of cottage cheese.
3. Beweeg regelmatig en kies dan (ook) voor sport waarbij je spieren opbouwt. Vraag als het nodig is een keer advies bij een sportschool, wat geschikte oefeningen zijn voor je en wat een veilig opbouwschema is.
4. Leer goed omgaan met stress en onrust. De kans is groot dat jouw stress systeem zo in elkaar zit, dat je bij stress veel energie verbruikt. Blijf dus ook een beetje uit de buurt van pepmiddelen, waaronder koffie en cola.
5. Heb je zo weinig reserves dat je je echt slap en naar voelt als je 's ochtends wakker wordt? Zorg dan dat je eerst iets voedzaams te eten of de drinken krijgt voor je iets anders gaat doen. Bereid het de avond tevoren voor als dat nodig is.
Weet je niet goed wat je moet eten, hoe je moet bewegen of hoe je goed met stress kunt omgaan? Zorg dat je meer informatie krijgt of begeleiding. En nogmaals: als je het idee hebt dat er iets niet goed gaat in je lichaam of als je lage gewicht in korte tijd ontstaan of verergerd is, meld je dan bij je huisarts als je dat nog niet hebt gedaan.
donderdag 11 november 2010
Wat maakt van een boek een bestseller?
Even een tekstje dat niet gaat over goed in je vel zitten, maar over boeken.
Zoals jullie misschien weten is een paar weken geleden mijn nieuwe boek Meer energie verschenen. Het is mijn vijfde boek, dus ik weet inmiddels wat meer over hoe het werkt. Zo heb ik geleerd dat 3.000 exemplaren van het boek verkopen er meestal voor zorgt dat het rendabel is voor de uitgever. En dat 10.000 tot 15.000 verkochte exemplaren betekent dat het een goed verkopend boek is.
Veel van mijn kennissen zijn daar verbaasd over. Je hoort natuurlijk vooral de verhalen over bestsellers waar honderdduizend exemplaren van verkocht worden. Maar dat is maar voor een paar boeken weggelegd. 10.000 exemplaren verkopen is heel goed. Stel je maar eens voor dat je 10.000 mensen in een stadion hebt en dat die allemaal jouw boek gaan lezen! Of stel je voor dat je 1.000 boeken in een jaar wilt verkopen. Dan moeten er elke dag drie mensen bedenken dat ze jouw boek gaan kopen.
Waar ik nu een beetje over zit te filosoferen, is wat er nou voor zorgt dat sommige boeken zo'n grote vlucht nemen. Soms worden er heel veel exemplaren verkocht van een boek dat helemaal niet goed is en continu vernietigende recensies krijgt (ook van de lezers, bijvoorbeeld op BOL.com). En soms verschijnt er een boek over een actueel thema dat goed geschreven is en geschikt is voor een grote groep mensen, waar uiteindelijk misschien 5.000 exemplaren van verkocht worden.
Wie weet wat een boek succesvol maakt? Als je regelmatig boeken koopt of zelf auteur of uitgever bent, heb je er vast ideeen over. Je kunt je reactie hieronder kwijt. Leuk voor iedereen die graag nog eens een boek zou willen schrijven of uitgeven. En ook voor mij dus. :-)
Zoals jullie misschien weten is een paar weken geleden mijn nieuwe boek Meer energie verschenen. Het is mijn vijfde boek, dus ik weet inmiddels wat meer over hoe het werkt. Zo heb ik geleerd dat 3.000 exemplaren van het boek verkopen er meestal voor zorgt dat het rendabel is voor de uitgever. En dat 10.000 tot 15.000 verkochte exemplaren betekent dat het een goed verkopend boek is.
Veel van mijn kennissen zijn daar verbaasd over. Je hoort natuurlijk vooral de verhalen over bestsellers waar honderdduizend exemplaren van verkocht worden. Maar dat is maar voor een paar boeken weggelegd. 10.000 exemplaren verkopen is heel goed. Stel je maar eens voor dat je 10.000 mensen in een stadion hebt en dat die allemaal jouw boek gaan lezen! Of stel je voor dat je 1.000 boeken in een jaar wilt verkopen. Dan moeten er elke dag drie mensen bedenken dat ze jouw boek gaan kopen.
Waar ik nu een beetje over zit te filosoferen, is wat er nou voor zorgt dat sommige boeken zo'n grote vlucht nemen. Soms worden er heel veel exemplaren verkocht van een boek dat helemaal niet goed is en continu vernietigende recensies krijgt (ook van de lezers, bijvoorbeeld op BOL.com). En soms verschijnt er een boek over een actueel thema dat goed geschreven is en geschikt is voor een grote groep mensen, waar uiteindelijk misschien 5.000 exemplaren van verkocht worden.
Wie weet wat een boek succesvol maakt? Als je regelmatig boeken koopt of zelf auteur of uitgever bent, heb je er vast ideeen over. Je kunt je reactie hieronder kwijt. Leuk voor iedereen die graag nog eens een boek zou willen schrijven of uitgeven. En ook voor mij dus. :-)
woensdag 3 november 2010
Als het afvallen niet lukt, kun je net zo goed niet meer gezond leven
Heel bijzonder eigenlijk, wat veel mensen automatisch denken als ze even niet afvallen: als ik niet afval, waar doe ik het dan voor, al die gezonde keuzes?
Eigenlijk zeg je daarmee dat een cijfertje op de weegschaal belangrijker is dan hoe je je voelt. En dat je niet zozeer goed voor jezelf zorgt omdat je dat belangrijk vindt en het jezelf gunt, maar omdat er kilo's weg moeten. Dus als dat niet lukt, 'kun je net zo goed niet goed voor jezelf en je lichaam zorgen'.
Als ik het zo opschrijf, is waarschijnlijk sowieso al duidelijk dat de gedachtengang niet helemaal klopt. En dat er hierbij iets kroms in je manier van denken is geslopen in de loop van de tijd. Maar het is ook jammer als je hierdoor je motivatie verliest, want juist als je doorzet met goed voor jezelf zorgen, komt er een blijvend gewichtsverlies in zicht.
Alleen is dat altijd een GEVOLG van hoe je leeft, geen doel op zich. Je kunt het dus ook niet afdwingen. Zeker niet als je heel lang gelijnd hebt. Dan heeft je lichaam misschien wel recht op voldoende tijd om daarvan bij te komen en weer op jou te gaan vertrouwen?
Eigenlijk zeg je daarmee dat een cijfertje op de weegschaal belangrijker is dan hoe je je voelt. En dat je niet zozeer goed voor jezelf zorgt omdat je dat belangrijk vindt en het jezelf gunt, maar omdat er kilo's weg moeten. Dus als dat niet lukt, 'kun je net zo goed niet goed voor jezelf en je lichaam zorgen'.
Als ik het zo opschrijf, is waarschijnlijk sowieso al duidelijk dat de gedachtengang niet helemaal klopt. En dat er hierbij iets kroms in je manier van denken is geslopen in de loop van de tijd. Maar het is ook jammer als je hierdoor je motivatie verliest, want juist als je doorzet met goed voor jezelf zorgen, komt er een blijvend gewichtsverlies in zicht.
Alleen is dat altijd een GEVOLG van hoe je leeft, geen doel op zich. Je kunt het dus ook niet afdwingen. Zeker niet als je heel lang gelijnd hebt. Dan heeft je lichaam misschien wel recht op voldoende tijd om daarvan bij te komen en weer op jou te gaan vertrouwen?
dinsdag 2 november 2010
Nummer 10: tevreden zijn
Gisteren was het tv programma '21 manieren om gelukkig te worden' van de KRO en Arie Boomsma op tv. Er kwamen 21 ideeen en visies langs over wat mensen gelukkig maakt. Sommige vond ik erg met elkaar samenhangen. En de ene manier kreeg meer aandacht dan de andere.
Nummer 10 kwam wel erg kort langs: tevreden zijn. Die wilde ik nog even wat aandacht geven hier.
De een doet het meer dan de ander, maar iedereen doet het wel een beetje: vaststellen wat er allemaal niet goed is. Het eten is net niet zout genoeg, of net te zout. Er zit een spelfout in de e-mail die je net verstuurd hebt. Je bent niet slank genoeg. Iemand doet niet aardig genoeg tegen je. Jij hebt niet aardig genoeg gedaan tegen iemand. Dat soort dingen.
Ontevreden zijn heeft een functie: het geeft een reden om dingen te verbeteren. Om ergens flink aan te trekken. Maar wacht eens even, heb je daar wel ontevredenheid voor nodig? Stel dat je jezelf en je leven goed genoeg vindt, zou je dan nog kunnen werken aan goede dingen en verbeteringen? Het antwoord is ja.
Denk maar eens terug aan een periode dat je je gelukkig voelde. Hield je daardoor op met dingen doen die je gelukkig maakten? Waarschijnlijk niet. Meestal gaan mensen die zich gelukkig voelen juist meer dingen doen waar ze gelukkig van worden. Wie zich ongelukkig voelt, voelt zich vaak niet in staat om daar iets aan te veranderen.
Bij 'jezelf en je leven goed genoeg vinden' werkt het ongeveer hetzelfde. Als jij niet goed genoeg bent, waar moet je dan het talent en de energie vandaan halen om dat te veranderen? Als jouw leven en jouw wereld niet goed genoeg zijn, waar moet je dan de dingen vandaan halen die je leven goed maken? Als ze in jouw leven beschikbaar zijn, betekent dat dat je leven blijkbaar wel goed genoeg is. Want je alles wat je nodig is, is er.
Dit kan filosofisch of ingewikkeld lijken. Maar dit is de hamvraag: wat zou er gebeuren als je jezelf en je leven goed genoeg vond?
Als het antwoord op die vraag je bevalt, ga dan maar eens oefenen met het idee: jij bent goed genoeg en je leven is goed genoeg.
Nummer 10 kwam wel erg kort langs: tevreden zijn. Die wilde ik nog even wat aandacht geven hier.
De een doet het meer dan de ander, maar iedereen doet het wel een beetje: vaststellen wat er allemaal niet goed is. Het eten is net niet zout genoeg, of net te zout. Er zit een spelfout in de e-mail die je net verstuurd hebt. Je bent niet slank genoeg. Iemand doet niet aardig genoeg tegen je. Jij hebt niet aardig genoeg gedaan tegen iemand. Dat soort dingen.
Ontevreden zijn heeft een functie: het geeft een reden om dingen te verbeteren. Om ergens flink aan te trekken. Maar wacht eens even, heb je daar wel ontevredenheid voor nodig? Stel dat je jezelf en je leven goed genoeg vindt, zou je dan nog kunnen werken aan goede dingen en verbeteringen? Het antwoord is ja.
Denk maar eens terug aan een periode dat je je gelukkig voelde. Hield je daardoor op met dingen doen die je gelukkig maakten? Waarschijnlijk niet. Meestal gaan mensen die zich gelukkig voelen juist meer dingen doen waar ze gelukkig van worden. Wie zich ongelukkig voelt, voelt zich vaak niet in staat om daar iets aan te veranderen.
Bij 'jezelf en je leven goed genoeg vinden' werkt het ongeveer hetzelfde. Als jij niet goed genoeg bent, waar moet je dan het talent en de energie vandaan halen om dat te veranderen? Als jouw leven en jouw wereld niet goed genoeg zijn, waar moet je dan de dingen vandaan halen die je leven goed maken? Als ze in jouw leven beschikbaar zijn, betekent dat dat je leven blijkbaar wel goed genoeg is. Want je alles wat je nodig is, is er.
Dit kan filosofisch of ingewikkeld lijken. Maar dit is de hamvraag: wat zou er gebeuren als je jezelf en je leven goed genoeg vond?
Als het antwoord op die vraag je bevalt, ga dan maar eens oefenen met het idee: jij bent goed genoeg en je leven is goed genoeg.
dinsdag 26 oktober 2010
Poep
Dit tekstje kan een beetje direct klinken, maar het leek me wel prettig om eens wat dingen bij hun naam te noemen. :-)
Als er bij een dier poep aan zijn anus blijft hangen, is dat niet handig. Dan kunnen zijn vijanden hem immers veel te goed ruiken! Bij een dier blijft normaal gesproken dus geen poep aan zijn kont zitten. Als je een parkietje hebt en zijn poep blijft plakken, dan is dat niet goed. Een hond? Precies hetzelfde.
Je snapt dus misschien ook dat wat wij kennen als 'koeienvlaai', jeweetwel, zo'n glibberige diarreeflats, waarschijnlijk betekent dat de ingewanden van een koe niet blij zijn. Een koe die gras eet, krijgt brokkelige poep. Kijk maar naar de grove paardenkeutels die je soms ziet. Gras, dus geen vlaai maar vezelige drollen. Koeien horen ook gras te eten. Daarvoor hebben ze al die magen gekregen. Geef je een koe mais en soja te eten, dan krijg je vlaaien.
En dan nu de vraag: wat valt er bij jou zelf in het toilet? En hoe gaat dat? Floept er een mooie, soepele drol met een soort S-vorm uit, waarna je bijna niet hoeft af te wegen? Of gaat het minder goed: pers je er met moeite wat harde keutels uit, of maak je koeievlaaien waarna je uitgebreid moet vegen?
Mooie drollen maken is geen prestigekwestie natuurlijk. Waarschijnlijk ziet niemand wat er bij jou uitkomt. En als je poep af en toe wat hard of zacht is, is dat ook niet zo'n punt. Maar als het bijna altijd matig tot slecht gaat, weet dan dat dat een teken is. Je lichaam is niet in optimale conditie. Kun je er iets aan doen en wil je dat misschien ook?
Drie tips waar je iets aan kunt hebben:
1. Wie te weinig water drinkt, krijgt vaak harde keutels en een slechtere stoelgang.
2. Wie te weinig vezels eet (oftewel te weinig 'echt' eten, met groente, fruit, volkorenbrood e.d.), krijgt vaak problemen met zijn poep (te hard of te zacht).
3. Stress en een gebrek aan slaap en ontspanning slaan vaak op je darmen.
En nogmaals: het gaat niet om je poep, maar om de verstoring bij jou vanbinnen, als je iets tekort komt. Dat goed voor jezelf zorgen je ook trots naar je creaties in het toilet zal laten kijken, is slechts een bonus.
Als er bij een dier poep aan zijn anus blijft hangen, is dat niet handig. Dan kunnen zijn vijanden hem immers veel te goed ruiken! Bij een dier blijft normaal gesproken dus geen poep aan zijn kont zitten. Als je een parkietje hebt en zijn poep blijft plakken, dan is dat niet goed. Een hond? Precies hetzelfde.
Je snapt dus misschien ook dat wat wij kennen als 'koeienvlaai', jeweetwel, zo'n glibberige diarreeflats, waarschijnlijk betekent dat de ingewanden van een koe niet blij zijn. Een koe die gras eet, krijgt brokkelige poep. Kijk maar naar de grove paardenkeutels die je soms ziet. Gras, dus geen vlaai maar vezelige drollen. Koeien horen ook gras te eten. Daarvoor hebben ze al die magen gekregen. Geef je een koe mais en soja te eten, dan krijg je vlaaien.
En dan nu de vraag: wat valt er bij jou zelf in het toilet? En hoe gaat dat? Floept er een mooie, soepele drol met een soort S-vorm uit, waarna je bijna niet hoeft af te wegen? Of gaat het minder goed: pers je er met moeite wat harde keutels uit, of maak je koeievlaaien waarna je uitgebreid moet vegen?
Mooie drollen maken is geen prestigekwestie natuurlijk. Waarschijnlijk ziet niemand wat er bij jou uitkomt. En als je poep af en toe wat hard of zacht is, is dat ook niet zo'n punt. Maar als het bijna altijd matig tot slecht gaat, weet dan dat dat een teken is. Je lichaam is niet in optimale conditie. Kun je er iets aan doen en wil je dat misschien ook?
Drie tips waar je iets aan kunt hebben:
1. Wie te weinig water drinkt, krijgt vaak harde keutels en een slechtere stoelgang.
2. Wie te weinig vezels eet (oftewel te weinig 'echt' eten, met groente, fruit, volkorenbrood e.d.), krijgt vaak problemen met zijn poep (te hard of te zacht).
3. Stress en een gebrek aan slaap en ontspanning slaan vaak op je darmen.
En nogmaals: het gaat niet om je poep, maar om de verstoring bij jou vanbinnen, als je iets tekort komt. Dat goed voor jezelf zorgen je ook trots naar je creaties in het toilet zal laten kijken, is slechts een bonus.
woensdag 20 oktober 2010
Levenslessen zitten niet altijd in een klein hoekje
Gisteren was Marleen jarig. En Marleen is degene van de uitspraak 'Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen', dus die verzint altijd iets leuks om haar verjaardag te vieren. Deze keer gingen we met zijn twintigen lasergamen.
Ik had dat nog nooit gedaan. Voor degenen die het ook nog nooit gedaan hebben: bij lasergamen zijn er twee teams. Je krijgt een soort harnasje met lichtjes in de kleur van jouw team. Beide teams gaan een ruimte in waar het vrij donker is, met allerlei gangen en nissen. Als je op de lampjes van een tegenstander weet te schieten, krijg je punten. Schiet een tegenstander raak op jou, dan verlies je punten en krijgt de tegenstander punten.
Nu zijn er drie emoties die mensen moeilijk kunnen vinden: boosheid, verdriet en angst. De ene emotie vind je waarschijnlijk lastiger dan de andere. Bij mij is angst de vervelendste. Ik kan er dus helemaal niet tegen op opgejaagd te worden. :-) Maar... ik hou ook van spelletjes. Bij het binnengaan van de donkere ruimte had ik dus het hoogste adrenalineniveau van het afgelopen jaar, maar ik vond het wel leuk.
Mijn uitgangspunt was dat ik niet geraakt moest worden. Dus ik verstopte me zo goed mogelijk achter wandjes en probeerde vanuit mijn schuilplaats tegenstanders te raken. Dat ging niet onaardig, vond ik zelf. Na 20 minuten was het spel afgelopen en gingen we terug naar de startruimte. Het bleek dat ik vijftig punten had! Hoera!
Alleen bleek de winnaar er 6275 te hebben. Oeps. Ik was drie na laatste en mijn team had jammerlijk verloren. :-)
Toen keek ik naar de overzichtjes van wie er hoevaak raak had geschoten en wie er hoe vaak was geschoten, en ik kwam tot een interessante conclusie: geschoten worden kostte wel punten, maar raak schieten leverde veel meer punten op!
Gelukkig kwam er nog een tweede spel. Ik ben de donkere ruimte ingerend met het voornemen om overal gewoon op af te stormen en te gaan schieten, zonder enige strategie (had ik al verteld dat ik a. nachtblind ben en b. geen enkel richtingsgevoel heb?). Daar heb ik me twintig minuten uitstekend mee vermaakt. Ik ben talloze keren geraakt en heb me daar niets van aangetrokken.
Het spel werd er niet alleen maar leuker van, maar bij de uitslag bleek ook dat ik tweede was geworden met 4075 punten.
Waarop ik, drijfnat van het zweet en buiten adem maar weer eens een oude levensles bevestigd zag:
Als je je gewoon in de strijd gooit en initiatief neemt, levert dat vaak veel meer op dan als je afwachtend in een hoekje gaat zitten en voorzichtig bent. Je wordt wat vaker geraakt, maar meestal overleef je dat gewoon. En het wordt er in ieder geval leuker van.
P.S. Ik kan lasergamen of iets anders actiefs doen op een verjaardag erg aanbevelen. En je hoeft die dag ook niet meer naar de sportschool. Bij thuiskomst was ik weer een beetje opgedroogd, maar al mijn kleren zitten nu in de was. :-)
Ik had dat nog nooit gedaan. Voor degenen die het ook nog nooit gedaan hebben: bij lasergamen zijn er twee teams. Je krijgt een soort harnasje met lichtjes in de kleur van jouw team. Beide teams gaan een ruimte in waar het vrij donker is, met allerlei gangen en nissen. Als je op de lampjes van een tegenstander weet te schieten, krijg je punten. Schiet een tegenstander raak op jou, dan verlies je punten en krijgt de tegenstander punten.
Nu zijn er drie emoties die mensen moeilijk kunnen vinden: boosheid, verdriet en angst. De ene emotie vind je waarschijnlijk lastiger dan de andere. Bij mij is angst de vervelendste. Ik kan er dus helemaal niet tegen op opgejaagd te worden. :-) Maar... ik hou ook van spelletjes. Bij het binnengaan van de donkere ruimte had ik dus het hoogste adrenalineniveau van het afgelopen jaar, maar ik vond het wel leuk.
Mijn uitgangspunt was dat ik niet geraakt moest worden. Dus ik verstopte me zo goed mogelijk achter wandjes en probeerde vanuit mijn schuilplaats tegenstanders te raken. Dat ging niet onaardig, vond ik zelf. Na 20 minuten was het spel afgelopen en gingen we terug naar de startruimte. Het bleek dat ik vijftig punten had! Hoera!
Alleen bleek de winnaar er 6275 te hebben. Oeps. Ik was drie na laatste en mijn team had jammerlijk verloren. :-)
Toen keek ik naar de overzichtjes van wie er hoevaak raak had geschoten en wie er hoe vaak was geschoten, en ik kwam tot een interessante conclusie: geschoten worden kostte wel punten, maar raak schieten leverde veel meer punten op!
Gelukkig kwam er nog een tweede spel. Ik ben de donkere ruimte ingerend met het voornemen om overal gewoon op af te stormen en te gaan schieten, zonder enige strategie (had ik al verteld dat ik a. nachtblind ben en b. geen enkel richtingsgevoel heb?). Daar heb ik me twintig minuten uitstekend mee vermaakt. Ik ben talloze keren geraakt en heb me daar niets van aangetrokken.
Het spel werd er niet alleen maar leuker van, maar bij de uitslag bleek ook dat ik tweede was geworden met 4075 punten.
Waarop ik, drijfnat van het zweet en buiten adem maar weer eens een oude levensles bevestigd zag:
Als je je gewoon in de strijd gooit en initiatief neemt, levert dat vaak veel meer op dan als je afwachtend in een hoekje gaat zitten en voorzichtig bent. Je wordt wat vaker geraakt, maar meestal overleef je dat gewoon. En het wordt er in ieder geval leuker van.
P.S. Ik kan lasergamen of iets anders actiefs doen op een verjaardag erg aanbevelen. En je hoeft die dag ook niet meer naar de sportschool. Bij thuiskomst was ik weer een beetje opgedroogd, maar al mijn kleren zitten nu in de was. :-)
maandag 18 oktober 2010
Denken als Leonardo da Vinci
Als ik later groot ben, wil ik Leonardo Da Vinci worden! :-)
Michael Gelb heeft in een presentatie op een rijtje gezet wat in zijn ogen de basis is van de briljante uitvindingen en de veelzijdigheid van Leonardo Da Vinci. (Met dank aan de tip van @judithmoller!)
Ze zijn niet alleen nuttig voor een succesvolle carriere als wetenschapper, maar ook voor een succesvol leven als mens. Ik beschrijf ze in het Nederlands voor jullie.
1. Curiositá: altijd nieuwsgierig blijven, blijven leren. (Dit is overigens ook een van de vijf dingen die een groep gerenommeerde wetenschappers noemde toen hen gevraagd werd wat mensen gelukkig maakte.)
2. Dimonstrazione: de bereidheid om je kennis te toetsen. Door hem in de praktijk toe te passen, volhardend te zijn en door de bereidheid om fouten te maken.
3. Sensazione: je zintuigen blijven scherpen en aandacht besteden aan wat je waarneemt.
4. Sfumato: bereid zijn om onduidelijkheid en onzekerheid te accepteren. Het woord betekent iets als 'in rook opgaan'.
5. Arte/scienza: je beide hersenhelften inzetten. De ene helft zorgt voor logisch denken (scienza), in de andere helft huizen je verbeelding en creativiteit, dus buiten de logica treden (arte).
6. Corporalitá: lichamelijkheid. Je lichaam moet aandacht krijgen, getraind worden, worden ingezet.
7. Connessione: alles is verbonden - dat is iets om steeds te beseffen. Je moet denken in systemen, niet in losstaande details, gevoelens of gebeurtenissen.
Zit er iets bij wat je meer zou willen doen?
De presentazione van Michael kun je op YouTube bekijken.
Michael Gelb heeft in een presentatie op een rijtje gezet wat in zijn ogen de basis is van de briljante uitvindingen en de veelzijdigheid van Leonardo Da Vinci. (Met dank aan de tip van @judithmoller!)
Ze zijn niet alleen nuttig voor een succesvolle carriere als wetenschapper, maar ook voor een succesvol leven als mens. Ik beschrijf ze in het Nederlands voor jullie.
1. Curiositá: altijd nieuwsgierig blijven, blijven leren. (Dit is overigens ook een van de vijf dingen die een groep gerenommeerde wetenschappers noemde toen hen gevraagd werd wat mensen gelukkig maakte.)
2. Dimonstrazione: de bereidheid om je kennis te toetsen. Door hem in de praktijk toe te passen, volhardend te zijn en door de bereidheid om fouten te maken.
3. Sensazione: je zintuigen blijven scherpen en aandacht besteden aan wat je waarneemt.
4. Sfumato: bereid zijn om onduidelijkheid en onzekerheid te accepteren. Het woord betekent iets als 'in rook opgaan'.
5. Arte/scienza: je beide hersenhelften inzetten. De ene helft zorgt voor logisch denken (scienza), in de andere helft huizen je verbeelding en creativiteit, dus buiten de logica treden (arte).
6. Corporalitá: lichamelijkheid. Je lichaam moet aandacht krijgen, getraind worden, worden ingezet.
7. Connessione: alles is verbonden - dat is iets om steeds te beseffen. Je moet denken in systemen, niet in losstaande details, gevoelens of gebeurtenissen.
Zit er iets bij wat je meer zou willen doen?
De presentazione van Michael kun je op YouTube bekijken.
dinsdag 12 oktober 2010
Hoeveel kost jij?
Als tiener had ik last van mijn voeten; er schoot wel eens iets verkeerd. En ik had wel eens last van mijn rug. Toen heb ik inlegzooltjes gekregen, want het bleek te komen door 'doorgezakte voorvoeten'. Met die zooltjes heb ik bijna twintig jaar gedaan, terwijl ik ze zo'n 80% van de tijd in mijn schoenen heb zitten. Het waren denk ik hele goeie zooltjes. :-) Maar ze zijn nu echt versleten.
Ik wil graag nieuwe zooltjes. Mijn zorgverzekering vergoedt zooltjes. Maar dan moet ik volgens mij naar de dokter voor een verwijzing. En ik ben helemaal niet ziek. Ik heb zelfs geen klachten. Moet ik dan de kostbare tijd van mijn huisarts opeisen?
Ik wil gewoon nieuwe zooltjes, want ik vind het fijne zooltjes. Ik hoef bijvoorbeeld nooit op zoek naar schoenen met een goede binnenzool, want mijn losse zooltjes gaan erin. En het loopt goed met mijn zooltjes.
Het blijkt dat nieuwe zooltjes laten maken maximaal 90 euro gaat kosten. Als ik gewoon een verwijzing had gehaald en de podoloog had rechtstreeks bij mijn verzekeraar gedeclareerd, dan had ik dat niet geweten. En wat ik sowieso niet weet, is wat het kost als ik naar de huisarts ga om een verwijzing te halen. Dat gaat ook rechtstreeks naar de verzekering.
Dat brengt mij op een vraag. Hoeveel kost ik dit jaar eigenlijk, aan zorgvergoedingen? En vorig jaar? Ik moest een keer voor een dagopname naar het ziekenhuis, maar ik heb echt geen idee wat de ingreep en het verblijf gekost hebben. 800 euro? 3000 euro? Iets heel anders?
Ik hoop dat ik minder kost dan ik aan zorgpremie inbreng. Er zijn namelijk heel veel mensen die echt ziek zijn en hun eigen ziektekosten nooit zouden kunnen betalen. Daar wil ik graag aan meebetalen. Wie weet overkomt het mij ook ooit en dan hoop ik ook dat andere mensen meebetalen om mij te helpen.
Maar ik weet dus niet wat ik elk jaar gekost heb. Waarom krijg ik niet aan het eind van elk jaar een overzicht van de verzekeraar:
* Deze kosten zijn voor u gemaakt en die hebben wij vergoed.
* Dit is wat u heeft ingebracht en zorgpremie.
* Dus dit is wat u heeft bijgedragen aan het welzijn van anderen (of: dit is wat anderen hebben bijgedragen aan uw welzijn)
Als je zoiets krijgt, snap je ook sneller dat het geen sport is om zoveel mogelijk te declareren, omdat we het net zo goed met zijn allen moeten betalen.
Ik verheug me in ieder geval op mijn mooie nieuwe zooltjes. Ik heb deze maand genoeg geld over om ze te betalen ben van plan er weer twintig jaar mee te doen.
Ik wil graag nieuwe zooltjes. Mijn zorgverzekering vergoedt zooltjes. Maar dan moet ik volgens mij naar de dokter voor een verwijzing. En ik ben helemaal niet ziek. Ik heb zelfs geen klachten. Moet ik dan de kostbare tijd van mijn huisarts opeisen?
Ik wil gewoon nieuwe zooltjes, want ik vind het fijne zooltjes. Ik hoef bijvoorbeeld nooit op zoek naar schoenen met een goede binnenzool, want mijn losse zooltjes gaan erin. En het loopt goed met mijn zooltjes.
Het blijkt dat nieuwe zooltjes laten maken maximaal 90 euro gaat kosten. Als ik gewoon een verwijzing had gehaald en de podoloog had rechtstreeks bij mijn verzekeraar gedeclareerd, dan had ik dat niet geweten. En wat ik sowieso niet weet, is wat het kost als ik naar de huisarts ga om een verwijzing te halen. Dat gaat ook rechtstreeks naar de verzekering.
Dat brengt mij op een vraag. Hoeveel kost ik dit jaar eigenlijk, aan zorgvergoedingen? En vorig jaar? Ik moest een keer voor een dagopname naar het ziekenhuis, maar ik heb echt geen idee wat de ingreep en het verblijf gekost hebben. 800 euro? 3000 euro? Iets heel anders?
Ik hoop dat ik minder kost dan ik aan zorgpremie inbreng. Er zijn namelijk heel veel mensen die echt ziek zijn en hun eigen ziektekosten nooit zouden kunnen betalen. Daar wil ik graag aan meebetalen. Wie weet overkomt het mij ook ooit en dan hoop ik ook dat andere mensen meebetalen om mij te helpen.
Maar ik weet dus niet wat ik elk jaar gekost heb. Waarom krijg ik niet aan het eind van elk jaar een overzicht van de verzekeraar:
* Deze kosten zijn voor u gemaakt en die hebben wij vergoed.
* Dit is wat u heeft ingebracht en zorgpremie.
* Dus dit is wat u heeft bijgedragen aan het welzijn van anderen (of: dit is wat anderen hebben bijgedragen aan uw welzijn)
Als je zoiets krijgt, snap je ook sneller dat het geen sport is om zoveel mogelijk te declareren, omdat we het net zo goed met zijn allen moeten betalen.
Ik verheug me in ieder geval op mijn mooie nieuwe zooltjes. Ik heb deze maand genoeg geld over om ze te betalen ben van plan er weer twintig jaar mee te doen.
Dinsdag depressie?
Ik lees net dat onderzoekers tot de conclusie zijn gekomen dat dinsdag voor de meeste mensen de meest depressieve dag van de week is. De oorzaak zou zijn, dat het weekendgevoel dan verdwenen is en het nieuwe weekend nog dagen op zich laat wachten.
Daaruit leid ik af, dat mensen het weekend leuk vinden en de werkweek niet. Die zelfde indruk krijg ik ook altijd als dj's op de radio zitten te juichen dat het bijna weekend is.
Het verschil tussen een weekdag en een weekenddag zal voor de meesten zijn, dat je op een weekdag werkt en op zaterdag en zondag niet. Vinden mensen hun werk niet leuk? Dat zou behoorlijk naar zijn, als je vijf dagen per week acht uur moet besteden aan iets wat je niet leuk vindt! Ik heb vrijwel elke ochtend zin om aan het werk te gaan en dat blijft de hele dag zo. Maar blijkbaar heb ik geluk, of ik heb het gewoon goed geregeld voor mezelf. :-)
Misschien heb ik iets ter inspiratie voor degenen die er anders voor staan. Er staat op TED.com een presentatie van Nic Marks. Aan het eind daarvan geeft hij weer wat mensen gelukkig maakt volgens een groep gerenommeerde onderzoekers. Dat zijn vijf dingen:
1. contact maken
2. actief zijn
3. aandacht hebben
4. blijven leren, nieuwsgierig zijn
5. geven
Deze dingen kunnen ook als je bezig bent met werk dat je niet zo leuk vindt! Wie weet heb je de mogelijkheid om meer contact te maken met collega's of klanten, je actief op te stellen, aandacht te hebben voor de dingen die je doet en ervaart, te blijven zoeken naar leerervaringen en/of elke dag iets te geven aan de mensen om je heen.
Moet je je eens voorstellen hoe het zou zijn als je al die werkuren een stuk leuker gaat vinden! Wat een energie zal dat schelen.
Ik wens iedereen nog een plezierige dinsdag. ;-)
Daaruit leid ik af, dat mensen het weekend leuk vinden en de werkweek niet. Die zelfde indruk krijg ik ook altijd als dj's op de radio zitten te juichen dat het bijna weekend is.
Het verschil tussen een weekdag en een weekenddag zal voor de meesten zijn, dat je op een weekdag werkt en op zaterdag en zondag niet. Vinden mensen hun werk niet leuk? Dat zou behoorlijk naar zijn, als je vijf dagen per week acht uur moet besteden aan iets wat je niet leuk vindt! Ik heb vrijwel elke ochtend zin om aan het werk te gaan en dat blijft de hele dag zo. Maar blijkbaar heb ik geluk, of ik heb het gewoon goed geregeld voor mezelf. :-)
Misschien heb ik iets ter inspiratie voor degenen die er anders voor staan. Er staat op TED.com een presentatie van Nic Marks. Aan het eind daarvan geeft hij weer wat mensen gelukkig maakt volgens een groep gerenommeerde onderzoekers. Dat zijn vijf dingen:
1. contact maken
2. actief zijn
3. aandacht hebben
4. blijven leren, nieuwsgierig zijn
5. geven
Deze dingen kunnen ook als je bezig bent met werk dat je niet zo leuk vindt! Wie weet heb je de mogelijkheid om meer contact te maken met collega's of klanten, je actief op te stellen, aandacht te hebben voor de dingen die je doet en ervaart, te blijven zoeken naar leerervaringen en/of elke dag iets te geven aan de mensen om je heen.
Moet je je eens voorstellen hoe het zou zijn als je al die werkuren een stuk leuker gaat vinden! Wat een energie zal dat schelen.
Ik wens iedereen nog een plezierige dinsdag. ;-)
woensdag 6 oktober 2010
We zitten nog steeds verkeerd
Al jaren wordt er gehamerd op minder eten en meer bewegen, omdat dat de oplossing zou moeten zijn voor overgewicht. Maar het wordt nu echt tijd om te begrijpen dat overgewicht geen losstaand probleem is, waar je een truukje op kunt loslaten om het weg te maken (namelijk een tijdje minder eten en vaker naar de sportschool gaan).
Overgewicht is een GEVOLG van hoe je lichaam geprogrammeerd is en hoe je leeft. Het heeft met alles te maken. Bijvoorbeeld hoe je eet, hoeveel slaap je krijgt, hoeveel inspanning en ontspanning je krijgt en hoe je met problemen en emoties omgaat. En die dingen hebben ook nog eens onderlinge samenhang! Als je moe bent ga je anders eten, als je niet goed met emoties omgaat slaap je slechter, als je verkeerd eet krijg je minder energie om te bewegen...
Je kunt niet een ding aanpassen en de rest laten liggen. Dan krijg je niet het resultaat dat je wilt en je ene aanpassing hou je ook niet vol, omdat de rest van je leven er niet bij past.
Ter illustratie: er is net een onderzoek verschenen waarbij ze in het slaaplaboratorium van de Universiteit van Chicago hebben gekeken wat er gebeurt als mensen hetzelfde energiebeperkte dieet volgen, maar een verschillende hoeveelheid slaap krijgen. Gedurende 14 dagen kreeg de ene helft van de mensen 5,5 uur slaaptijd en de andere helft 8,5 uur. De groep die 5,5 uur sliep, viel 55% minder af. Vijfenvijftig procent! En ze hadden een slechtere hormoonbalans, meer honger en kregen een slechtere lichaamssamenstelling.
Wil je blijvend afvallen (en je lekker in je vel voelen, fit zijn, enzovoort), weet dan dat je in alle opzichten goed voor jezelf moet leren zorgen.
Overgewicht is een GEVOLG van hoe je lichaam geprogrammeerd is en hoe je leeft. Het heeft met alles te maken. Bijvoorbeeld hoe je eet, hoeveel slaap je krijgt, hoeveel inspanning en ontspanning je krijgt en hoe je met problemen en emoties omgaat. En die dingen hebben ook nog eens onderlinge samenhang! Als je moe bent ga je anders eten, als je niet goed met emoties omgaat slaap je slechter, als je verkeerd eet krijg je minder energie om te bewegen...
Je kunt niet een ding aanpassen en de rest laten liggen. Dan krijg je niet het resultaat dat je wilt en je ene aanpassing hou je ook niet vol, omdat de rest van je leven er niet bij past.
Ter illustratie: er is net een onderzoek verschenen waarbij ze in het slaaplaboratorium van de Universiteit van Chicago hebben gekeken wat er gebeurt als mensen hetzelfde energiebeperkte dieet volgen, maar een verschillende hoeveelheid slaap krijgen. Gedurende 14 dagen kreeg de ene helft van de mensen 5,5 uur slaaptijd en de andere helft 8,5 uur. De groep die 5,5 uur sliep, viel 55% minder af. Vijfenvijftig procent! En ze hadden een slechtere hormoonbalans, meer honger en kregen een slechtere lichaamssamenstelling.
Wil je blijvend afvallen (en je lekker in je vel voelen, fit zijn, enzovoort), weet dan dat je in alle opzichten goed voor jezelf moet leren zorgen.
dinsdag 5 oktober 2010
Waarom je beter jezelf kunt zijn
Ernaar streven dat je alles kunt, heeft zo zijn nadelen. Proberen hetzelfde te zijn als anderen ook. Ik heb een mooi verhaaltje gevonden ter illustratie. Het heet 'The animal school' en is van een pedagoog die R.H. Reeves heet. Hier volgt mijn vertaling.
De Dierenschool - Dr. R.H. Reeves
Ooit besloten de dieren dat ze iets heldhaftigs moesten doen om de problemen van de moderne tijd aan te kunnen. Ze richtten eens school op. Op het programma stonden de activiteiten rennen, klimmen, zwemmen en vliegen. Om het administratief een beetje overzichtelijk te houden, moesten alle dieren alle vakken volgen.
De eend was uitmuntend in zwemmen, beter dan zijn docent zelfs, en haalde goede cijfers voor vliegen, maar hij was erg slecht in rennen. Omdat hij daarbij achterliep, moest hij nablijven en het vak zwemmen laten vallen om meer met rennen bezig te zijn. Hiermee gingen ze door totdat zijn zwemvliezen beschadigd waren en hij niet verder kwam dan 'gemiddeld' bij het zwemmen. Maar 'gemiddeld' was acceptabel voor de school, dus niemand maakte zich er zorgen over (behalve de eend).
Het konijn startte als beste van de klas met rennen, maar hij stortte in omdat hij zoveel moest bijleren bij het zwemmen.
De eekhoorn kon geweldig klimmen tot hij gefrustreerd raakte bij de vlieglessen, waar zijn docent hem op de grond liet starten in plaats van in de boom. Hij kreeg ook kramp in bepaalde spieren die overbelast raakten. Voor klimmen kreeg hij uiteindelijk een vijf en voor rennen een drie.
De arend was een probleemgeval, dat streng aangepakt moest worden. In de klimklas versloeg hij alle anderen op weg naar de top van de boom, maar hij hield almaar vast aan zijn eigen methode om daar te komen.
Aan het eind van het jaar kreeg een vreemdsoortige aal het beste rapport. Hij kon erg goed zwemmen en ook een beetje rennen, klimmen en vliegen.
De prairiehonden gingen niet naar de school en wilden ook geen belasting betalen, omdat de schoolleiding graven en begraven niet aan de lesstof wilden toevoegen. Ze vertrouwden het onderwijs van hun kinderen toe aan de das. Later vormden ze een succesvolle priveschool samen met de bosmarmotten en de stokstaartjes.
De Dierenschool - Dr. R.H. Reeves
Ooit besloten de dieren dat ze iets heldhaftigs moesten doen om de problemen van de moderne tijd aan te kunnen. Ze richtten eens school op. Op het programma stonden de activiteiten rennen, klimmen, zwemmen en vliegen. Om het administratief een beetje overzichtelijk te houden, moesten alle dieren alle vakken volgen.
De eend was uitmuntend in zwemmen, beter dan zijn docent zelfs, en haalde goede cijfers voor vliegen, maar hij was erg slecht in rennen. Omdat hij daarbij achterliep, moest hij nablijven en het vak zwemmen laten vallen om meer met rennen bezig te zijn. Hiermee gingen ze door totdat zijn zwemvliezen beschadigd waren en hij niet verder kwam dan 'gemiddeld' bij het zwemmen. Maar 'gemiddeld' was acceptabel voor de school, dus niemand maakte zich er zorgen over (behalve de eend).
Het konijn startte als beste van de klas met rennen, maar hij stortte in omdat hij zoveel moest bijleren bij het zwemmen.
De eekhoorn kon geweldig klimmen tot hij gefrustreerd raakte bij de vlieglessen, waar zijn docent hem op de grond liet starten in plaats van in de boom. Hij kreeg ook kramp in bepaalde spieren die overbelast raakten. Voor klimmen kreeg hij uiteindelijk een vijf en voor rennen een drie.
De arend was een probleemgeval, dat streng aangepakt moest worden. In de klimklas versloeg hij alle anderen op weg naar de top van de boom, maar hij hield almaar vast aan zijn eigen methode om daar te komen.
Aan het eind van het jaar kreeg een vreemdsoortige aal het beste rapport. Hij kon erg goed zwemmen en ook een beetje rennen, klimmen en vliegen.
De prairiehonden gingen niet naar de school en wilden ook geen belasting betalen, omdat de schoolleiding graven en begraven niet aan de lesstof wilden toevoegen. Ze vertrouwden het onderwijs van hun kinderen toe aan de das. Later vormden ze een succesvolle priveschool samen met de bosmarmotten en de stokstaartjes.
vrijdag 24 september 2010
Waarom krijg ik zin in zoet, kort na het avondeten?
Deze vraag krijg ik heel vaak. Ik denk dat veel mensen het dus herkennen, dat je vrij kort na het avondeten zin krijgt in iets zoets. Die zin kan ook nog heel sterk zijn. En misschien vind je het helemaal geen goede zaak dat je gaat zitten snoepen kort na het eten.
Dus hoe komt het? In ieder geval heel goed als je jezelf die vraag stelt. Dat helpt beter dan tegen jezelf zeggen dat het stom is om te snoepen. Daardoor ga je namelijk vervelend voelen en dan zou het wel eens kunnen dat je behoefte krijgt aan nog meer zoetigheid als troost...
Er zijn verschillende oorzaken te bedenken van zin in zoet na het avondeten. Misschien geldt er eentje voor jou, of zelfs meer dan een. Ik geef drie belangrijke:
1. Als je te weinig hebt gegeten 's middags, ben je erg hongerig tegen de tijd dat je avondeten krijgt en dan is je bloedsuikerspiegel waarschijnlijk behoorlijk laag. Hopelijk eet je bij je avondeten gezonde, voedzame dingen. Het kost je lichaam even tijd om die te verwerken en de energie naar je bloed te sturen. Dus direct na je avondeten is je bloedsuikerspiegel nog steeds laag. En vraagt je lichaam of je alsjeblieft wat snelle energie kunt sturen!
Dat is natuurlijk niet de beste oplossing. Het werkt veel beter om in de middag tijdig iets voedzaams te eten, zodat je met normale trek en een stabiele bloedsuikerspiegel bij je avondmaaltijd aankomt.
2. Als je de hele dag druk bent geweest met je hoofd en nauwelijks op je lichaam gelet hebt, is je avondeten misschien het eerste moment dat je even 'tot jezelf komt'. Of misschien gebeurt dat zelfs pas nadat je de afwas hebt weggewerkt en eindelijk op de bank kan gaan zitten. Dan kan er een sterk gevoel ontstaan als 'en nu ik!'. En wie weet gun je jezelf dan wat lekkers. Iets zoets bijvoorbeeld, omdat je bij je avondeten die smaak nog niet hebt gehad.
De oplossing: overdag vaak genoeg aandacht besteden aan je eigen behoeftes, ook die van je lichaam.
3. Eet je vaak iets zoets na het avondeten (bijvoorbeeld door bovenstaande twee dingen), dan ontstaat er een gewoonte. Je hele systeem rekent op dat zoetmoment, want het komt toch elke dag? Doe je het dan een keer niet, dan zegt jouw systeem: "Hee, nu komt er toch altijd iets zoets? Waar blijft het?".
Het enige wat werkt: de gewoonte doorbreken. Het helpt al een beetje als je op een andere plek gaat zitten of iets anders verandert, zodat je niet in je standaardpatroon schiet. Maar daarnaast kun je jezelf gewoon inprenten dat het een kwestie van volhouden is. Een paar keer iets anders doen dan snoepen en je nieuwe gewoonte is in de maak!
Dus hoe komt het? In ieder geval heel goed als je jezelf die vraag stelt. Dat helpt beter dan tegen jezelf zeggen dat het stom is om te snoepen. Daardoor ga je namelijk vervelend voelen en dan zou het wel eens kunnen dat je behoefte krijgt aan nog meer zoetigheid als troost...
Er zijn verschillende oorzaken te bedenken van zin in zoet na het avondeten. Misschien geldt er eentje voor jou, of zelfs meer dan een. Ik geef drie belangrijke:
1. Als je te weinig hebt gegeten 's middags, ben je erg hongerig tegen de tijd dat je avondeten krijgt en dan is je bloedsuikerspiegel waarschijnlijk behoorlijk laag. Hopelijk eet je bij je avondeten gezonde, voedzame dingen. Het kost je lichaam even tijd om die te verwerken en de energie naar je bloed te sturen. Dus direct na je avondeten is je bloedsuikerspiegel nog steeds laag. En vraagt je lichaam of je alsjeblieft wat snelle energie kunt sturen!
Dat is natuurlijk niet de beste oplossing. Het werkt veel beter om in de middag tijdig iets voedzaams te eten, zodat je met normale trek en een stabiele bloedsuikerspiegel bij je avondmaaltijd aankomt.
2. Als je de hele dag druk bent geweest met je hoofd en nauwelijks op je lichaam gelet hebt, is je avondeten misschien het eerste moment dat je even 'tot jezelf komt'. Of misschien gebeurt dat zelfs pas nadat je de afwas hebt weggewerkt en eindelijk op de bank kan gaan zitten. Dan kan er een sterk gevoel ontstaan als 'en nu ik!'. En wie weet gun je jezelf dan wat lekkers. Iets zoets bijvoorbeeld, omdat je bij je avondeten die smaak nog niet hebt gehad.
De oplossing: overdag vaak genoeg aandacht besteden aan je eigen behoeftes, ook die van je lichaam.
3. Eet je vaak iets zoets na het avondeten (bijvoorbeeld door bovenstaande twee dingen), dan ontstaat er een gewoonte. Je hele systeem rekent op dat zoetmoment, want het komt toch elke dag? Doe je het dan een keer niet, dan zegt jouw systeem: "Hee, nu komt er toch altijd iets zoets? Waar blijft het?".
Het enige wat werkt: de gewoonte doorbreken. Het helpt al een beetje als je op een andere plek gaat zitten of iets anders verandert, zodat je niet in je standaardpatroon schiet. Maar daarnaast kun je jezelf gewoon inprenten dat het een kwestie van volhouden is. Een paar keer iets anders doen dan snoepen en je nieuwe gewoonte is in de maak!
donderdag 16 september 2010
Kijk naar het punt waar je heen wilt
Toen ik een jaar of zes naar Amsterdam verhuisde, verkocht ik mijn auto. Ik ging daardoor minder autorijden en daardoor reed ik ook wat minder ´vast´. Ik lette steeds op de auto en de weg vlak voor me. Zeker in Amsterdam, waar elk moment een auto, fietser of wandelaar tevoorschijn kan komen.
Gelukkig kreeg ik toen een tip van iemand die naast me in de auto zat: focus op het punt waar je heen wilt. En dat had een magische uitwerking! Ik ging rustiger en stabieler rijden. Het leek alsof mijn ogen, spieren en hersenen vanzelf gingen samenwerken om de auto te besturen.
Ik gebruik de tip nog steeds, ook bij het fietsen bijvoorbeeld. Als ik door een smalle ruimte moet tussen twee auto's, verleg ik mijn focus naar het punt waar ik heen wil en dan stuur ik er moeiteloos tussendoor.
En ik ben nog altijd verbaasd dat ik de truc niet zelf kon bedenken destijds. Bij alles wat je wilt bereiken helpt het immers om te weten waar je precies naartoe wilt. Kijken waar je nu bent en wat er allemaal mis kan gaan, werkt averechts. Dan nemen angst en ergernis het over. Als je bedenkt wat je wel wilt, wordt het direct een stuk makkelijker en gaan je lichaam, je hersenen en je gevoel je ernaartoe sturen.
Gelukkig kreeg ik toen een tip van iemand die naast me in de auto zat: focus op het punt waar je heen wilt. En dat had een magische uitwerking! Ik ging rustiger en stabieler rijden. Het leek alsof mijn ogen, spieren en hersenen vanzelf gingen samenwerken om de auto te besturen.
Ik gebruik de tip nog steeds, ook bij het fietsen bijvoorbeeld. Als ik door een smalle ruimte moet tussen twee auto's, verleg ik mijn focus naar het punt waar ik heen wil en dan stuur ik er moeiteloos tussendoor.
En ik ben nog altijd verbaasd dat ik de truc niet zelf kon bedenken destijds. Bij alles wat je wilt bereiken helpt het immers om te weten waar je precies naartoe wilt. Kijken waar je nu bent en wat er allemaal mis kan gaan, werkt averechts. Dan nemen angst en ergernis het over. Als je bedenkt wat je wel wilt, wordt het direct een stuk makkelijker en gaan je lichaam, je hersenen en je gevoel je ernaartoe sturen.
maandag 6 september 2010
Was je maar ziek
Soms is het fijn om even ziek te zijn. Niet heel ziek, maar een beetje ziek, een paar dagen maar. Dan mag je uitrusten, gaan slapen als je moe bent. Je eet alleen dingen die goed voor je zijn of die je heel lekker vindt. Veel afspraken en verantwoordelijkheden moet je even laten liggen, behalve misschien de dingen die je echt belangrijk vindt. Mensen besteden aandacht aan je en vragen hoe het met je gaat. En dan mag je dat ook gewoon vertellen, zelfs als het niet zo goed gaat. Je mag bovendien hulp vragen bij de dingen die je zelf niet kan doen, of waar je tegenop ziet.
Je zou in drukke, stressvolle tijden soms bijna wensen dat je even ziek werd, om de druk van de ketel te kunnen halen!
Maar eigenlijk is het raar. Waarom zou je wachten met op je eigen behoeftes letten, tot je ziek bent? Of zwanger, of echt in de problemen zit? Waar staat geschreven dat je onder 'normale' omstandigheden al je grenzen moet overschrijden of jezelf moet verwaarlozen? Ik zou zeggen: begin gewoon met goed voor jezelf zorgen. Nu, direct. Daar word je ook nog productiever en gezelliger van.
Oh ja, en er zijn natuurlijk mensen die zelfs geen pas op de plaats doen als ze ziek of zwanger zijn of moeilijke dingen te verwerken hebben. Als je je daarin herkent, heb je denk ik twee opties: 1. wachten tot je afbrandt en gedwongen wordt een tijd niets te doen en 2. onderzoeken waarom je dit doet en kijken of het je echt het leven brengt dat je wilt - zo niet, leren wat je anders kunt doen.
Je zou in drukke, stressvolle tijden soms bijna wensen dat je even ziek werd, om de druk van de ketel te kunnen halen!
Maar eigenlijk is het raar. Waarom zou je wachten met op je eigen behoeftes letten, tot je ziek bent? Of zwanger, of echt in de problemen zit? Waar staat geschreven dat je onder 'normale' omstandigheden al je grenzen moet overschrijden of jezelf moet verwaarlozen? Ik zou zeggen: begin gewoon met goed voor jezelf zorgen. Nu, direct. Daar word je ook nog productiever en gezelliger van.
Oh ja, en er zijn natuurlijk mensen die zelfs geen pas op de plaats doen als ze ziek of zwanger zijn of moeilijke dingen te verwerken hebben. Als je je daarin herkent, heb je denk ik twee opties: 1. wachten tot je afbrandt en gedwongen wordt een tijd niets te doen en 2. onderzoeken waarom je dit doet en kijken of het je echt het leven brengt dat je wilt - zo niet, leren wat je anders kunt doen.
maandag 30 augustus 2010
Kromme logica
Als het om lekker in je vel zitten gaat, kun je je doel gemakkelijk voorbij schieten. Want ik zie en hoor regelmatig dit soort dingen:
"Ik wil me graag zelfverzekerd en aantrekkelijk voelen, dus wil ik mijn overgewicht kwijt. Ik kijk elke dag vol spanning op de weegschaal of er al kilo's af zijn." (... en omdat ik zo met de weegschaal bezig ben, voel ik me juist niet zelfverzekerd en aantrekkelijk)
"Ik wil graag rust voelen, dus ik ben de hele dag druk bezig met het afwerken van mijn actielijstje. Ik weet dat ik me pas echt rustig kan voelen als alles af is." (alleen heb ik dat punt nog nooit bereikt en weet ik best dat mijn lijstje nooit af is - dus door deze strategie voel ik altijd onrust)
"Ik ben moe en heb nergens zin in, dus ik gun mezelf dat ik nu niets meer hoef te doen en gewoon voor de tv mag hangen met een zak chips." (alleen heb ik de hele dag al voor een beeldscherm gezeten op mijn werk, een chocoladecroissant met koffie als ontbijt gehad en een klef broodje uit de kantine als lunch, dus nu ik vanavond dezelfde dingen doorzet, weet ik zeker dat ik morgen weer moe ben)
Wat heel erg kan helpen: bedenk wat je echte doel is. Kies voor verbeteringen en acties die aan je echte doel bijdragen, in plaats van naar een schijndoel toe te werken zoals een streefgewicht, een leeg actielijstje of tijdelijk niets voelen.
Meestal heeft het echte doel iets te maken me je fit, gezond, energiek, aantrekkelijk, zelfverzekerd en/of ontspannen voelen. Je kunt vast een woord bedenken dat voor jou de lading dekt.
"Ik wil me graag zelfverzekerd en aantrekkelijk voelen, dus wil ik mijn overgewicht kwijt. Ik kijk elke dag vol spanning op de weegschaal of er al kilo's af zijn." (... en omdat ik zo met de weegschaal bezig ben, voel ik me juist niet zelfverzekerd en aantrekkelijk)
"Ik wil graag rust voelen, dus ik ben de hele dag druk bezig met het afwerken van mijn actielijstje. Ik weet dat ik me pas echt rustig kan voelen als alles af is." (alleen heb ik dat punt nog nooit bereikt en weet ik best dat mijn lijstje nooit af is - dus door deze strategie voel ik altijd onrust)
"Ik ben moe en heb nergens zin in, dus ik gun mezelf dat ik nu niets meer hoef te doen en gewoon voor de tv mag hangen met een zak chips." (alleen heb ik de hele dag al voor een beeldscherm gezeten op mijn werk, een chocoladecroissant met koffie als ontbijt gehad en een klef broodje uit de kantine als lunch, dus nu ik vanavond dezelfde dingen doorzet, weet ik zeker dat ik morgen weer moe ben)
Wat heel erg kan helpen: bedenk wat je echte doel is. Kies voor verbeteringen en acties die aan je echte doel bijdragen, in plaats van naar een schijndoel toe te werken zoals een streefgewicht, een leeg actielijstje of tijdelijk niets voelen.
Meestal heeft het echte doel iets te maken me je fit, gezond, energiek, aantrekkelijk, zelfverzekerd en/of ontspannen voelen. Je kunt vast een woord bedenken dat voor jou de lading dekt.
vrijdag 20 augustus 2010
Heb jij het metabool syndroom?
Naar schatting heeft een op de vier of vijf Nederlanders het 'Metabool syndroom'. Dat heeft volgens de definitie een aantal kenmerken, die met elkaar te maken hebben:
- relatief veel vet bij de buik
- hoge bloeddruk
- hoog gehalte serumtriglyceriden in je bloed (een vetachtige stof)
- verlaagd gehalte HDL-cholesterol in je bloed (het 'goede' cholesterol)
- hoge glucosegehalte in je bloed
Als je drie of meer van deze dingen hebt, heb je het metabool syndroom, ook wel syndroom X genoemd. En dat verhoogt je risico op bijvoorbeeld diabetes en hart- en vaatziektes.
Het is natuurlijk niet goed dat waarschijnlijk 1 op de 4 of 1 op de 5 Nederlanders daar een verhoogd risico voor heeft. Wat ook niet goed is, is dat alle kenmerken van het metabool syndroom aangeven dat je lichaam van slag is. Het kan bepaalde processen niet meer goed laten verlopen. Wat je je er bijvoorbeeld bij kunt voorstellen, is dat de energie die je cellen nodig hebben wel in je bloed zit, maar je cellen niet in kan door de verstoring. Daar worden je lichaam en jij erg ongelukkig van.
Als ik literatuur lees over het metabool syndroom en over diabetes, kom ik steeds twee nadrukkelijke aanbevelingen tegen: mensen moeten gezond eten en genoeg bewegen om deze problemen te voorkomen. En ik gun iedereen het vermogen om gezond eten en genoeg bewegen. Maar waarom worden toch de andere dingen steeds vergeten, die zorgen voor meer buikvet en een verstoring van je stofwisseling en je bloedwaarden?
Let op: als je te weinig slaapt en/of teveel stress hebt en/of te weinig ruimte hebt voor ontspanning, krijg je meer buikvet. Dat komt onder andere door deze twee dingen:
1. Bij stress maakt je lichaam cortisol aan, wat zorgt voor vetopslag in je buik.
2. Bij te weinig slaap en ontspanning laten je cellen niet meer goed suiker binnen. Die suiker blijft in je bloed en moet ergens anders heen. Je lichaam slaat het dan maar op als vet.
Buikvet lijkt een belangrijk startpunt voor metabool syndroom. Maar los daarvan vinden de meeste mensen het niet leuk als er allemaal vet op hun buik gaat zitten. Niet vergeten dus: zorg voor voldoende slaap en ontspanning als je dit wilt aanpakken. Als je fit en ontspannen bent, is gezond eten en genoeg bewegen ook weer makkelijker, dus dat is dubbele winst.
- relatief veel vet bij de buik
- hoge bloeddruk
- hoog gehalte serumtriglyceriden in je bloed (een vetachtige stof)
- verlaagd gehalte HDL-cholesterol in je bloed (het 'goede' cholesterol)
- hoge glucosegehalte in je bloed
Als je drie of meer van deze dingen hebt, heb je het metabool syndroom, ook wel syndroom X genoemd. En dat verhoogt je risico op bijvoorbeeld diabetes en hart- en vaatziektes.
Het is natuurlijk niet goed dat waarschijnlijk 1 op de 4 of 1 op de 5 Nederlanders daar een verhoogd risico voor heeft. Wat ook niet goed is, is dat alle kenmerken van het metabool syndroom aangeven dat je lichaam van slag is. Het kan bepaalde processen niet meer goed laten verlopen. Wat je je er bijvoorbeeld bij kunt voorstellen, is dat de energie die je cellen nodig hebben wel in je bloed zit, maar je cellen niet in kan door de verstoring. Daar worden je lichaam en jij erg ongelukkig van.
Als ik literatuur lees over het metabool syndroom en over diabetes, kom ik steeds twee nadrukkelijke aanbevelingen tegen: mensen moeten gezond eten en genoeg bewegen om deze problemen te voorkomen. En ik gun iedereen het vermogen om gezond eten en genoeg bewegen. Maar waarom worden toch de andere dingen steeds vergeten, die zorgen voor meer buikvet en een verstoring van je stofwisseling en je bloedwaarden?
Let op: als je te weinig slaapt en/of teveel stress hebt en/of te weinig ruimte hebt voor ontspanning, krijg je meer buikvet. Dat komt onder andere door deze twee dingen:
1. Bij stress maakt je lichaam cortisol aan, wat zorgt voor vetopslag in je buik.
2. Bij te weinig slaap en ontspanning laten je cellen niet meer goed suiker binnen. Die suiker blijft in je bloed en moet ergens anders heen. Je lichaam slaat het dan maar op als vet.
Buikvet lijkt een belangrijk startpunt voor metabool syndroom. Maar los daarvan vinden de meeste mensen het niet leuk als er allemaal vet op hun buik gaat zitten. Niet vergeten dus: zorg voor voldoende slaap en ontspanning als je dit wilt aanpakken. Als je fit en ontspannen bent, is gezond eten en genoeg bewegen ook weer makkelijker, dus dat is dubbele winst.
woensdag 11 augustus 2010
Laat het er niet bij zitten!
Deze maand komen er veel ingevulde analyses bij ons binnen, omdat mensen goede voornemens hebben voor het ´nieuwe seizoen´ na de zomervakantie en advies willen. De meeste van die analyses worden bekeken door zowel de trainer/coach uit de regio als door mijzelf. Ik zie daardoor elke dag verschillende analyses.
Vaak gaat het me erg aan het hart als ik de ingevulde antwoorden lees. Er zijn zoveel mensen die geen plezier hebben in de dingen die ze doen. Of denken dat ze zo min mogelijk moeten eten op een dag, en vooral vetarme producten. En dan ´s avonds doorslaan met vette of zoete dingen, omdat ze zo hebben afgezien overdag. Of die nauwelijks nog echt contact hebben met hun partner, familie of vrienden. Die na hun werkdag zo moe zijn, dat ze geen fut meer hebben om te koken, bewegen of echt te ontspannen. Die moe naar bed gaan en weer moe opstaan. Sommige mensen ervaren zelfs al deze knelpunten, of nog meer. Wat niet vreemd is, want het ene probleem roept het andere op. Maar daarmee is het niet minder erg als je er steeds meer achter komt dat jij en je leven niet zijn zoals je had gewild.
Mocht dit voor jou ook gelden, besef dan alsjeblieft dat er iets aan te doen is. Het is niet makkelijk om gewoontes en patronen te veranderen, maar het kan absoluut. Ik zie niet alleen de analyses, maar ook de verbeteringen die mensen bereiken. Blijf niet hangen in het gevoel dat het voor jou ´gewoon niet is weggelegd´ om plezier te hebben in je leven en lekker in je vel te zitten.
Leer je eigen behoeftes weer herkennen, zodat je ze kunt (laten) vervullen. Zoek uit of je genoeg tot je recht komt in je dagelijkse activiteiten, zodat je er voldoening van kunt hebben. Vind een nieuwe balans tussen inspanning en ontspanning. Leer hoe je goed met onrust kunt omgaan, zodat je rust van binnen gaat voelen. Of begin ergens anders; elke stap is een goede start. Het leerproces gaat de rest van je leven verder, dus het hoeft niet vandaag klaar.
Maak er iets moois van, stap voor stap.
Groeten,
Meijke
P.S. De analyse vind je hier.
Vaak gaat het me erg aan het hart als ik de ingevulde antwoorden lees. Er zijn zoveel mensen die geen plezier hebben in de dingen die ze doen. Of denken dat ze zo min mogelijk moeten eten op een dag, en vooral vetarme producten. En dan ´s avonds doorslaan met vette of zoete dingen, omdat ze zo hebben afgezien overdag. Of die nauwelijks nog echt contact hebben met hun partner, familie of vrienden. Die na hun werkdag zo moe zijn, dat ze geen fut meer hebben om te koken, bewegen of echt te ontspannen. Die moe naar bed gaan en weer moe opstaan. Sommige mensen ervaren zelfs al deze knelpunten, of nog meer. Wat niet vreemd is, want het ene probleem roept het andere op. Maar daarmee is het niet minder erg als je er steeds meer achter komt dat jij en je leven niet zijn zoals je had gewild.
Mocht dit voor jou ook gelden, besef dan alsjeblieft dat er iets aan te doen is. Het is niet makkelijk om gewoontes en patronen te veranderen, maar het kan absoluut. Ik zie niet alleen de analyses, maar ook de verbeteringen die mensen bereiken. Blijf niet hangen in het gevoel dat het voor jou ´gewoon niet is weggelegd´ om plezier te hebben in je leven en lekker in je vel te zitten.
Leer je eigen behoeftes weer herkennen, zodat je ze kunt (laten) vervullen. Zoek uit of je genoeg tot je recht komt in je dagelijkse activiteiten, zodat je er voldoening van kunt hebben. Vind een nieuwe balans tussen inspanning en ontspanning. Leer hoe je goed met onrust kunt omgaan, zodat je rust van binnen gaat voelen. Of begin ergens anders; elke stap is een goede start. Het leerproces gaat de rest van je leven verder, dus het hoeft niet vandaag klaar.
Maak er iets moois van, stap voor stap.
Groeten,
Meijke
P.S. De analyse vind je hier.
dinsdag 10 augustus 2010
Wat betekent ´Ik ben een Bourgondier´ nou precies?
Het gebeurt regelmatig dat iemand tegen me zegt: "Ik ben te zwaar omdat ik een Bourgondier ben." "Wat is een Bourgondier?" vraag ik dan wel eens. Meestal vertellen ze dan dat een Bourgondier iemand is die erg houdt van lekker eten. En van wijn erbij. En van gezelligheid, die gepaard gaat met lekker eten en goede wijn.
Ik vind het geweldig als iemand houdt van lekker eten en goede wijn. Een van de doelen van onze begeleiding is dat mensen leren om oprecht te genieten van dingen. Wie niet kan genieten, kan volgens mij ook niet lekker in zijn vel zitten. Lang leve de Bourgondiers, zou je dus zeggen.
Maar wat nu met die Bourgondiers die te zwaar worden naar hun zin en vragen of ik ze kan helpen om dat op te lossen? Zij geven vaak als dilemma: ik wil niet stoppen met genieten, maar ook niet zo zwaar worden. En dan kom ik altijd met een stelling: van echt genieten word je helemaal niet te zwaar. Dus laten we eerst maar eens kijken wat dat 'genieten' bij jou nu inhoudt.
Wat blijkt meestal: de Bourgondiers zijn meestal niet aan het genieten van het eten of de wijn die ze proeven. Ze kijken op hun bord wat hun volgende hap wordt, of er nog iets in de pan zit, verheugen zich op de volgende gang of de fles die hierna open gaat. En tegelijkertijd zijn ze druk in gesprek met de mensen om hen heen, bijvoorbeeld over alles wat ze nog willen doen of over hoe lekker het eten is dat ze daar-en-daar hebben. Ze zijn veel bezig met genot dat nog komt en te weinig bezig met het genot dat ze nu kunnen ervaren. Dan raak je natuurlijk nooit verzadigd.
Er zijn twee illusies die een Bourgondier kan leren loslaten als hij wil blijven genieten, maar niet onnodig wil aankomen.
1. De illusie dat de smaak van eten of drinken heel lang lekker kan blijven. Als je echt proeft, zul je merken dat de smaak van iets - hoe lekker ook - na een aantal happen steeds minder intens wordt. Je raakt gewend aan de smaak en de geur. De enige manier om lang door te kunnen eten van iets, is je gevoel steeds meer uitschakelen. Dan merk je niet dat je maag overbelast raakt of dat de smaak weg is en kun je volhouden dat het prettig is om te blijven eten. En als je flink wat glazen wijn wegtikt, kun je het nog langer volhouden, want dan wordt je bewustzijn vertroebeld.
2. Overdadig eten en drinken is niet synoniem met gezelligheid en genieten. Waarschijnlijk weet je dat wel, want iedereen ervaart wel eens gezelligheid of genot in een situatie waar niet gegeten of gedronken wordt. Er is niets mis met gezellig samen eten en daarvan genieten. Maar denken dat het niet gezellig is zonder eten en drinken, maakt het leven waarschijnlijk moeilijker.
Als je illusies worden doorgeprikt, is dat trouwens helemaal niet leuk. Want stel dat je altijd gedacht hebt dat je 'een Bourgondier' bent en dat dat een extra leuk iemand is, die meer weet te genieten dan anderen. En dan komt er zo'n gezondheidscoach die gaat beredeneren dat je misschien helemaal niet meer geniet dan anderen. Als ik gelijk zou hebben, raak je misschien een deel van je identiteit kwijt, een deel van je houvast.
Ik geef in dat geval altijd het goede nieuws erbij. Dat is, dat je waarschijnlijk al weet dat genieten goed is. En als je bereid bent om echt te gaan proeven en jezelf niet meer voorhoudt dat veel gelijk is aan lekker, krijg je niet alleen meer plezier en genot. Je krijgt ook een slanker figuur. En wie weet zelfs wat onverwachte extra diepgang in de contacten met je tafelgenoten.
Ik vind het geweldig als iemand houdt van lekker eten en goede wijn. Een van de doelen van onze begeleiding is dat mensen leren om oprecht te genieten van dingen. Wie niet kan genieten, kan volgens mij ook niet lekker in zijn vel zitten. Lang leve de Bourgondiers, zou je dus zeggen.
Maar wat nu met die Bourgondiers die te zwaar worden naar hun zin en vragen of ik ze kan helpen om dat op te lossen? Zij geven vaak als dilemma: ik wil niet stoppen met genieten, maar ook niet zo zwaar worden. En dan kom ik altijd met een stelling: van echt genieten word je helemaal niet te zwaar. Dus laten we eerst maar eens kijken wat dat 'genieten' bij jou nu inhoudt.
Wat blijkt meestal: de Bourgondiers zijn meestal niet aan het genieten van het eten of de wijn die ze proeven. Ze kijken op hun bord wat hun volgende hap wordt, of er nog iets in de pan zit, verheugen zich op de volgende gang of de fles die hierna open gaat. En tegelijkertijd zijn ze druk in gesprek met de mensen om hen heen, bijvoorbeeld over alles wat ze nog willen doen of over hoe lekker het eten is dat ze daar-en-daar hebben. Ze zijn veel bezig met genot dat nog komt en te weinig bezig met het genot dat ze nu kunnen ervaren. Dan raak je natuurlijk nooit verzadigd.
Er zijn twee illusies die een Bourgondier kan leren loslaten als hij wil blijven genieten, maar niet onnodig wil aankomen.
1. De illusie dat de smaak van eten of drinken heel lang lekker kan blijven. Als je echt proeft, zul je merken dat de smaak van iets - hoe lekker ook - na een aantal happen steeds minder intens wordt. Je raakt gewend aan de smaak en de geur. De enige manier om lang door te kunnen eten van iets, is je gevoel steeds meer uitschakelen. Dan merk je niet dat je maag overbelast raakt of dat de smaak weg is en kun je volhouden dat het prettig is om te blijven eten. En als je flink wat glazen wijn wegtikt, kun je het nog langer volhouden, want dan wordt je bewustzijn vertroebeld.
2. Overdadig eten en drinken is niet synoniem met gezelligheid en genieten. Waarschijnlijk weet je dat wel, want iedereen ervaart wel eens gezelligheid of genot in een situatie waar niet gegeten of gedronken wordt. Er is niets mis met gezellig samen eten en daarvan genieten. Maar denken dat het niet gezellig is zonder eten en drinken, maakt het leven waarschijnlijk moeilijker.
Als je illusies worden doorgeprikt, is dat trouwens helemaal niet leuk. Want stel dat je altijd gedacht hebt dat je 'een Bourgondier' bent en dat dat een extra leuk iemand is, die meer weet te genieten dan anderen. En dan komt er zo'n gezondheidscoach die gaat beredeneren dat je misschien helemaal niet meer geniet dan anderen. Als ik gelijk zou hebben, raak je misschien een deel van je identiteit kwijt, een deel van je houvast.
Ik geef in dat geval altijd het goede nieuws erbij. Dat is, dat je waarschijnlijk al weet dat genieten goed is. En als je bereid bent om echt te gaan proeven en jezelf niet meer voorhoudt dat veel gelijk is aan lekker, krijg je niet alleen meer plezier en genot. Je krijgt ook een slanker figuur. En wie weet zelfs wat onverwachte extra diepgang in de contacten met je tafelgenoten.
maandag 2 augustus 2010
Omgaan met onrust
Afgelopen week kreeg ik een gedicht van de oosterse dichter Rumi onder ogen. Het vertelt op een mooie manier waarom het goed is om je onrust toe te laten. Misschien lijkt het makkelijker om zo'n gevoel weg te drukken door te gaan eten, slapen, tv kijken, lezen, sporten of werken, of nog een andere vluchtweg te kiezen. Maar wat de onrust je wil vertellen, heb je dan nog niet kunnen horen. Dus hij blijft terugkomen!
De Herberg
Mens-zijn is een herberg
Elke dag komen er nieuwe gasten.
Vrolijkheid, somberheid, laagheid,
even een helder moment
als onverwachte bezoeker.
Verwelkom ze en bied allen een gastvrij onthaal!
Ook al zijn het een hoop zorgen
die jouw huis overhoop halen
behandel toch elke gast met respect.
Misschien ruimt hij bij je op
en maakt hij plaats voor iets anders, iets fijns.
De sombere gedachte, de schaamte, de boosaardigheid,
treed ze lachend bij de deur tegemoet
en nood hen binnen.
Wees dankbaar voor wie er komt,
want ieder van hen is gestuurd
als een gids uit het onbekende.
Rumi
(vertaler onbekend)
De Herberg
Mens-zijn is een herberg
Elke dag komen er nieuwe gasten.
Vrolijkheid, somberheid, laagheid,
even een helder moment
als onverwachte bezoeker.
Verwelkom ze en bied allen een gastvrij onthaal!
Ook al zijn het een hoop zorgen
die jouw huis overhoop halen
behandel toch elke gast met respect.
Misschien ruimt hij bij je op
en maakt hij plaats voor iets anders, iets fijns.
De sombere gedachte, de schaamte, de boosaardigheid,
treed ze lachend bij de deur tegemoet
en nood hen binnen.
Wees dankbaar voor wie er komt,
want ieder van hen is gestuurd
als een gids uit het onbekende.
Rumi
(vertaler onbekend)
vrijdag 23 juli 2010
Moet je nou vetarm eten of niet?
Jarenlang is het algemene idee geweest dat vet slecht is, vooral verzadigd vet. En dat je dat beter zo min mogelijk kunt eten. Je zou er hart- en vaatziekten van kunnen krijgen, of te dik van kunnen worden. De vraag is of vet echt zo slecht is. Het filmpje hieronder laat een andere visie zien.
Maar als vet zo slecht niet is, hoe kan het dan dat alle voorlichting zegt van wel? Misschien goed om drie dingen te bedenken als je voedingsvoorlichting krijgt:
1. Deskundigen kunnen alleen vertellen wat ze tot nu toe hebben onderzocht en geconcludeerd. We weten niet alles. Inzichten veranderen.
(Een hoog cholesterolniveau in je bloed veroorzaakt hart- en vaatziekten. Je moet dus geen cholesterol eten, bijvoorbeeld uit eieren. Nee wacht, het is niet de cholesterol uit het eten dat je bloedcholesterol verhoogt, het zijn verzadigde vetten. Eieren mogen weer, maar pas op met vlees, kaas en volle melk. Of, bij nader inzien, het zou ook aan suikers kunnen liggen, want die verstoren je hormoonhuishouding en beschadigen je bloedvaten. Nou ja, je hoort nog van ons.)
2. Als er een 'algemene richtlijn' moet worden gemaakt voor een land, moeten heel veel mensen het eens worden. Meestal zijn niet alle meningen op één lijn te krijgen. Dan wordt de richting gekozen die het beste lijkt. Ook als niet alle feiten in het verhaal passen.
(Okee, dus als de meeste deskundigen zeggen dat verzadigd vet de boosdoener is, moeten we daar maar een advies op baseren. Alleen kunnen we niet zeggen dat mensen geen vlees en melk moeten nemen, want dan gaan er hele bedrijfstakken kapot en die zijn tegen deze boodschap. Dus laten we gewoon zeggen: vermijd verzadigd vet en koop plantaardige olie en light producten. Verzadigd vet koop je toch niet los, dus niemand kan bezwaar hebben tegen die boodschap. En suiker is natuurlijk ook erg slecht, maar dat koop je wel los. Dat leggen we nog even opzij om de suikerindustrie niet boos te maken.)
3. Als je voorlichting gaat geven, moet je de boodschap zo simpel mogelijk maken. Een ingewikkelde, uitgebreide boodschap heeft geen zin. Mensen willen zo lang niet naar je luisteren en als ze het wel doen, begrijpen ze je niet.
(Goed, dus we willen mensen uitleggen dat er in eten energie zit. En dat als je meer energie binnenkrijgt dan je verbruikt, je dikker wordt. Hoeveel energie je verbruikt, hangt af van heel veel dingen. Je stofwisseling wordt bepaald door je genen, hoe regelmatig je eet, wat je eet, of je dagelijks beweegt en hoeveel, of je genoeg water drinkt, hoeveel je slaapt en rust en nog wat dingen. Maar dat krijgen we niet uitgelegd. En dat je bij eten niet alleen om energie gaat, maar ook om voedingswaarde, is weer een verhaal apart. Laten we gewoon een campagne maken waarin we zeggen dat mannen moeten stoppen bij 2.500 calorieen en vrouwen bij 2.000. Iets met een alarmbel die dan afgaat, zodat je weet dat je die dag niet meer moet eten.)
Wat nu? Wat moet je eten en wat niet?
Ik wil niet in de val trappen van de versimpelde voorlichting. Een advies dat ik wel kan geven om je op weg te helpen: wees niet bang voor bepaalde ingredienten van je eten. Keer het om:
Wat zou ik het beste kunnen eten als ik mijn lichaam wil geven wat het nodig heeft, niet meer en niet minder?
Maar als vet zo slecht niet is, hoe kan het dan dat alle voorlichting zegt van wel? Misschien goed om drie dingen te bedenken als je voedingsvoorlichting krijgt:
1. Deskundigen kunnen alleen vertellen wat ze tot nu toe hebben onderzocht en geconcludeerd. We weten niet alles. Inzichten veranderen.
(Een hoog cholesterolniveau in je bloed veroorzaakt hart- en vaatziekten. Je moet dus geen cholesterol eten, bijvoorbeeld uit eieren. Nee wacht, het is niet de cholesterol uit het eten dat je bloedcholesterol verhoogt, het zijn verzadigde vetten. Eieren mogen weer, maar pas op met vlees, kaas en volle melk. Of, bij nader inzien, het zou ook aan suikers kunnen liggen, want die verstoren je hormoonhuishouding en beschadigen je bloedvaten. Nou ja, je hoort nog van ons.)
2. Als er een 'algemene richtlijn' moet worden gemaakt voor een land, moeten heel veel mensen het eens worden. Meestal zijn niet alle meningen op één lijn te krijgen. Dan wordt de richting gekozen die het beste lijkt. Ook als niet alle feiten in het verhaal passen.
(Okee, dus als de meeste deskundigen zeggen dat verzadigd vet de boosdoener is, moeten we daar maar een advies op baseren. Alleen kunnen we niet zeggen dat mensen geen vlees en melk moeten nemen, want dan gaan er hele bedrijfstakken kapot en die zijn tegen deze boodschap. Dus laten we gewoon zeggen: vermijd verzadigd vet en koop plantaardige olie en light producten. Verzadigd vet koop je toch niet los, dus niemand kan bezwaar hebben tegen die boodschap. En suiker is natuurlijk ook erg slecht, maar dat koop je wel los. Dat leggen we nog even opzij om de suikerindustrie niet boos te maken.)
3. Als je voorlichting gaat geven, moet je de boodschap zo simpel mogelijk maken. Een ingewikkelde, uitgebreide boodschap heeft geen zin. Mensen willen zo lang niet naar je luisteren en als ze het wel doen, begrijpen ze je niet.
(Goed, dus we willen mensen uitleggen dat er in eten energie zit. En dat als je meer energie binnenkrijgt dan je verbruikt, je dikker wordt. Hoeveel energie je verbruikt, hangt af van heel veel dingen. Je stofwisseling wordt bepaald door je genen, hoe regelmatig je eet, wat je eet, of je dagelijks beweegt en hoeveel, of je genoeg water drinkt, hoeveel je slaapt en rust en nog wat dingen. Maar dat krijgen we niet uitgelegd. En dat je bij eten niet alleen om energie gaat, maar ook om voedingswaarde, is weer een verhaal apart. Laten we gewoon een campagne maken waarin we zeggen dat mannen moeten stoppen bij 2.500 calorieen en vrouwen bij 2.000. Iets met een alarmbel die dan afgaat, zodat je weet dat je die dag niet meer moet eten.)
Wat nu? Wat moet je eten en wat niet?
Ik wil niet in de val trappen van de versimpelde voorlichting. Een advies dat ik wel kan geven om je op weg te helpen: wees niet bang voor bepaalde ingredienten van je eten. Keer het om:
Wat zou ik het beste kunnen eten als ik mijn lichaam wil geven wat het nodig heeft, niet meer en niet minder?
woensdag 21 juli 2010
Evenveel calorieen eten - met een ander effect
Gisteren las ik over een nieuw onderzoek dat biologen in Amerika hebben gedaan. Het levert goed nieuws op voor iedereen die wil afvallen, maar het moeilijk vindt om minder te eten.
De onderzoekers hebben twee kleine groepen mensen ongeveer hetzelfde laten eten.
'Hetzelfde' wil zeggen: in beide gevallen brood met kaas. De hoeveelheid calorieen in de maaltijd was hetzelfde en de verdeling van eiwitten (15-20%), koolhydraten (40-50%) en vetten (33-39%) was ook hetzelfde.
Maar ik zei 'ongeveer'. Er was namelijk één ding anders: het ene groepje kreeg een vrij onbewerkte vorm van brood met kaas. Dat was volkorenbrood met 'echte' kaas (cheddar). Het andere groepje kreeg een bewerkte versie: wit brood met wat ze in de VS 'processed cheese' noemen. Daarbij worden verschillende soorten kaas gemengd, vaak met andere losse componenten van melk er doorheen en/of emulgatoren, extra zout of kleurstof.
De onderzoekers waren benieuwd of de mate waarin eten bewerkt was, een effect zou hebben op de hoeveelheid energie die het lichaam nodig zou hebben om het eten te verteren. Ze waren erachter gekomen dat daar nog maar erg weinig onderzoek naar gedaan was.
Wat kwam er naar voren?
* De proefpersonen gaven aan dat ze evenveel verzadiging voelden na het eten, of ze nu de onbewerkte of de bewerkte maaltijd hadden gegeten.
* De hoeveelheid energie die het lichaam van de proefpersonen met onbewerkt eten verbruikte bij het verwerken van het voedsel was bijna twee keer zo groot als de hoeveelheid bij de mensen die bewerkt voedsel aten.
Moet je je voorstellen: het lichaam van de proefpersonen die een bewerkte versie van brood met kaas aten, verbruikte 10% van de calorieen van het brood met kaas in de verteringsprocessen in de uren na het eten. Bij de mensen die een 'onbewerkte' versie van brood met kaas aten, was dat 19%.
En de hoeveelheid calorieen, vetten en koolhydraten in beide maaltijden was hetzelfde!
Dit is best logisch, omdat je lichaam bij onbewerkt eten hard moet werken voor de vertering. Bij eten dat al 'voorverteerd' is in de fabriek, hoeft het nog maar de helft van het werk te doen.
In de workshop FOOD! leggen we naast dit punt nog twee andere redenen uit om onbewerkt eten te kiezen:
1. Je lichaam heeft de voeding uit dat echte eten nodig.
2. Als je werkelijk gaat proeven, smaakt 'echt' eten veel beter.
De onderzoekers merken terecht op dat dit onderwerp aandacht verdient, omdat Amerikanen steeds dikker zijn geworden sinds ze meer en meer bewerkt voedsel eten. En Amerikanen zijn niet het enige volk waar dat voor geldt...
Voor iedereen die wil afvallen zonder honger of jojo-effect, is dit nieuwe onderzoek geweldig nieuws: als je evenveel blijft eten, maar kiest voor onbewerkt eten, gaat je lichaam meer verbranden!
(En het levert nog meer gezondheid en meer genieten op ook...)
Ik zou zeggen: geniet ervan!
De informatie over het onderzoek vind je hier.
De onderzoekers hebben twee kleine groepen mensen ongeveer hetzelfde laten eten.
'Hetzelfde' wil zeggen: in beide gevallen brood met kaas. De hoeveelheid calorieen in de maaltijd was hetzelfde en de verdeling van eiwitten (15-20%), koolhydraten (40-50%) en vetten (33-39%) was ook hetzelfde.
Maar ik zei 'ongeveer'. Er was namelijk één ding anders: het ene groepje kreeg een vrij onbewerkte vorm van brood met kaas. Dat was volkorenbrood met 'echte' kaas (cheddar). Het andere groepje kreeg een bewerkte versie: wit brood met wat ze in de VS 'processed cheese' noemen. Daarbij worden verschillende soorten kaas gemengd, vaak met andere losse componenten van melk er doorheen en/of emulgatoren, extra zout of kleurstof.
De onderzoekers waren benieuwd of de mate waarin eten bewerkt was, een effect zou hebben op de hoeveelheid energie die het lichaam nodig zou hebben om het eten te verteren. Ze waren erachter gekomen dat daar nog maar erg weinig onderzoek naar gedaan was.
Wat kwam er naar voren?
* De proefpersonen gaven aan dat ze evenveel verzadiging voelden na het eten, of ze nu de onbewerkte of de bewerkte maaltijd hadden gegeten.
* De hoeveelheid energie die het lichaam van de proefpersonen met onbewerkt eten verbruikte bij het verwerken van het voedsel was bijna twee keer zo groot als de hoeveelheid bij de mensen die bewerkt voedsel aten.
Moet je je voorstellen: het lichaam van de proefpersonen die een bewerkte versie van brood met kaas aten, verbruikte 10% van de calorieen van het brood met kaas in de verteringsprocessen in de uren na het eten. Bij de mensen die een 'onbewerkte' versie van brood met kaas aten, was dat 19%.
En de hoeveelheid calorieen, vetten en koolhydraten in beide maaltijden was hetzelfde!
Dit is best logisch, omdat je lichaam bij onbewerkt eten hard moet werken voor de vertering. Bij eten dat al 'voorverteerd' is in de fabriek, hoeft het nog maar de helft van het werk te doen.
In de workshop FOOD! leggen we naast dit punt nog twee andere redenen uit om onbewerkt eten te kiezen:
1. Je lichaam heeft de voeding uit dat echte eten nodig.
2. Als je werkelijk gaat proeven, smaakt 'echt' eten veel beter.
De onderzoekers merken terecht op dat dit onderwerp aandacht verdient, omdat Amerikanen steeds dikker zijn geworden sinds ze meer en meer bewerkt voedsel eten. En Amerikanen zijn niet het enige volk waar dat voor geldt...
Voor iedereen die wil afvallen zonder honger of jojo-effect, is dit nieuwe onderzoek geweldig nieuws: als je evenveel blijft eten, maar kiest voor onbewerkt eten, gaat je lichaam meer verbranden!
(En het levert nog meer gezondheid en meer genieten op ook...)
Ik zou zeggen: geniet ervan!
De informatie over het onderzoek vind je hier.
dinsdag 20 juli 2010
Kijk de kunst af!
Onze kat werd net wakker na een lekker tukje van een paar uur. Ze stond op, ging voor mijn beelscherm zitten tot ik haar lang genoeg geaaid had. Toen wandelde ze weg naar haar bakjes met brokjes en water. En daarna ging ze in de tuin spelen. Tot ze het tijd vond om weer languit te gaan liggen.
De mensen die Weg met de Weegschaal hebben gelezen, weten misschien nog dat het lichaam vijf basisbehoeftes heeft: zuurstof, water, voedsel, slaap en aanraking.
En wij maar denken dat mensen slimmer zijn dan katten. :-)
De mensen die Weg met de Weegschaal hebben gelezen, weten misschien nog dat het lichaam vijf basisbehoeftes heeft: zuurstof, water, voedsel, slaap en aanraking.
En wij maar denken dat mensen slimmer zijn dan katten. :-)
maandag 19 juli 2010
Mag ik.... ?
De meeste mensen weten wel dat ik geen eten verbied. Van mij mag je kaas eten, chocomel met slagroom drinken, boter op je brood smeren...
Dat kan behoorlijk eng zijn als je gewend bent dat je een dieet krijgt waarbij er van alles niet mag. Met zo'n dieet kun je gewoon proberen om de instructies te volgen. Lukt dat, dan heb je het gevoel dat je goed bezig bent. Lukt het niet, dan kun je op zoek naar andere instructies, die wél werken. :-)
Ik krijg dus regelmatig de vraag: "Maar eh... mag ik dan wel... (ontbijtkoek, tzatziki, volle melk, cola light, etc.) nemen?"
Dat vind ik niet erg, want ik begrijp hoe groot de stap is van regels volgen naar goed voor jezelf zorgen. Voor de liefhebbers leg ik nog eens uit waarom ik nooit dingen verbied.
De meest eenvoudige reden: ik wil je niet op dieet zetten, want niemand houdt een dieet voor de rest van zijn leven vol. En bij alle goede voornemens geldt: als je nu al weet dat je ze niet kunt volhouden, kun je er net zo goed niet aan beginnen. Je lichaam zal na het stoppen (met weinig eten, met vetarm eten, met leven zonder snoep, met sporten) gewoon weer teruggaan naar de oude situatie. Al je werk voor niets!
Wat ik belangrijk vind, is dat je leert om goed voor jezelf te zorgen. Dat is namelijk WEL prettig om de rest van je leven te doen! Dus de vraag aan jou is: als je honger hebt, wil je jezelf dan... (ontbijtkoek, tzatziki, volle melk, cola light, etc.) geven? Of kies je liever iets anders?
Misschien is wat hulp bij die beslissing prettig.
Honger is het signaal van je lichaam dat het behoefte heeft aan voedingsstoffen. Je kunt jezelf dan met twee dingen een plezier doen:
1. Eet iets met voedingsstoffen erin (simpelste ezelsbruggetje: hoe minder er met je eten gebeurd is nadat het geoogst of geslacht is, des te meer voeding zit er nog in).
2. Eet tot je je verzadigd voelt en stop dan.
Het boek Weg met de Weegschaal legt dit verder uit. En voor de mensen die graag willen stoppen met het eeuwige lijnen, maar het gevoel hebben dat ze dan zonder zwembandjes in het diepe worden gegooid, heb ik met mijn collega's 'zwembandjes' gemaakt. :-)
Succes!
Dat kan behoorlijk eng zijn als je gewend bent dat je een dieet krijgt waarbij er van alles niet mag. Met zo'n dieet kun je gewoon proberen om de instructies te volgen. Lukt dat, dan heb je het gevoel dat je goed bezig bent. Lukt het niet, dan kun je op zoek naar andere instructies, die wél werken. :-)
Ik krijg dus regelmatig de vraag: "Maar eh... mag ik dan wel... (ontbijtkoek, tzatziki, volle melk, cola light, etc.) nemen?"
Dat vind ik niet erg, want ik begrijp hoe groot de stap is van regels volgen naar goed voor jezelf zorgen. Voor de liefhebbers leg ik nog eens uit waarom ik nooit dingen verbied.
De meest eenvoudige reden: ik wil je niet op dieet zetten, want niemand houdt een dieet voor de rest van zijn leven vol. En bij alle goede voornemens geldt: als je nu al weet dat je ze niet kunt volhouden, kun je er net zo goed niet aan beginnen. Je lichaam zal na het stoppen (met weinig eten, met vetarm eten, met leven zonder snoep, met sporten) gewoon weer teruggaan naar de oude situatie. Al je werk voor niets!
Wat ik belangrijk vind, is dat je leert om goed voor jezelf te zorgen. Dat is namelijk WEL prettig om de rest van je leven te doen! Dus de vraag aan jou is: als je honger hebt, wil je jezelf dan... (ontbijtkoek, tzatziki, volle melk, cola light, etc.) geven? Of kies je liever iets anders?
Misschien is wat hulp bij die beslissing prettig.
Honger is het signaal van je lichaam dat het behoefte heeft aan voedingsstoffen. Je kunt jezelf dan met twee dingen een plezier doen:
1. Eet iets met voedingsstoffen erin (simpelste ezelsbruggetje: hoe minder er met je eten gebeurd is nadat het geoogst of geslacht is, des te meer voeding zit er nog in).
2. Eet tot je je verzadigd voelt en stop dan.
Het boek Weg met de Weegschaal legt dit verder uit. En voor de mensen die graag willen stoppen met het eeuwige lijnen, maar het gevoel hebben dat ze dan zonder zwembandjes in het diepe worden gegooid, heb ik met mijn collega's 'zwembandjes' gemaakt. :-)
Succes!
maandag 12 juli 2010
Biologisch eten heeft geen zin - de fosfor raakt op.
Ik had al eens eerder dingen gelezen over een dreigend tekort aan fosfor. En nu net las ik een lang, maar wel interessant verhaal van Wouter de Heij op Foodlog.nl. Ik vat zijn verhaal samen.
Wouter is procestechnoloog en heeft veel verstand van scheikunde. Hij legt uit dat er voor zover wij weten negen atomen (basiselementen in de natuur) zijn, die wij nodig hebben om te leven: zuurstof, waterstof, koolstof, fosfor, stikstof, kalium, zwavel, magnesium en calcium.
Omdat het basiselementen zijn, verdwijnen ze niet. Maar het kan wel zijn dat de voorraad van bepaalde atomen zich verplaatst. Zo kan er op bepaalde plaatsen een tekort ontstaan. Of alle atomen van een bepaalde soort kunnen langzaam terecht komen op een plaats waar wij er niet meer bij kunnen. Dan ontstaat er een probleem, want ons lichaam kan niet meer samengesteld worden. En veel andere onderdelen van de natuur ook niet meer.
Dit laatste is aan de hand met fosfor. Wij krijgen elke dag fosfor binnen. Een groot deel van die fosfor komt in ons lichaam omdat wij planten eten die met kunstmest zijn gevoed. En dieren die planten hebben gegeten die met kunstmest zijn gevoed. De fosfor in de kunstmest komt uit mijnen, die we aan het leegmaken zijn.
Een biologische teler of fokker vermijdt het gebruik van kunstmest. De fosfor die de biologische geteelde planten nodig hebben, halen ze uit de grond. Maar dan moet er wel voldoende fosfor in de grond zitten! Dat kan alleen als er een kringloop is, waarbij alle fosfor die door de planten uit de grond gehaald wordt, uiteindelijk ook weer terugkomt in de bodem. En dat gebeurt niet, legt Wouter de Heij uit, want wij eten het eten op. Als we vervolgens een groot deel van de fosfor weer uitplassen en uitpoepen, spoelen we hem netjes door het toilet en belandt hij uiteindelijk in de zee. Daar kunnen wij er niet meer bij.
Wouter de Heij zegt dus terecht: als iedereen biologisch gaat eten, redden we daar niet de wereld mee. Tenminste niet als we onze uitwerpselen naar de zee blijven spoelen. Die moeten we als mest gaan gebruiken om de fosforkringloop te sluiten. Anders is de fosfor over 60 tot 130 jaar op. Klaar, uit met de mensheid.
Ik zet mijn handtekening onder elke realistische mogelijkheid om een verstoorde kringloop te herstellen. Bij deze dus!
Maar ik wil er wel aan toevoegen dat het wel degelijk zin heeft om eten te kiezen dat op een verantwoorde manier is gekweekt of gefokt. Want het gaat niet alleen om het sluiten van een kringloop voor de toekomst. Het gaat er ook om dat je lichaam nu, op dit moment, zoveel mogelijk de stoffen binnenkrijgt die het nodig heeft. En dat zijn niet alleen de ingredienten van kunstmest (vooral stikstof, fosfor en kalium), maar alle stofjes die in de bodem zitten.
En er zijn nog een heleboel andere argumenten om biologisch eten te kiezen.
Voor iedereen die zijn lichaam en de wereld een plezier willen doen, zijn er dus allerlei tips, bijvoorbeeld:
* Eet volwaardige voeding, die op een rijke grond gegroeid heeft zonder kunstmest of bestrijdingsmiddelen.
* Koop geen overtollig eten of andere spullen die je niet echt nodig hebt, zodat je meer geld overhoudt om goede producten te kopen.
* Steun initiatieven om kringlopen te sluiten en stoffen te hergebruiken.
* En vergeet intussen niet van het leven te genieten. :-)
De uitgebreide uitleg van Wouter de Heij vind je hier.
Wouter is procestechnoloog en heeft veel verstand van scheikunde. Hij legt uit dat er voor zover wij weten negen atomen (basiselementen in de natuur) zijn, die wij nodig hebben om te leven: zuurstof, waterstof, koolstof, fosfor, stikstof, kalium, zwavel, magnesium en calcium.
Omdat het basiselementen zijn, verdwijnen ze niet. Maar het kan wel zijn dat de voorraad van bepaalde atomen zich verplaatst. Zo kan er op bepaalde plaatsen een tekort ontstaan. Of alle atomen van een bepaalde soort kunnen langzaam terecht komen op een plaats waar wij er niet meer bij kunnen. Dan ontstaat er een probleem, want ons lichaam kan niet meer samengesteld worden. En veel andere onderdelen van de natuur ook niet meer.
Dit laatste is aan de hand met fosfor. Wij krijgen elke dag fosfor binnen. Een groot deel van die fosfor komt in ons lichaam omdat wij planten eten die met kunstmest zijn gevoed. En dieren die planten hebben gegeten die met kunstmest zijn gevoed. De fosfor in de kunstmest komt uit mijnen, die we aan het leegmaken zijn.
Een biologische teler of fokker vermijdt het gebruik van kunstmest. De fosfor die de biologische geteelde planten nodig hebben, halen ze uit de grond. Maar dan moet er wel voldoende fosfor in de grond zitten! Dat kan alleen als er een kringloop is, waarbij alle fosfor die door de planten uit de grond gehaald wordt, uiteindelijk ook weer terugkomt in de bodem. En dat gebeurt niet, legt Wouter de Heij uit, want wij eten het eten op. Als we vervolgens een groot deel van de fosfor weer uitplassen en uitpoepen, spoelen we hem netjes door het toilet en belandt hij uiteindelijk in de zee. Daar kunnen wij er niet meer bij.
Wouter de Heij zegt dus terecht: als iedereen biologisch gaat eten, redden we daar niet de wereld mee. Tenminste niet als we onze uitwerpselen naar de zee blijven spoelen. Die moeten we als mest gaan gebruiken om de fosforkringloop te sluiten. Anders is de fosfor over 60 tot 130 jaar op. Klaar, uit met de mensheid.
Ik zet mijn handtekening onder elke realistische mogelijkheid om een verstoorde kringloop te herstellen. Bij deze dus!
Maar ik wil er wel aan toevoegen dat het wel degelijk zin heeft om eten te kiezen dat op een verantwoorde manier is gekweekt of gefokt. Want het gaat niet alleen om het sluiten van een kringloop voor de toekomst. Het gaat er ook om dat je lichaam nu, op dit moment, zoveel mogelijk de stoffen binnenkrijgt die het nodig heeft. En dat zijn niet alleen de ingredienten van kunstmest (vooral stikstof, fosfor en kalium), maar alle stofjes die in de bodem zitten.
En er zijn nog een heleboel andere argumenten om biologisch eten te kiezen.
Voor iedereen die zijn lichaam en de wereld een plezier willen doen, zijn er dus allerlei tips, bijvoorbeeld:
* Eet volwaardige voeding, die op een rijke grond gegroeid heeft zonder kunstmest of bestrijdingsmiddelen.
* Koop geen overtollig eten of andere spullen die je niet echt nodig hebt, zodat je meer geld overhoudt om goede producten te kopen.
* Steun initiatieven om kringlopen te sluiten en stoffen te hergebruiken.
* En vergeet intussen niet van het leven te genieten. :-)
De uitgebreide uitleg van Wouter de Heij vind je hier.
zaterdag 10 juli 2010
Je bloeddruk op peil houden
Ik kreeg net een vraag van iemand die ineens 'sterretjes zag' en toen ontdekte dat haar bloeddruk lager was dan normaal. Ze vroeg zich af of dat te maken kon hebben met een tekort aan vocht. Een slimme gedachte bij dit warme weer! Voor de liefhebbers zet ik hier ook een stukje over hoge en lage bloeddruk.
Je bloeddruk is letterlijk de druk die je bloed geeft op je aders. Als je aders stug worden en niet goed meerekken, wordt de bloeddruk die je meet dus hoger. Vandaar dat ´aderverkalking´ een hogere bloeddruk geeft. Het is overigens geen kalk die in je aders wordt afgezet in de loop van de jaren, maar eerder vetachtige stof. Hij ziet er wel heel kalkachtig uit, als je zo'n ader openmaakt.
Die vetachtige stoffen kunnen aan de wanden van je aders blijven hangen, als die wanden beschadigd raken (dus minder glad worden). Of als er veel ven die vetachtige stoffen in je bloed rondzwerven. Of allebei. Deze problemen kun je verminderen of voorkomen door... je raadt het al: voedzaam eten, stoppen met eten als je genoeg hebt, dagelijks bewegen en voldoende ontspannen. En die dingen zijn extra belangrijk als je problemen met hart- en bloedvaten of diabetes in de familie hebt.
Nu naar de lage bloeddruk. Als je minder liters bloed in je aders hebt, wordt je bloeddruk lager. Veel vocht verliezen kan dus zeker een rol spelen. Het is nu erg warm, dus heb je waarschijnlijk per dag meer nodig dan de 1,5 liter water die je normaal al nodig hebt. Je kunt ook extra mineralen uitzweten, dus je helpt je zelf door drie of vier keer per dag een goede maaltijd te eten met veel verschillende voedingsstoffen erin. Er zijn in deze tijd van het jaar gelukkig allerlei groenten en fruit te krijgen!
Je bloeddruk wordt (zoals bijna alles in je lichaam) geregeld door hormonen. Stress en spanning hebben daar veel invloed op. Naast voldoende voedzaam eten, water en slaap heb je dus ook ontspanning nodig. Mensen met te weinig ontspanning kunnen een te hoge of een te lage bloeddruk krijgen, net waar ze gevoelig voor zijn.
Feitelijk raad ik je dus aan om alle dingen te doen die toch al goed voor je zijn. Misschien een open deur, maar hoe meer redenen je hebt om goed voor jezelf te zorgen, hoe groter je motivatie. Toch?
Je bloeddruk is letterlijk de druk die je bloed geeft op je aders. Als je aders stug worden en niet goed meerekken, wordt de bloeddruk die je meet dus hoger. Vandaar dat ´aderverkalking´ een hogere bloeddruk geeft. Het is overigens geen kalk die in je aders wordt afgezet in de loop van de jaren, maar eerder vetachtige stof. Hij ziet er wel heel kalkachtig uit, als je zo'n ader openmaakt.
Die vetachtige stoffen kunnen aan de wanden van je aders blijven hangen, als die wanden beschadigd raken (dus minder glad worden). Of als er veel ven die vetachtige stoffen in je bloed rondzwerven. Of allebei. Deze problemen kun je verminderen of voorkomen door... je raadt het al: voedzaam eten, stoppen met eten als je genoeg hebt, dagelijks bewegen en voldoende ontspannen. En die dingen zijn extra belangrijk als je problemen met hart- en bloedvaten of diabetes in de familie hebt.
Nu naar de lage bloeddruk. Als je minder liters bloed in je aders hebt, wordt je bloeddruk lager. Veel vocht verliezen kan dus zeker een rol spelen. Het is nu erg warm, dus heb je waarschijnlijk per dag meer nodig dan de 1,5 liter water die je normaal al nodig hebt. Je kunt ook extra mineralen uitzweten, dus je helpt je zelf door drie of vier keer per dag een goede maaltijd te eten met veel verschillende voedingsstoffen erin. Er zijn in deze tijd van het jaar gelukkig allerlei groenten en fruit te krijgen!
Je bloeddruk wordt (zoals bijna alles in je lichaam) geregeld door hormonen. Stress en spanning hebben daar veel invloed op. Naast voldoende voedzaam eten, water en slaap heb je dus ook ontspanning nodig. Mensen met te weinig ontspanning kunnen een te hoge of een te lage bloeddruk krijgen, net waar ze gevoelig voor zijn.
Feitelijk raad ik je dus aan om alle dingen te doen die toch al goed voor je zijn. Misschien een open deur, maar hoe meer redenen je hebt om goed voor jezelf te zorgen, hoe groter je motivatie. Toch?
vrijdag 2 juli 2010
Teleurstellingen vermijden
De meeste mensen houden niet van teleurstellingen. En al helemaal niet als anderen zien dat je teleurgesteld wordt, want dat is een vorm van falen. Je krijgt niet wat je wilt, dus dat zou wel eens kunnen betekenen dat je als mens tekortschiet!
Teleurgesteld worden en falen doen pijn. Dus wat is een logische reactie als je teleurgesteld wordt? Je wensen, je hoop en je verwachtingen verder wegstoppen. Dat kun je bijvoorbeeld doen door
* een onverschillige houding te kiezen
* je vooral bezig te gaan houden met de wensen van anderen
* alles te relativeren of tot op het bot te analyseren, zodat het nog maar weinig met gevoelens te maken heeft
* bij alles wat je zou willen of leuk zou vinden, meteen erbij denken of zeggen: maar de kans is natuurlijk groot dat dat niet kan
Een paar voorbeelden: een voetballiefhebber die zegt dat Nederland vast niet gaat winnen van Brazilie. Iemand die een nieuw dieet kiest, maar het aan niemand vertelt en er van tevoren vanuit gaat dat het waarschijnlijk toch weer niet lukt om af te vallen. Iemand die solliciteert op een baan die hij geweldig vindt en aan zijn vrienden vertelt dat er voor dit soort functies altijd veel goede kandidaten zijn, dus dat de kans klein is dat hij het wordt.
Maarrrr... als je dit teveel gaat doen, gebeurt er iets wat je vast niet wilt: je verliest je plezier in dingen. Of je gaat nooit meer voor de volle honderd procent ergens voor. Of je laat kansen aan je voorbij gaan. Of alledrie. Je kunt hierdoor je motivatie verliezen of het gevoel krijgen dat je niet meer goed weet wie je bent. En je contact met andere mensen wordt minder hecht, omdat ze niet mogen zien wat jij wilt en wat jij voelt.
Iedereen die de neiging heeft om teleurstellingen en falen te vermijden, wens ik dus de moed toe om er gewoon voor te gaan als je iets echt graag wilt. Als je iets onmogelijks wilt, moet je dat een keer onder ogen zien. Maar als het iets is wat bij jou en je leven past, is het je moeite waard. Als je teleurgesteld wordt, zul je verdrietig zijn of boos of bang. Maar dat zul je overleven. En dan kijk je daarna gewoon opnieuw wat je wilt en of je je daarvoor in wilt zetten.
Teleurgesteld worden en falen doen pijn. Dus wat is een logische reactie als je teleurgesteld wordt? Je wensen, je hoop en je verwachtingen verder wegstoppen. Dat kun je bijvoorbeeld doen door
* een onverschillige houding te kiezen
* je vooral bezig te gaan houden met de wensen van anderen
* alles te relativeren of tot op het bot te analyseren, zodat het nog maar weinig met gevoelens te maken heeft
* bij alles wat je zou willen of leuk zou vinden, meteen erbij denken of zeggen: maar de kans is natuurlijk groot dat dat niet kan
Een paar voorbeelden: een voetballiefhebber die zegt dat Nederland vast niet gaat winnen van Brazilie. Iemand die een nieuw dieet kiest, maar het aan niemand vertelt en er van tevoren vanuit gaat dat het waarschijnlijk toch weer niet lukt om af te vallen. Iemand die solliciteert op een baan die hij geweldig vindt en aan zijn vrienden vertelt dat er voor dit soort functies altijd veel goede kandidaten zijn, dus dat de kans klein is dat hij het wordt.
Maarrrr... als je dit teveel gaat doen, gebeurt er iets wat je vast niet wilt: je verliest je plezier in dingen. Of je gaat nooit meer voor de volle honderd procent ergens voor. Of je laat kansen aan je voorbij gaan. Of alledrie. Je kunt hierdoor je motivatie verliezen of het gevoel krijgen dat je niet meer goed weet wie je bent. En je contact met andere mensen wordt minder hecht, omdat ze niet mogen zien wat jij wilt en wat jij voelt.
Iedereen die de neiging heeft om teleurstellingen en falen te vermijden, wens ik dus de moed toe om er gewoon voor te gaan als je iets echt graag wilt. Als je iets onmogelijks wilt, moet je dat een keer onder ogen zien. Maar als het iets is wat bij jou en je leven past, is het je moeite waard. Als je teleurgesteld wordt, zul je verdrietig zijn of boos of bang. Maar dat zul je overleven. En dan kijk je daarna gewoon opnieuw wat je wilt en of je je daarvoor in wilt zetten.
dinsdag 22 juni 2010
Laten we niet op het bedrijfsleven wachten
De voorlopige ´Dietary guidelines´ voor 2010 zijn gepubliceerd in de VS. Van de Amerikanen is inmiddels 2/3 te zwaar. De bijgewerkte richtlijnen geven aan dat mensen genoeg moeten bewegen en niet teveel moeten eten. En dat ze gezonde dingen moeten eten. Meer plantaardig voedsel, meer vis, minder verzadigd vet, suiker en zout. Dat stond ook al in de versie van 2005. Wat meer nadruk krijgt, is dat de omgeving moet veranderen om het mensen gemakkelijker te maken om gezonde keuzes te maken. De industrie zou bijvoorbeeld een bijdrage moeten leveren door gezondere producten te maken en op de markt te brengen.
Ik vraag me ernstig af of het handig is om daarop te rekenen. Bedrijven kunnen hun omzet niet vergroten als ze ons onbewerkte groente, fruit, eieren of vlees verkopen, of bijvoorbeeld brood dat gewoon uit volkoren granen, gist en water bestaat. Ze verdienen hun geld met bewerkte producten die ons verleiden met suiker, vet, zout en gemak. En daarna verdienen ze geld met kunstmatige producten die ons beschadigde lichaam kunnen helpen ´herstellen´. Bijvoorbeeld omdat het vet eruit gehaald is, ze kunstmatige zoetstoffen bevatten of verrijkt zijn met vitaminen of vezels.
Ik ben ervan overtuigd dat als je (hier of in de VS) gezonder en slanker wilt worden, je bepaalde 'offers' moet brengen:
- elke dag bewegen (ook als je moe bent of geen zin hebt)
- hoofdzakelijk eten als je honger hebt (en niet als je je verveeld, teleurgesteld bent, je onrustig voelt...)
- stress verminderen (ook als je daarbij het risico loopt dat je iets misloopt of faalt in een prestatie)
- niet-voedzame dingen alleen eten op speciale momenten (in plaats van vier keer per dag in plaats van een maaltijd)
- elke nacht ongeveer acht uur slapen (ook als er nog iets leuks op tv is)
Dat deze dingen 'offers' zijn in onze ogen, komt voor een deel door de reclameboodschappen die we van het bedrijfsleven krijgen. De reclames vertellen ons dat we alles wat moeite kost moeten blijven vermijden. En dat alles leuk en lekker moet zijn. Dus dat we hun producten moeten kopen.
Ik neem ze dit helemaal niet kwalijk, want hun doel is om winst te maken. Anders kunnen ze niet bestaan.
Maar het helpt om te beseffen dat de dingen die ik hierboven noem, helemaal geen offers zijn. Het zijn gewoontes die je misschien een tijdje moet oefenen en waarvoor je wellicht nieuwe vaardigheden moet leren. Maar het zijn vooral gewoontes waar je een stuk fitter en gelukkiger van kunt worden.
Ik vraag me ernstig af of het handig is om daarop te rekenen. Bedrijven kunnen hun omzet niet vergroten als ze ons onbewerkte groente, fruit, eieren of vlees verkopen, of bijvoorbeeld brood dat gewoon uit volkoren granen, gist en water bestaat. Ze verdienen hun geld met bewerkte producten die ons verleiden met suiker, vet, zout en gemak. En daarna verdienen ze geld met kunstmatige producten die ons beschadigde lichaam kunnen helpen ´herstellen´. Bijvoorbeeld omdat het vet eruit gehaald is, ze kunstmatige zoetstoffen bevatten of verrijkt zijn met vitaminen of vezels.
Ik ben ervan overtuigd dat als je (hier of in de VS) gezonder en slanker wilt worden, je bepaalde 'offers' moet brengen:
- elke dag bewegen (ook als je moe bent of geen zin hebt)
- hoofdzakelijk eten als je honger hebt (en niet als je je verveeld, teleurgesteld bent, je onrustig voelt...)
- stress verminderen (ook als je daarbij het risico loopt dat je iets misloopt of faalt in een prestatie)
- niet-voedzame dingen alleen eten op speciale momenten (in plaats van vier keer per dag in plaats van een maaltijd)
- elke nacht ongeveer acht uur slapen (ook als er nog iets leuks op tv is)
Dat deze dingen 'offers' zijn in onze ogen, komt voor een deel door de reclameboodschappen die we van het bedrijfsleven krijgen. De reclames vertellen ons dat we alles wat moeite kost moeten blijven vermijden. En dat alles leuk en lekker moet zijn. Dus dat we hun producten moeten kopen.
Ik neem ze dit helemaal niet kwalijk, want hun doel is om winst te maken. Anders kunnen ze niet bestaan.
Maar het helpt om te beseffen dat de dingen die ik hierboven noem, helemaal geen offers zijn. Het zijn gewoontes die je misschien een tijdje moet oefenen en waarvoor je wellicht nieuwe vaardigheden moet leren. Maar het zijn vooral gewoontes waar je een stuk fitter en gelukkiger van kunt worden.
vrijdag 18 juni 2010
Het ijsje met de minste calorieen
Ik vind het jammer dat er in de zomer altijd allerlei calorievergelijkingen voor ijsjes verschijnen. Ik kan namelijk maar 1 goede reden bedenken om een ijsje te eten:
Je hebt zin in de smaak van dat ene ijsje.
En dan moet je dus niet een ander ijsje nemen, omdat dat minder calorieen bevat!
Er zijn ook andere redenen om een ijsje te nemen, bijvoorbeeld dat je het warm hebt en iets kouds wilt. Of dat je zin hebt in iets lekkers en omdat het zomer is, denk je dan aan ijsjes. Of omdat iedereen een ijsje neemt en je jezelf zielig vindt als jij er geen mag.
Maar mijn ervaring is, dat je dan je echte behoefte niet vervult met een ijsje. Als je koelte zoekt, kan dat ook zonder een ijsje. Als je zin hebt in 'iets lekkers' zonder dat dat een specifieke smaak is, betekent het meestal dat je onrust voelt en die gaat niet weg door een ijsje. En als je jezelf zielig vindt als je iets niet mag, moet je jezelf vooral niet het lekkerste ijsje verbieden omdat daar meer calorieen in zitten. Dan kun je beter het lekkerste ijsje nemen en daar echt van proeven. En dan stoppen als het minder lekker wordt.
Dat laatste geldt trouwens ook als je het ijsje voor de smaak had gekozen. In totaal krijg je vaak veel minder calorieen binnen als je een half lekker ijsje eet, dan als je een heel ijsje eet dat minder lekker en calorie-arm is...
P.S. Als ik halverwege genoeg heb van mijn Cornetto, bijt ik wel altijd het onderste puntje van het hoorntje er vanaf voor ik hem wegdoe. :-)
www.wegmetdeweegschaal.nl
Je hebt zin in de smaak van dat ene ijsje.
En dan moet je dus niet een ander ijsje nemen, omdat dat minder calorieen bevat!
Er zijn ook andere redenen om een ijsje te nemen, bijvoorbeeld dat je het warm hebt en iets kouds wilt. Of dat je zin hebt in iets lekkers en omdat het zomer is, denk je dan aan ijsjes. Of omdat iedereen een ijsje neemt en je jezelf zielig vindt als jij er geen mag.
Maar mijn ervaring is, dat je dan je echte behoefte niet vervult met een ijsje. Als je koelte zoekt, kan dat ook zonder een ijsje. Als je zin hebt in 'iets lekkers' zonder dat dat een specifieke smaak is, betekent het meestal dat je onrust voelt en die gaat niet weg door een ijsje. En als je jezelf zielig vindt als je iets niet mag, moet je jezelf vooral niet het lekkerste ijsje verbieden omdat daar meer calorieen in zitten. Dan kun je beter het lekkerste ijsje nemen en daar echt van proeven. En dan stoppen als het minder lekker wordt.
Dat laatste geldt trouwens ook als je het ijsje voor de smaak had gekozen. In totaal krijg je vaak veel minder calorieen binnen als je een half lekker ijsje eet, dan als je een heel ijsje eet dat minder lekker en calorie-arm is...
P.S. Als ik halverwege genoeg heb van mijn Cornetto, bijt ik wel altijd het onderste puntje van het hoorntje er vanaf voor ik hem wegdoe. :-)
www.wegmetdeweegschaal.nl
woensdag 16 juni 2010
De tout doux lijst
We liepen net over de Franse camping en kwamen een bordje tegen dat kinderen rustig moesten fietsen: tout doux. Spreek uit: toe doe.
En laat dat nou een geweldig idee opleveren voor mensen die veel lijstjes maken! Lijstjes van wat ze die dag nog moeten doen of wat ze de rest van hun leven moeten doen bijvoorbeeld. Van die ‘to do’ lijstjes die altijd te lang zijn en die je het gevoel geven dat je nooit klaar bent en nooit genoeg hebt gedaan. Misschien ken je ze wel.
Stel dat je zo iemand bent. Wat zou het je dan opleveren als je een dag per week je to do lijstje vervangt door een tout doux lijstje? Een lijstje waar een paar makkelijke klusjes op staan, die je zeker afkrijgt. Waar je zelfs wel lol in hebt. En dat je daarna genoeg hebt gedaan en zelf mag zien waar je zin in hebt.
Ik zeg al vaak dat er naast een to do lijstje altijd een not to do lijstje moest liggen. Om je het rustige idee te geven dat er vandaag ook dingen zijn die je niet gaat doen. Misschien is dat ook nog een tip. Maar een tout doux lijstje is volgens mij minstens zo rustgevend.
En laat dat nou een geweldig idee opleveren voor mensen die veel lijstjes maken! Lijstjes van wat ze die dag nog moeten doen of wat ze de rest van hun leven moeten doen bijvoorbeeld. Van die ‘to do’ lijstjes die altijd te lang zijn en die je het gevoel geven dat je nooit klaar bent en nooit genoeg hebt gedaan. Misschien ken je ze wel.
Stel dat je zo iemand bent. Wat zou het je dan opleveren als je een dag per week je to do lijstje vervangt door een tout doux lijstje? Een lijstje waar een paar makkelijke klusjes op staan, die je zeker afkrijgt. Waar je zelfs wel lol in hebt. En dat je daarna genoeg hebt gedaan en zelf mag zien waar je zin in hebt.
Ik zeg al vaak dat er naast een to do lijstje altijd een not to do lijstje moest liggen. Om je het rustige idee te geven dat er vandaag ook dingen zijn die je niet gaat doen. Misschien is dat ook nog een tip. Maar een tout doux lijstje is volgens mij minstens zo rustgevend.
woensdag 9 juni 2010
Het bevat alles, maar niets teveel?
FoodWatch heeft ‘Het Gouden Windei’ uitgereikt aan een product dat ze leugenachtig vinden. Er was een top 5 samengesteld en wij mochten met zijn allen stemmen welk product wij het ergst vonden. Ik vond het een leuk idee. En nuttig ook, want veel mensen vergeten dat een levensmiddelenbedrijf in de eerste plaats vrijwel altijd als doel heeft om zijn product te verkopen. Niet om ons gezond te maken. Aan een gezond, gelukkig mens kun je minder verkopen, want dat heeft niet zoveel nodig!
Wat ik wel jammer vond, is dat er geen producten ‘met 0% suiker en 0% vet’ in de top 5 waren beland. Misschien wel omdat een fabrikant feitelijk niet liegt als hij zegt dat er geen vet of suiker is toegevoegd aan een product. Dat is namelijk waar. Maar wat niet waar is, is dat je door het gebruiken van zulke producten net zo vrolijk, fit, slank en actief wordt als de meisjes die ze in de reclame laten zien.
Dit weet ik omdat ik al honderden mensen producten heb laten vergelijken in de workshop FOOD!. Als de deelnemers van de workshop de producten proeven waar het vet en de suiker uitgehaald zijn, worden er een paar dingen duidelijk:
• Vrijwel niemand vindt ze echt lekker.
• De smaak is kunstmatig en zit vooral aan het begin (dus op het moment dat je de hap voor het eerst in je mond steekt). Daarna verdwijnt de smaak direct, dus neem je automatisch meteen weer een hap of slok. Er gebeurt weer hetzelfde en je neemt weer een hap. En nog een. En nog een. Je gaat er meer door eten en sneller eten.
• En hoeveel je ook eet, er komt nooit voldoening. Omdat de stofjes ontbreken die verzadiging in je lichaam geven (suiker en vet), maar ook omdat je altijd eindigt zonder smaak in je mond.
(Ook ervaren? http://www.wegmetdeweegschaal.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=21&Itemid=146)
Dus hoewel de deskundigen nog niet precies weten of zoetstoffen schadelijk zijn op de lange termijn, is het mij heel duidelijk dat alles waar ´niets in zit en wat je dus gerust kunt nemen´ een hoop schade geeft voor je eetgewoontes. Je gaat dingen eten die je niet echt lekker vindt en die je lichaam nauwelijks iets te bieden hebben. Daarvan ga je eindeloos dooreten, zonder ooit verzadiging te voelen.
Een kreet als ‘het heeft alles, maar niets teveel’, kun je wat mij betreft dus ook vertalen in: ‘het biedt je niets en je eet steeds meer’.
Ik ga hier overigens graag over in gesprek als mensen andere informatie voor me hebben, dus laat gerust van je horen.
www.wegmetdeweegschaal.nl
Wat ik wel jammer vond, is dat er geen producten ‘met 0% suiker en 0% vet’ in de top 5 waren beland. Misschien wel omdat een fabrikant feitelijk niet liegt als hij zegt dat er geen vet of suiker is toegevoegd aan een product. Dat is namelijk waar. Maar wat niet waar is, is dat je door het gebruiken van zulke producten net zo vrolijk, fit, slank en actief wordt als de meisjes die ze in de reclame laten zien.
Dit weet ik omdat ik al honderden mensen producten heb laten vergelijken in de workshop FOOD!. Als de deelnemers van de workshop de producten proeven waar het vet en de suiker uitgehaald zijn, worden er een paar dingen duidelijk:
• Vrijwel niemand vindt ze echt lekker.
• De smaak is kunstmatig en zit vooral aan het begin (dus op het moment dat je de hap voor het eerst in je mond steekt). Daarna verdwijnt de smaak direct, dus neem je automatisch meteen weer een hap of slok. Er gebeurt weer hetzelfde en je neemt weer een hap. En nog een. En nog een. Je gaat er meer door eten en sneller eten.
• En hoeveel je ook eet, er komt nooit voldoening. Omdat de stofjes ontbreken die verzadiging in je lichaam geven (suiker en vet), maar ook omdat je altijd eindigt zonder smaak in je mond.
(Ook ervaren? http://www.wegmetdeweegschaal.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=21&Itemid=146)
Dus hoewel de deskundigen nog niet precies weten of zoetstoffen schadelijk zijn op de lange termijn, is het mij heel duidelijk dat alles waar ´niets in zit en wat je dus gerust kunt nemen´ een hoop schade geeft voor je eetgewoontes. Je gaat dingen eten die je niet echt lekker vindt en die je lichaam nauwelijks iets te bieden hebben. Daarvan ga je eindeloos dooreten, zonder ooit verzadiging te voelen.
Een kreet als ‘het heeft alles, maar niets teveel’, kun je wat mij betreft dus ook vertalen in: ‘het biedt je niets en je eet steeds meer’.
Ik ga hier overigens graag over in gesprek als mensen andere informatie voor me hebben, dus laat gerust van je horen.
www.wegmetdeweegschaal.nl
vrijdag 28 mei 2010
Meijkes ongezonde neigingen
Voor wie nog steeds denkt dat ik geen ongezonde neigingen heb, hier komen de belangrijkste! Ik zal alleen die dingen noemen, die ik nog steeds heb...
1. Ik heb een grote voorliefde voor dingen die zoet zijn en smelten. Denk aan schuimpjes, mokkataart, negerzoenen enzo.
2. Als die in de kast liggen of op tafel staan, blijf ik ervan eten.
3. Als ik ´s ochtends niet meteen mijn sportkleren aantrek om kort na het ontbijt Zumba te gaan doen, kan ik me er de rest van de dag niet toe zetten.
4. Als ik eenmaal achter mijn laptop zit, wil ik er liever niet meer achter vandaan.
5. Bij sportieve activiteiten blijf ik het liefste langs de kant zitten.
6. Zelfs als ik negen uur achter elkaar heb gewerkt, krijg ik de neiging om ´s avonds weer te gaan werken.
7. Als ik geen zin heb in chips en mijn vriend gaat ze eten, dan wil ik ze toch eten.
8. Ik vergelijk mijn eigen prestaties met die van anderen om te zien of ik het wel goed genoeg doe.
9. Ik lig liever op de bank een film te kijken dan dat ik naar buiten ga.
10. Als ik mezelf zielig vind, wil ik iets kopen dat zoet is en smelt.
11. Ik wil altijd precies drie taken meer plannen op een dag, dan ik af kan krijgen.
En dan de clou: het gaat er niet om of je ongezonde neigingen hebt. Die heeft iedereen. Ik kan uitleggen waarom, maar dat is een heel verhaal en dat is voor een andere keer. :-)
Het gaat erom of je bij zo’n neiging bedenkt of je je goed gaat voelen door het werkelijk te doen. Soms is dat zo, maar meestal niet. Als het niet zo is, kun je de discipline opbouwen om datgene te doen waar je je wel goed door gaat voelen.
1. Ik heb een grote voorliefde voor dingen die zoet zijn en smelten. Denk aan schuimpjes, mokkataart, negerzoenen enzo.
2. Als die in de kast liggen of op tafel staan, blijf ik ervan eten.
3. Als ik ´s ochtends niet meteen mijn sportkleren aantrek om kort na het ontbijt Zumba te gaan doen, kan ik me er de rest van de dag niet toe zetten.
4. Als ik eenmaal achter mijn laptop zit, wil ik er liever niet meer achter vandaan.
5. Bij sportieve activiteiten blijf ik het liefste langs de kant zitten.
6. Zelfs als ik negen uur achter elkaar heb gewerkt, krijg ik de neiging om ´s avonds weer te gaan werken.
7. Als ik geen zin heb in chips en mijn vriend gaat ze eten, dan wil ik ze toch eten.
8. Ik vergelijk mijn eigen prestaties met die van anderen om te zien of ik het wel goed genoeg doe.
9. Ik lig liever op de bank een film te kijken dan dat ik naar buiten ga.
10. Als ik mezelf zielig vind, wil ik iets kopen dat zoet is en smelt.
11. Ik wil altijd precies drie taken meer plannen op een dag, dan ik af kan krijgen.
En dan de clou: het gaat er niet om of je ongezonde neigingen hebt. Die heeft iedereen. Ik kan uitleggen waarom, maar dat is een heel verhaal en dat is voor een andere keer. :-)
Het gaat erom of je bij zo’n neiging bedenkt of je je goed gaat voelen door het werkelijk te doen. Soms is dat zo, maar meestal niet. Als het niet zo is, kun je de discipline opbouwen om datgene te doen waar je je wel goed door gaat voelen.
dinsdag 25 mei 2010
Mensen die gezonde keuzes weten te maken, hebben geluk?
Afgelopen week had ik een gesprek met iemand die heel verbaasd was, dat elke dag bewegen en goed eten bij mij ook niet vanzelf gaat. En dat ik er regelmatig discipline voor moet opbrengen. Ze had gedacht dat ik iemand was ´die van nature alle goede gewoontes heeft´ en dat zij iemand was ´die van nature alle verkeerde gewoontes heeft´.
Zo is het dus niet. Ik heb heel veel slechte gewoontes gehad en bij vlagen heb ik ze nog steeds. Maar er is een reden dat ik mezelf altijd weer tot de orde roep. De reden is dat mijn lichaam heel veel voor mij doet.
Mijn lichaam zorgt elke dag:
- Dat ik kan komen op de plaatsen waar ik wil zijn
- Dat ik prettige sensaties kan voelen, bijvoorbeeld iets lekkers voelen of ruiken of iets leuks horen of zien
- Dat het zichzelf repareert op de plaatsen waar het slijt of kapotgaat
- Dat ik een signaal krijg als iets schadelijk is voor mij (pijn, een knoop in mijn buik, etc.)
- Dat ik een signaal krijg als er een mooie kans ligt voor mij (kriebels, een rush)
- Dat ik contact kan maken met andere mensen(lichamen)
- Dat alles wat ik wil uiten een zichtbare, hoorbare of tastbare vorm krijgt
- Dat het zichzelf tijdig uitschakelt zodat alle indrukken die ik opdoe, goed verwerkt kunnen worden
- Dat ik zichtbaar en benaderbaar ben voor andere mensen
- Dat ik dingen die ik nodig heb kan pakken en gebruiken
- Dat het zijn eigen brandstof maakt uit de dingen die ik opeet
Ik vergeet vast nog een hoop dingen. Maar hoe dan ook ben ik erg, erg blij dat mijn lichaam dit allemaal voor me doet. En daarom doe ik vrijwel elke dag een aantal dingen voor mijn lichaam:
- Als ik honger heb, eet ik dingen met een goede voedingswaarde en ik stop pas als ik genoeg heb
- Ik drink genoeg water
- Ik neem pauze als ik moe word
- Ik beweeg minimaal een half uur per dag en streef ernaar niet langer dan een paar uur stil te zitten
- Ik slaap 8 uur per nacht
- Ik gebruik mijn capaciteiten, zowel mijn hersencellen als mijn lichamelijke functies
- Ik ga naar buiten, al is het maar een paar minuten
- Dingen zonder voedingswaarde eet of drink ik alleen als ik er heel erg zin in heb
- Ik luister naar de signalen die mijn lichaam geeft
Deze dingen zijn niet altijd makkelijk vol te houden. Maar ik pas ze toch zoveel mogelijk in. Ik werk andersom dan de meeste mensen doen: ik bedenk eerst hoe ik deze dingen in kan plannen in mijn dag en daarna plan ik de rest van mijn activiteiten er omheen.
Uitzonderlijk? Onmogelijk? Alleen weggelegd voor een paar mensen in een luxe positie?
Ik denk eerder dat het te maken heeft met hoe je je leven voor je ziet. Ik heb besloten dat ik een goed leven wil leiden en ik zie niet in hoe dat zou moeten als ik allerlei prestaties moet leveren, maar mezelf niet de zorg geef die ik nodig heb om die prestaties te kunnen leveren. Ik verwacht nogal wat van mezelf, dus dat vraagt een hele goede zelfzorg.
Vergelijk het maar met een topsporter; die kan geen records verbeteren als hij geen slaap, voeding, training en verzorging krijgt. Ik ook niet. Jij wel?
Zo is het dus niet. Ik heb heel veel slechte gewoontes gehad en bij vlagen heb ik ze nog steeds. Maar er is een reden dat ik mezelf altijd weer tot de orde roep. De reden is dat mijn lichaam heel veel voor mij doet.
Mijn lichaam zorgt elke dag:
- Dat ik kan komen op de plaatsen waar ik wil zijn
- Dat ik prettige sensaties kan voelen, bijvoorbeeld iets lekkers voelen of ruiken of iets leuks horen of zien
- Dat het zichzelf repareert op de plaatsen waar het slijt of kapotgaat
- Dat ik een signaal krijg als iets schadelijk is voor mij (pijn, een knoop in mijn buik, etc.)
- Dat ik een signaal krijg als er een mooie kans ligt voor mij (kriebels, een rush)
- Dat ik contact kan maken met andere mensen(lichamen)
- Dat alles wat ik wil uiten een zichtbare, hoorbare of tastbare vorm krijgt
- Dat het zichzelf tijdig uitschakelt zodat alle indrukken die ik opdoe, goed verwerkt kunnen worden
- Dat ik zichtbaar en benaderbaar ben voor andere mensen
- Dat ik dingen die ik nodig heb kan pakken en gebruiken
- Dat het zijn eigen brandstof maakt uit de dingen die ik opeet
Ik vergeet vast nog een hoop dingen. Maar hoe dan ook ben ik erg, erg blij dat mijn lichaam dit allemaal voor me doet. En daarom doe ik vrijwel elke dag een aantal dingen voor mijn lichaam:
- Als ik honger heb, eet ik dingen met een goede voedingswaarde en ik stop pas als ik genoeg heb
- Ik drink genoeg water
- Ik neem pauze als ik moe word
- Ik beweeg minimaal een half uur per dag en streef ernaar niet langer dan een paar uur stil te zitten
- Ik slaap 8 uur per nacht
- Ik gebruik mijn capaciteiten, zowel mijn hersencellen als mijn lichamelijke functies
- Ik ga naar buiten, al is het maar een paar minuten
- Dingen zonder voedingswaarde eet of drink ik alleen als ik er heel erg zin in heb
- Ik luister naar de signalen die mijn lichaam geeft
Deze dingen zijn niet altijd makkelijk vol te houden. Maar ik pas ze toch zoveel mogelijk in. Ik werk andersom dan de meeste mensen doen: ik bedenk eerst hoe ik deze dingen in kan plannen in mijn dag en daarna plan ik de rest van mijn activiteiten er omheen.
Uitzonderlijk? Onmogelijk? Alleen weggelegd voor een paar mensen in een luxe positie?
Ik denk eerder dat het te maken heeft met hoe je je leven voor je ziet. Ik heb besloten dat ik een goed leven wil leiden en ik zie niet in hoe dat zou moeten als ik allerlei prestaties moet leveren, maar mezelf niet de zorg geef die ik nodig heb om die prestaties te kunnen leveren. Ik verwacht nogal wat van mezelf, dus dat vraagt een hele goede zelfzorg.
Vergelijk het maar met een topsporter; die kan geen records verbeteren als hij geen slaap, voeding, training en verzorging krijgt. Ik ook niet. Jij wel?
woensdag 19 mei 2010
Het lekkerste voor het laatst
Ik heb altijd de neiging gehad om het lekkerste eten op mijn bord tot het laatste te bewaren. Daar is wat voor te zeggen: je hebt dan iets om naar uit te kijken. Maar als je eet omdat je honger hebt, heeft het ook een aantal nadelen.
Het eerste is, dat je de rest van je eten bij voorbaat het stempel ‘minder interessant’ geeft. Dat moet je even wegwerken, want daarna komt het lekkere pas. Zo kan het zijn dat je alleen maar zit (uit) te kijken naar dat lekkerste hapje en weinig meekrijgt van wat je daarvoor eet. Best jammer. Bij mij komt daar nog bij dat ik de neiging heb om bang te zijn dat ik iets tekort kom ( ben er nog niet uit hoe ik daaraan gekomen ben). Dus ik ga ook nog sneller eten, voor het geval iemand mijn lekkerste hapje dreigt af te pakken.
Eén keer werd dat bewaarheid trouwens. Als kind vond ik hamburgers van McDonald´s erg lekker. Dat wil zeggen: ik vond het ene stukje met het augurkje lekker, in het midden. De rest van de hamburger at ik eromheen weg, zodat ik dat laatste hapje overhield. Het lekkerste voor het laatst. Die ene keer lette ik niet goed op en pikte iemand het hapje met augurk van mijn bord. Ik was best overstuur: hele hamburger voor niets gegeten! :-)
Het andere nadeel is, dat je door deze insteek teveel kunt eten. Want misschien heb je al genoeg voordat je bij ‘het lekkerste’ bent. Maar dat lekkerste ga je natuurlijk niet laten liggen, dus eet je door. Bovendien ben je helemaal niet aan het opletten wanneer je genoeg hebt. Je bent je aan het verheugen op het laatste deel van je maaltijd.
Voortaan het lekkerste eerst dus? Als het gaat om eten dat je kan voeden, zeg ik meteen ja. Heb je honger en neem je iets waar je lichaam wat aan heeft, begin dan met het lekkerste van de dingen die je van plan bent te eten. Maarrrr… heb je honger én zin in snoepgoed, dan moet je natuurlijk niet met het snoepgoed beginnen! Ook niet als je dat het lekkerste vindt. Dan stil je eerst je honger en kijk je daarna of je echt nog zin in snoep of snacks zonder voedingswaarde hebt. Want met snoep kun je je honger niet stillen. En wie weet heb je niet eens zin in snoep, maar heb je gewoon erge honger en denk je daardoor dat je niets liever wilt dan snoepen. Maar dat is stof voor een volgende keer.
P.S. Er zijn natuurlijk wel meer dingen waarbij 'het lekkerste voor het laatst bewaren' nergens op slaat. Bijvoorbeeld bij shampoo, bedden, mannen/vrouwen... gewoon meteen de lekkerste kiezen! :-)
www.wegmetdeweegschaal.nl
Het eerste is, dat je de rest van je eten bij voorbaat het stempel ‘minder interessant’ geeft. Dat moet je even wegwerken, want daarna komt het lekkere pas. Zo kan het zijn dat je alleen maar zit (uit) te kijken naar dat lekkerste hapje en weinig meekrijgt van wat je daarvoor eet. Best jammer. Bij mij komt daar nog bij dat ik de neiging heb om bang te zijn dat ik iets tekort kom ( ben er nog niet uit hoe ik daaraan gekomen ben). Dus ik ga ook nog sneller eten, voor het geval iemand mijn lekkerste hapje dreigt af te pakken.
Eén keer werd dat bewaarheid trouwens. Als kind vond ik hamburgers van McDonald´s erg lekker. Dat wil zeggen: ik vond het ene stukje met het augurkje lekker, in het midden. De rest van de hamburger at ik eromheen weg, zodat ik dat laatste hapje overhield. Het lekkerste voor het laatst. Die ene keer lette ik niet goed op en pikte iemand het hapje met augurk van mijn bord. Ik was best overstuur: hele hamburger voor niets gegeten! :-)
Het andere nadeel is, dat je door deze insteek teveel kunt eten. Want misschien heb je al genoeg voordat je bij ‘het lekkerste’ bent. Maar dat lekkerste ga je natuurlijk niet laten liggen, dus eet je door. Bovendien ben je helemaal niet aan het opletten wanneer je genoeg hebt. Je bent je aan het verheugen op het laatste deel van je maaltijd.
Voortaan het lekkerste eerst dus? Als het gaat om eten dat je kan voeden, zeg ik meteen ja. Heb je honger en neem je iets waar je lichaam wat aan heeft, begin dan met het lekkerste van de dingen die je van plan bent te eten. Maarrrr… heb je honger én zin in snoepgoed, dan moet je natuurlijk niet met het snoepgoed beginnen! Ook niet als je dat het lekkerste vindt. Dan stil je eerst je honger en kijk je daarna of je echt nog zin in snoep of snacks zonder voedingswaarde hebt. Want met snoep kun je je honger niet stillen. En wie weet heb je niet eens zin in snoep, maar heb je gewoon erge honger en denk je daardoor dat je niets liever wilt dan snoepen. Maar dat is stof voor een volgende keer.
P.S. Er zijn natuurlijk wel meer dingen waarbij 'het lekkerste voor het laatst bewaren' nergens op slaat. Bijvoorbeeld bij shampoo, bedden, mannen/vrouwen... gewoon meteen de lekkerste kiezen! :-)
www.wegmetdeweegschaal.nl
zaterdag 8 mei 2010
Hetzelfde doen en meer energie overhouden
1. Julia heeft een paar uur aan een stuk door gewerkt achter de computer. Er moet nog een hoop gebeuren vandaag en ze ontdekt ineens dat ze vergeten is de was uit de machine te halen. Ze slikt nog net een vloek in, vooral als ze ziet dat het wasrek nog vol hangt met schone was. Terwijl ze die erafhaalt en opvouwt probeert ze haar planning voor die avond rond te krijgen in haar hoofd. Ze fronst. Ze is al zo moe en toch lijkt het alsof ze alles alleen moet opknappen. Haar man mag blij zijn dat zij ervoor zorgt dat er schone kleren voor hem in de kast liggen. Als het van hem moest afhangen, slingerde alle vuile was door drie kamers.
2. Julia heeft een paar uur aan een stuk door gewerkt achter de computer. Ze rekt zich uit; even iets praktisch doen zou wel lekker zijn om haar hersenen tot rust te laten komen. Oh, ze kan de was wel even gaan ophangen. Ze ziet dat het rek nog vol hangt en begint met het afhalen. De was ruikt lekker. Ze maakt er nette stapeltjes van en is blij dat haar lievelingsshirtjes zo weer schoon in de kast liggen. Ook leuk dat haar man straks gewoon weer wat uit de kast kan pakken. Als zij er niet was, zou hij regelmatig zonder onderbroeken of overhemden zitten. Ze vullen elkaar mooi aan: zij zorgt dat alles redelijk op orde blijft en hij laat haar zien dat de wereld ook niet vergaat als er rommel in huis ligt.
Oké, ik heb het contrast misschien wat overdreven. Maar in beginsel worden mensen niet zozeer moe of somber door wat ze doen, maar vooral hoe ze het doen en wat ze erbij denken. Als je meer plezier en ontspanning kunt gebruiken, liggen daar vast mooie kansen voor je.
Goed weekend!
2. Julia heeft een paar uur aan een stuk door gewerkt achter de computer. Ze rekt zich uit; even iets praktisch doen zou wel lekker zijn om haar hersenen tot rust te laten komen. Oh, ze kan de was wel even gaan ophangen. Ze ziet dat het rek nog vol hangt en begint met het afhalen. De was ruikt lekker. Ze maakt er nette stapeltjes van en is blij dat haar lievelingsshirtjes zo weer schoon in de kast liggen. Ook leuk dat haar man straks gewoon weer wat uit de kast kan pakken. Als zij er niet was, zou hij regelmatig zonder onderbroeken of overhemden zitten. Ze vullen elkaar mooi aan: zij zorgt dat alles redelijk op orde blijft en hij laat haar zien dat de wereld ook niet vergaat als er rommel in huis ligt.
Oké, ik heb het contrast misschien wat overdreven. Maar in beginsel worden mensen niet zozeer moe of somber door wat ze doen, maar vooral hoe ze het doen en wat ze erbij denken. Als je meer plezier en ontspanning kunt gebruiken, liggen daar vast mooie kansen voor je.
Goed weekend!
donderdag 6 mei 2010
AntiDieetDag?
Iets wat verboden is, wil je liever dan iets wat niet verboden is. Zo merk ik dat als ik niet mag luieren van mezelf omdat er zoveel werk te doen is, ik ineens ontzettend behoefte krijg aan luieren. En als ik besluit dat het beter is om een dag niet te werken, krijg ik enorm de neiging om te gaan werken.
Dit is een natuurwet: mensen houden niet van dingen die verboden zijn. Als jij iets niet mag wat een ander wel mag, heeft die ander meer (overlevings)kansen. Dus wil je het ook. En als je het niet krijgt, kun je opstandig worden of jezelf zielig gaan vinden.
Vandaag is dit voor mij een lastige natuurwet. Het is namelijk Anti-Dieetdag, zoals elk jaar op 6 mei. De dag is in het leven geroepen om te laten zien hoeveel schadelijke gevolgen het promoten en stimuleren van lijnen heeft gehad voor met name vrouwen en meisjes. Dat vind ik een goede zaak, want lijnen heeft al enorm veel verdriet en pijn veroorzaakt, om niet te spreken van degenen die er ziek van zijn geworden of eraan zijn overleden.
Maar nu de naam AntiDieetDag. Veel mensen zullen door de naam de indruk krijgen dat iemand zegt dat ze niet op dieet mogen gaan. Bij de mensen die graag op dieet willen, omdat ze het idee hebben dat ze daarmee kunnen afvallen, kan dat opstandigheid veroorzaken. Hoezo zouden ze niet op dieet mogen? Daar heeft een ander toch niets over te zeggen?
Wat mij betreft hebben ze daarin gelijk. Ik ben dan ook niet tegen dieten. Hoe vaak ik ook heb gezien dat ze averechts werken, ik zal nooit tegen iemand zeggen dat hij niet op dieet moet gaan. Dat mogen mensen zelf bepalen. Wel doe ik twee andere dingen:
1. Laten zien hoe je lichaam en geest werken.
2. Laten zien wat je kunt doen als lijnen je niet helpt en je wilt graag afvallen. Dat heeft veel te maken met opmerken wat je nodig hebt en precies die dingen regelen.
Geen AntiDieetDag voor mij dus vandaag, maar een GeefJezelfWatJeNodigHebtDag. Zoals elke dag eigenlijk.
P.S. Als ik dit tien jaar geleden had begrepen zoals ik het nu begrijp, had ik Weg met de Weegschaal ook geen Weg met de Weegschaal genoemd. Maar inmiddels ben ik aan de naam gehecht. En hij wil ook niet zeggen dat je geen weegschaal mag hebben of gebruiken. Hij houdt in dat ik iedereen gun dat je de weegschaal niet nodig hebt om te zien hoe het met je is.
www.wegmetdeweegschaal.nl
Dit is een natuurwet: mensen houden niet van dingen die verboden zijn. Als jij iets niet mag wat een ander wel mag, heeft die ander meer (overlevings)kansen. Dus wil je het ook. En als je het niet krijgt, kun je opstandig worden of jezelf zielig gaan vinden.
Vandaag is dit voor mij een lastige natuurwet. Het is namelijk Anti-Dieetdag, zoals elk jaar op 6 mei. De dag is in het leven geroepen om te laten zien hoeveel schadelijke gevolgen het promoten en stimuleren van lijnen heeft gehad voor met name vrouwen en meisjes. Dat vind ik een goede zaak, want lijnen heeft al enorm veel verdriet en pijn veroorzaakt, om niet te spreken van degenen die er ziek van zijn geworden of eraan zijn overleden.
Maar nu de naam AntiDieetDag. Veel mensen zullen door de naam de indruk krijgen dat iemand zegt dat ze niet op dieet mogen gaan. Bij de mensen die graag op dieet willen, omdat ze het idee hebben dat ze daarmee kunnen afvallen, kan dat opstandigheid veroorzaken. Hoezo zouden ze niet op dieet mogen? Daar heeft een ander toch niets over te zeggen?
Wat mij betreft hebben ze daarin gelijk. Ik ben dan ook niet tegen dieten. Hoe vaak ik ook heb gezien dat ze averechts werken, ik zal nooit tegen iemand zeggen dat hij niet op dieet moet gaan. Dat mogen mensen zelf bepalen. Wel doe ik twee andere dingen:
1. Laten zien hoe je lichaam en geest werken.
2. Laten zien wat je kunt doen als lijnen je niet helpt en je wilt graag afvallen. Dat heeft veel te maken met opmerken wat je nodig hebt en precies die dingen regelen.
Geen AntiDieetDag voor mij dus vandaag, maar een GeefJezelfWatJeNodigHebtDag. Zoals elke dag eigenlijk.
P.S. Als ik dit tien jaar geleden had begrepen zoals ik het nu begrijp, had ik Weg met de Weegschaal ook geen Weg met de Weegschaal genoemd. Maar inmiddels ben ik aan de naam gehecht. En hij wil ook niet zeggen dat je geen weegschaal mag hebben of gebruiken. Hij houdt in dat ik iedereen gun dat je de weegschaal niet nodig hebt om te zien hoe het met je is.
www.wegmetdeweegschaal.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)