Eet of snoep je het liefst als er niemand bij is? Dan ben je niet de enige. Ik hoor het vooral van vrouwen, maar er zijn vast ook mannen die het herkennen. Soms is het letterlijk zo dat iemand zit te wachten tot zijn echtgenoot/vriend(in)/collega de deur uitgaat of tot de kinderen eindelijk in bed liggen, zodat hij naar de kast kan rennen om het lekkers te voorschijn te halen.
Zo'n patroon heeft natuurlijk gevolgen. Misschien voor je gewicht, je eetritme of je gezondheid, als dit vaak gebeurt en je per keer ook veel eet of snoept. Maar belangrijker nog: het verandert je kijk op jezelf. Iets stiekem doen, betekent meestal dat je vindt dat het gedrag niet door de beugel kan. Daarom mag de ander het niet zien. Je wilt bijvoorbeeld niet zwak of ongedisciplineerd lijken. En een rol koekjes wegeten vind je wel zwak. Zeker als je hebt gezegd dat je op je lijn wilde letten.
Maar je doet het toch, dus nu heb je twee redenen om je te schamen: je houdt je niet aan je eigen beloftes én je bent oneerlijk. Dit kan je veel vertrouwen in jezelf kosten. Wie wil er nou in zee gaan met iemand die oneerlijk is en zich niet aan afspraken houdt? Je gaat jezelf zien als een onbetrouwbaar mens. Dat kan een hoop onrust geven... en die ga je misschien wel wegeten als er niemand kijkt. Een vicieuze cirkel, waar je in vastloopt!
Zo'n patroon doorbreek je niet een-twee-drie. Wellicht helpt het al een beetje om het patroon te zien. Besef dat je geen onbetrouwbaar mens bent, je bent alleen vastgelopen. Juist dat je een goed karakter hebt, maakt dat je baalt van je eigen gedrag. Vergeef jezelf dat je niet perfect bent, dan krijg je meer energie en vertrouwen om iets te veranderen.
En dan is de vraag: waar kwam de drang om te snoepen of extra te eten eigenlijk vandaan? Misschien eet je overdag te weinig, zodat je 's avonds de schade probeert in te halen. Je hebt te weinig dingen die je leuk vindt, zodat je jezelf via het eten een cadeautje probeert te geven. Of je bent over bepaalde dingen ontevreden en probeert de onrust die dat geeft, weg te eten. Wie weet zijn er zelfs verschillende knelpunten, die jou samen richting de kast sturen om te kijken wat erin ligt.
Ga eens op onderzoek uit! Wil je er hulp bij, dan vind je die bij ons in de vorm van de persoonlijke analyse.
woensdag 20 april 2011
woensdag 13 april 2011
Als laatste gekozen met gym
Stel dat je als gymdocent twee redelijk gelijkwaardige teams wilt maken van de leerlingen en dat je niet wilt dat daar eindeloze discussie over ontstaat. Dan is het een hele slimme oplossing als je twee mensen aanwijst die om de beurt een teamlid mogen kiezen. De snelste, sportiefste en sterkste kinderen worden dan als eerste gekozen en dan degenen die iets minder goed zijn en uiteindelijk degenen die eigenlijk niet zo bruikbaar zijn, maar die nog staan te wachten.
Voor de kinderen die altijd als laatste gekozen worden, kan dit wel hun beeld van zichzelf behoorlijk beinvloeden. Ik kan het weten, want ik was er zo eentje. ;-) Mijn klasgenoten hadden ook gelijk hoor, dat ze me als laatste kozen. Ik vond het eng als er een bal hard op me afkwam. Bij het volleyballen deed het pijn als de bal op mijn polsen klapte. En bij de Coopertest in de brugklas rende de gymleraar met me mee om me aan te moedigen zodat ik het eind haalde ("Kom op Meijke, hou vol, je bent al op de helft." "Op de helft?!? Het wordt al zwart voor mijn ogen!").
Mijn conclusie was duidelijk: ik ben niet sportief. Gelukkig was ik wel slim, dus had ik mijn verstand om op terug te vallen. En daar heb ik het prima mee gered. Alleen mis je wel wat als je niet zo op je lichaam vertrouwt. Sowieso ervaar je plezier en voldoening niet met je verstand, maar met je gevoel - en dat zit in je lichaam. Ik heb moeten leren om mijn lichaam weer 'mee te laten doen' zodat ik kon ontdekken wat ik eigenlijk leuk vond in het leven.
Wat ik bijvoorbeeld ontdekt heb, is dat ik het leuk vind om meteen het gras op te rennen als iemand zegt 'zullen we voetballen' (of volleyballen of tennissen of wat dan ook). Of om heel hard van een berg af te fietsen of te skieen, of van een duin af te rennen. Of over een hekje te springen, in een boom te klimmen of door het gras te rollen. Maar ik doe het eigenlijk nooit. Want wat zullen mensen wel niet denken. En ik kan struikelen of vallen en stel dat ze erachter komen dat ik geen bal weet te raken. Ik denk al zoveel jaren dat ik beter kan denken dan bewegen.
Ik doe wel dingen om hieraan te werken trouwens. Toch meedoen als mijn neefje of nichtje met de bal wil spelen bijvoorbeeld of van de een na laatste trede van de trap afspringen af en toe. Maar ik weet al een tijd dat ik eigenlijk een herkansing nodig heb: een soort gymlessen waar ik het niet fout kan doen. Waar niemand een team kiest en waar ik in mijn eigen tempo kan ontdekken dat mijn lichaam van alles kan. Want ik weet verstandelijk al lang dat ik best sportief ben, alleen ik voel het vertrouwen niet.
En het mooie is: die 'gymlessen' komen er! Ik heb een vriendin die ze prima kan geven en die snapt wat de bedoeling is. Ze gaat de lessen starten in Amsterdam onder de naam BodyConnect. Ik stond als eerste aangemeld, dat snap je.
Voor de kinderen die altijd als laatste gekozen worden, kan dit wel hun beeld van zichzelf behoorlijk beinvloeden. Ik kan het weten, want ik was er zo eentje. ;-) Mijn klasgenoten hadden ook gelijk hoor, dat ze me als laatste kozen. Ik vond het eng als er een bal hard op me afkwam. Bij het volleyballen deed het pijn als de bal op mijn polsen klapte. En bij de Coopertest in de brugklas rende de gymleraar met me mee om me aan te moedigen zodat ik het eind haalde ("Kom op Meijke, hou vol, je bent al op de helft." "Op de helft?!? Het wordt al zwart voor mijn ogen!").
Mijn conclusie was duidelijk: ik ben niet sportief. Gelukkig was ik wel slim, dus had ik mijn verstand om op terug te vallen. En daar heb ik het prima mee gered. Alleen mis je wel wat als je niet zo op je lichaam vertrouwt. Sowieso ervaar je plezier en voldoening niet met je verstand, maar met je gevoel - en dat zit in je lichaam. Ik heb moeten leren om mijn lichaam weer 'mee te laten doen' zodat ik kon ontdekken wat ik eigenlijk leuk vond in het leven.
Wat ik bijvoorbeeld ontdekt heb, is dat ik het leuk vind om meteen het gras op te rennen als iemand zegt 'zullen we voetballen' (of volleyballen of tennissen of wat dan ook). Of om heel hard van een berg af te fietsen of te skieen, of van een duin af te rennen. Of over een hekje te springen, in een boom te klimmen of door het gras te rollen. Maar ik doe het eigenlijk nooit. Want wat zullen mensen wel niet denken. En ik kan struikelen of vallen en stel dat ze erachter komen dat ik geen bal weet te raken. Ik denk al zoveel jaren dat ik beter kan denken dan bewegen.
Ik doe wel dingen om hieraan te werken trouwens. Toch meedoen als mijn neefje of nichtje met de bal wil spelen bijvoorbeeld of van de een na laatste trede van de trap afspringen af en toe. Maar ik weet al een tijd dat ik eigenlijk een herkansing nodig heb: een soort gymlessen waar ik het niet fout kan doen. Waar niemand een team kiest en waar ik in mijn eigen tempo kan ontdekken dat mijn lichaam van alles kan. Want ik weet verstandelijk al lang dat ik best sportief ben, alleen ik voel het vertrouwen niet.
En het mooie is: die 'gymlessen' komen er! Ik heb een vriendin die ze prima kan geven en die snapt wat de bedoeling is. Ze gaat de lessen starten in Amsterdam onder de naam BodyConnect. Ik stond als eerste aangemeld, dat snap je.
dinsdag 5 april 2011
Mogelijkheden en beperkingen
Wij mensen willen het liefst dat we op elk moment van de dag en in elke fase van ons leven alles aankunnen. Alle taken die op ons pad komen, alle confrontaties, alle leuke dingen...
Gelukkig kunnen we helemaal niet alles altijd aan. Het zou enorm saai worden als iedereen altijd alles kon, want dan was niets ooit nog bijzonder.
Maar wat nu als je jezelf blijft voorhouden dat je alles moet aankunnen? Dan ga je tegen een aantal dingen aanlopen. Bijvoorbeeld dat de energie van mensen wisselt door de dag heen. Dat is gewoon door hormonen geregeld; je hebt een dagritme. Verwacht je op elk moment van de dag piekprestaties van jezelf, dan ontregel je je lichaam en put je jezelf uit. Het gevolg: je kunt steeds minder hebben (wat je dan weer helemaal niet kunt hebben van jezelf :-) ).
Verder veranderen er dingen in een mensenleven. Misschien verhuis je naar een plaats waar je nog niet zo goed de weg weet of weinig mensen kent. Je krijgt een kindje. Je gaat een studie doen. Er vallen mensen weg, je ontmoet nieuwe mensen. Misschien word je wel ziek of moet je herstellen van ziekte. Je wordt ouder, waardoor je lichaam en geest langzaam veranderen. Van jezelf verwachten dat je onder al die omstandigheden alle 'oude' dingen blijft kunnen (en liefst nog een beetje meer!), zorgt ervoor dat je jezelf overvraagt. Je verliest waarschijnlijk je plezier en je voldoening in de dingen die je doet.
En waarom eigenlijk? Omdat je denkt dat je niet goed genoeg bent als je iets niet doet of niet goed kan? Of omdat andere mensen je dan niet aardig meer zullen vinden? De leukste en indrukwekkendste mensen, zijn degenen die hun eigen zwaktes accepteren en er goed mee om kunnen gaan. Ook leuk voor anderen: kunnen die ook eens iets voor jou doen, wat je zelf niet kan. Dat geeft hen trots en voldoening, zeker als jij er dankbaar voor bent (in plaats van bezig te zijn met je eigen gevoel van tekortschieten).
Gelukkig kunnen we helemaal niet alles altijd aan. Het zou enorm saai worden als iedereen altijd alles kon, want dan was niets ooit nog bijzonder.
Maar wat nu als je jezelf blijft voorhouden dat je alles moet aankunnen? Dan ga je tegen een aantal dingen aanlopen. Bijvoorbeeld dat de energie van mensen wisselt door de dag heen. Dat is gewoon door hormonen geregeld; je hebt een dagritme. Verwacht je op elk moment van de dag piekprestaties van jezelf, dan ontregel je je lichaam en put je jezelf uit. Het gevolg: je kunt steeds minder hebben (wat je dan weer helemaal niet kunt hebben van jezelf :-) ).
Verder veranderen er dingen in een mensenleven. Misschien verhuis je naar een plaats waar je nog niet zo goed de weg weet of weinig mensen kent. Je krijgt een kindje. Je gaat een studie doen. Er vallen mensen weg, je ontmoet nieuwe mensen. Misschien word je wel ziek of moet je herstellen van ziekte. Je wordt ouder, waardoor je lichaam en geest langzaam veranderen. Van jezelf verwachten dat je onder al die omstandigheden alle 'oude' dingen blijft kunnen (en liefst nog een beetje meer!), zorgt ervoor dat je jezelf overvraagt. Je verliest waarschijnlijk je plezier en je voldoening in de dingen die je doet.
En waarom eigenlijk? Omdat je denkt dat je niet goed genoeg bent als je iets niet doet of niet goed kan? Of omdat andere mensen je dan niet aardig meer zullen vinden? De leukste en indrukwekkendste mensen, zijn degenen die hun eigen zwaktes accepteren en er goed mee om kunnen gaan. Ook leuk voor anderen: kunnen die ook eens iets voor jou doen, wat je zelf niet kan. Dat geeft hen trots en voldoening, zeker als jij er dankbaar voor bent (in plaats van bezig te zijn met je eigen gevoel van tekortschieten).
Abonneren op:
Posts (Atom)