Dit tekstje kan een beetje direct klinken, maar het leek me wel prettig om eens wat dingen bij hun naam te noemen. :-)
Als er bij een dier poep aan zijn anus blijft hangen, is dat niet handig. Dan kunnen zijn vijanden hem immers veel te goed ruiken! Bij een dier blijft normaal gesproken dus geen poep aan zijn kont zitten. Als je een parkietje hebt en zijn poep blijft plakken, dan is dat niet goed. Een hond? Precies hetzelfde.
Je snapt dus misschien ook dat wat wij kennen als 'koeienvlaai', jeweetwel, zo'n glibberige diarreeflats, waarschijnlijk betekent dat de ingewanden van een koe niet blij zijn. Een koe die gras eet, krijgt brokkelige poep. Kijk maar naar de grove paardenkeutels die je soms ziet. Gras, dus geen vlaai maar vezelige drollen. Koeien horen ook gras te eten. Daarvoor hebben ze al die magen gekregen. Geef je een koe mais en soja te eten, dan krijg je vlaaien.
En dan nu de vraag: wat valt er bij jou zelf in het toilet? En hoe gaat dat? Floept er een mooie, soepele drol met een soort S-vorm uit, waarna je bijna niet hoeft af te wegen? Of gaat het minder goed: pers je er met moeite wat harde keutels uit, of maak je koeievlaaien waarna je uitgebreid moet vegen?
Mooie drollen maken is geen prestigekwestie natuurlijk. Waarschijnlijk ziet niemand wat er bij jou uitkomt. En als je poep af en toe wat hard of zacht is, is dat ook niet zo'n punt. Maar als het bijna altijd matig tot slecht gaat, weet dan dat dat een teken is. Je lichaam is niet in optimale conditie. Kun je er iets aan doen en wil je dat misschien ook?
Drie tips waar je iets aan kunt hebben:
1. Wie te weinig water drinkt, krijgt vaak harde keutels en een slechtere stoelgang.
2. Wie te weinig vezels eet (oftewel te weinig 'echt' eten, met groente, fruit, volkorenbrood e.d.), krijgt vaak problemen met zijn poep (te hard of te zacht).
3. Stress en een gebrek aan slaap en ontspanning slaan vaak op je darmen.
En nogmaals: het gaat niet om je poep, maar om de verstoring bij jou vanbinnen, als je iets tekort komt. Dat goed voor jezelf zorgen je ook trots naar je creaties in het toilet zal laten kijken, is slechts een bonus.
dinsdag 26 oktober 2010
woensdag 20 oktober 2010
Levenslessen zitten niet altijd in een klein hoekje
Gisteren was Marleen jarig. En Marleen is degene van de uitspraak 'Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen', dus die verzint altijd iets leuks om haar verjaardag te vieren. Deze keer gingen we met zijn twintigen lasergamen.
Ik had dat nog nooit gedaan. Voor degenen die het ook nog nooit gedaan hebben: bij lasergamen zijn er twee teams. Je krijgt een soort harnasje met lichtjes in de kleur van jouw team. Beide teams gaan een ruimte in waar het vrij donker is, met allerlei gangen en nissen. Als je op de lampjes van een tegenstander weet te schieten, krijg je punten. Schiet een tegenstander raak op jou, dan verlies je punten en krijgt de tegenstander punten.
Nu zijn er drie emoties die mensen moeilijk kunnen vinden: boosheid, verdriet en angst. De ene emotie vind je waarschijnlijk lastiger dan de andere. Bij mij is angst de vervelendste. Ik kan er dus helemaal niet tegen op opgejaagd te worden. :-) Maar... ik hou ook van spelletjes. Bij het binnengaan van de donkere ruimte had ik dus het hoogste adrenalineniveau van het afgelopen jaar, maar ik vond het wel leuk.
Mijn uitgangspunt was dat ik niet geraakt moest worden. Dus ik verstopte me zo goed mogelijk achter wandjes en probeerde vanuit mijn schuilplaats tegenstanders te raken. Dat ging niet onaardig, vond ik zelf. Na 20 minuten was het spel afgelopen en gingen we terug naar de startruimte. Het bleek dat ik vijftig punten had! Hoera!
Alleen bleek de winnaar er 6275 te hebben. Oeps. Ik was drie na laatste en mijn team had jammerlijk verloren. :-)
Toen keek ik naar de overzichtjes van wie er hoevaak raak had geschoten en wie er hoe vaak was geschoten, en ik kwam tot een interessante conclusie: geschoten worden kostte wel punten, maar raak schieten leverde veel meer punten op!
Gelukkig kwam er nog een tweede spel. Ik ben de donkere ruimte ingerend met het voornemen om overal gewoon op af te stormen en te gaan schieten, zonder enige strategie (had ik al verteld dat ik a. nachtblind ben en b. geen enkel richtingsgevoel heb?). Daar heb ik me twintig minuten uitstekend mee vermaakt. Ik ben talloze keren geraakt en heb me daar niets van aangetrokken.
Het spel werd er niet alleen maar leuker van, maar bij de uitslag bleek ook dat ik tweede was geworden met 4075 punten.
Waarop ik, drijfnat van het zweet en buiten adem maar weer eens een oude levensles bevestigd zag:
Als je je gewoon in de strijd gooit en initiatief neemt, levert dat vaak veel meer op dan als je afwachtend in een hoekje gaat zitten en voorzichtig bent. Je wordt wat vaker geraakt, maar meestal overleef je dat gewoon. En het wordt er in ieder geval leuker van.
P.S. Ik kan lasergamen of iets anders actiefs doen op een verjaardag erg aanbevelen. En je hoeft die dag ook niet meer naar de sportschool. Bij thuiskomst was ik weer een beetje opgedroogd, maar al mijn kleren zitten nu in de was. :-)
Ik had dat nog nooit gedaan. Voor degenen die het ook nog nooit gedaan hebben: bij lasergamen zijn er twee teams. Je krijgt een soort harnasje met lichtjes in de kleur van jouw team. Beide teams gaan een ruimte in waar het vrij donker is, met allerlei gangen en nissen. Als je op de lampjes van een tegenstander weet te schieten, krijg je punten. Schiet een tegenstander raak op jou, dan verlies je punten en krijgt de tegenstander punten.
Nu zijn er drie emoties die mensen moeilijk kunnen vinden: boosheid, verdriet en angst. De ene emotie vind je waarschijnlijk lastiger dan de andere. Bij mij is angst de vervelendste. Ik kan er dus helemaal niet tegen op opgejaagd te worden. :-) Maar... ik hou ook van spelletjes. Bij het binnengaan van de donkere ruimte had ik dus het hoogste adrenalineniveau van het afgelopen jaar, maar ik vond het wel leuk.
Mijn uitgangspunt was dat ik niet geraakt moest worden. Dus ik verstopte me zo goed mogelijk achter wandjes en probeerde vanuit mijn schuilplaats tegenstanders te raken. Dat ging niet onaardig, vond ik zelf. Na 20 minuten was het spel afgelopen en gingen we terug naar de startruimte. Het bleek dat ik vijftig punten had! Hoera!
Alleen bleek de winnaar er 6275 te hebben. Oeps. Ik was drie na laatste en mijn team had jammerlijk verloren. :-)
Toen keek ik naar de overzichtjes van wie er hoevaak raak had geschoten en wie er hoe vaak was geschoten, en ik kwam tot een interessante conclusie: geschoten worden kostte wel punten, maar raak schieten leverde veel meer punten op!
Gelukkig kwam er nog een tweede spel. Ik ben de donkere ruimte ingerend met het voornemen om overal gewoon op af te stormen en te gaan schieten, zonder enige strategie (had ik al verteld dat ik a. nachtblind ben en b. geen enkel richtingsgevoel heb?). Daar heb ik me twintig minuten uitstekend mee vermaakt. Ik ben talloze keren geraakt en heb me daar niets van aangetrokken.
Het spel werd er niet alleen maar leuker van, maar bij de uitslag bleek ook dat ik tweede was geworden met 4075 punten.
Waarop ik, drijfnat van het zweet en buiten adem maar weer eens een oude levensles bevestigd zag:
Als je je gewoon in de strijd gooit en initiatief neemt, levert dat vaak veel meer op dan als je afwachtend in een hoekje gaat zitten en voorzichtig bent. Je wordt wat vaker geraakt, maar meestal overleef je dat gewoon. En het wordt er in ieder geval leuker van.
P.S. Ik kan lasergamen of iets anders actiefs doen op een verjaardag erg aanbevelen. En je hoeft die dag ook niet meer naar de sportschool. Bij thuiskomst was ik weer een beetje opgedroogd, maar al mijn kleren zitten nu in de was. :-)
maandag 18 oktober 2010
Denken als Leonardo da Vinci
Als ik later groot ben, wil ik Leonardo Da Vinci worden! :-)
Michael Gelb heeft in een presentatie op een rijtje gezet wat in zijn ogen de basis is van de briljante uitvindingen en de veelzijdigheid van Leonardo Da Vinci. (Met dank aan de tip van @judithmoller!)
Ze zijn niet alleen nuttig voor een succesvolle carriere als wetenschapper, maar ook voor een succesvol leven als mens. Ik beschrijf ze in het Nederlands voor jullie.
1. Curiositá: altijd nieuwsgierig blijven, blijven leren. (Dit is overigens ook een van de vijf dingen die een groep gerenommeerde wetenschappers noemde toen hen gevraagd werd wat mensen gelukkig maakte.)
2. Dimonstrazione: de bereidheid om je kennis te toetsen. Door hem in de praktijk toe te passen, volhardend te zijn en door de bereidheid om fouten te maken.
3. Sensazione: je zintuigen blijven scherpen en aandacht besteden aan wat je waarneemt.
4. Sfumato: bereid zijn om onduidelijkheid en onzekerheid te accepteren. Het woord betekent iets als 'in rook opgaan'.
5. Arte/scienza: je beide hersenhelften inzetten. De ene helft zorgt voor logisch denken (scienza), in de andere helft huizen je verbeelding en creativiteit, dus buiten de logica treden (arte).
6. Corporalitá: lichamelijkheid. Je lichaam moet aandacht krijgen, getraind worden, worden ingezet.
7. Connessione: alles is verbonden - dat is iets om steeds te beseffen. Je moet denken in systemen, niet in losstaande details, gevoelens of gebeurtenissen.
Zit er iets bij wat je meer zou willen doen?
De presentazione van Michael kun je op YouTube bekijken.
Michael Gelb heeft in een presentatie op een rijtje gezet wat in zijn ogen de basis is van de briljante uitvindingen en de veelzijdigheid van Leonardo Da Vinci. (Met dank aan de tip van @judithmoller!)
Ze zijn niet alleen nuttig voor een succesvolle carriere als wetenschapper, maar ook voor een succesvol leven als mens. Ik beschrijf ze in het Nederlands voor jullie.
1. Curiositá: altijd nieuwsgierig blijven, blijven leren. (Dit is overigens ook een van de vijf dingen die een groep gerenommeerde wetenschappers noemde toen hen gevraagd werd wat mensen gelukkig maakte.)
2. Dimonstrazione: de bereidheid om je kennis te toetsen. Door hem in de praktijk toe te passen, volhardend te zijn en door de bereidheid om fouten te maken.
3. Sensazione: je zintuigen blijven scherpen en aandacht besteden aan wat je waarneemt.
4. Sfumato: bereid zijn om onduidelijkheid en onzekerheid te accepteren. Het woord betekent iets als 'in rook opgaan'.
5. Arte/scienza: je beide hersenhelften inzetten. De ene helft zorgt voor logisch denken (scienza), in de andere helft huizen je verbeelding en creativiteit, dus buiten de logica treden (arte).
6. Corporalitá: lichamelijkheid. Je lichaam moet aandacht krijgen, getraind worden, worden ingezet.
7. Connessione: alles is verbonden - dat is iets om steeds te beseffen. Je moet denken in systemen, niet in losstaande details, gevoelens of gebeurtenissen.
Zit er iets bij wat je meer zou willen doen?
De presentazione van Michael kun je op YouTube bekijken.
dinsdag 12 oktober 2010
Hoeveel kost jij?
Als tiener had ik last van mijn voeten; er schoot wel eens iets verkeerd. En ik had wel eens last van mijn rug. Toen heb ik inlegzooltjes gekregen, want het bleek te komen door 'doorgezakte voorvoeten'. Met die zooltjes heb ik bijna twintig jaar gedaan, terwijl ik ze zo'n 80% van de tijd in mijn schoenen heb zitten. Het waren denk ik hele goeie zooltjes. :-) Maar ze zijn nu echt versleten.
Ik wil graag nieuwe zooltjes. Mijn zorgverzekering vergoedt zooltjes. Maar dan moet ik volgens mij naar de dokter voor een verwijzing. En ik ben helemaal niet ziek. Ik heb zelfs geen klachten. Moet ik dan de kostbare tijd van mijn huisarts opeisen?
Ik wil gewoon nieuwe zooltjes, want ik vind het fijne zooltjes. Ik hoef bijvoorbeeld nooit op zoek naar schoenen met een goede binnenzool, want mijn losse zooltjes gaan erin. En het loopt goed met mijn zooltjes.
Het blijkt dat nieuwe zooltjes laten maken maximaal 90 euro gaat kosten. Als ik gewoon een verwijzing had gehaald en de podoloog had rechtstreeks bij mijn verzekeraar gedeclareerd, dan had ik dat niet geweten. En wat ik sowieso niet weet, is wat het kost als ik naar de huisarts ga om een verwijzing te halen. Dat gaat ook rechtstreeks naar de verzekering.
Dat brengt mij op een vraag. Hoeveel kost ik dit jaar eigenlijk, aan zorgvergoedingen? En vorig jaar? Ik moest een keer voor een dagopname naar het ziekenhuis, maar ik heb echt geen idee wat de ingreep en het verblijf gekost hebben. 800 euro? 3000 euro? Iets heel anders?
Ik hoop dat ik minder kost dan ik aan zorgpremie inbreng. Er zijn namelijk heel veel mensen die echt ziek zijn en hun eigen ziektekosten nooit zouden kunnen betalen. Daar wil ik graag aan meebetalen. Wie weet overkomt het mij ook ooit en dan hoop ik ook dat andere mensen meebetalen om mij te helpen.
Maar ik weet dus niet wat ik elk jaar gekost heb. Waarom krijg ik niet aan het eind van elk jaar een overzicht van de verzekeraar:
* Deze kosten zijn voor u gemaakt en die hebben wij vergoed.
* Dit is wat u heeft ingebracht en zorgpremie.
* Dus dit is wat u heeft bijgedragen aan het welzijn van anderen (of: dit is wat anderen hebben bijgedragen aan uw welzijn)
Als je zoiets krijgt, snap je ook sneller dat het geen sport is om zoveel mogelijk te declareren, omdat we het net zo goed met zijn allen moeten betalen.
Ik verheug me in ieder geval op mijn mooie nieuwe zooltjes. Ik heb deze maand genoeg geld over om ze te betalen ben van plan er weer twintig jaar mee te doen.
Ik wil graag nieuwe zooltjes. Mijn zorgverzekering vergoedt zooltjes. Maar dan moet ik volgens mij naar de dokter voor een verwijzing. En ik ben helemaal niet ziek. Ik heb zelfs geen klachten. Moet ik dan de kostbare tijd van mijn huisarts opeisen?
Ik wil gewoon nieuwe zooltjes, want ik vind het fijne zooltjes. Ik hoef bijvoorbeeld nooit op zoek naar schoenen met een goede binnenzool, want mijn losse zooltjes gaan erin. En het loopt goed met mijn zooltjes.
Het blijkt dat nieuwe zooltjes laten maken maximaal 90 euro gaat kosten. Als ik gewoon een verwijzing had gehaald en de podoloog had rechtstreeks bij mijn verzekeraar gedeclareerd, dan had ik dat niet geweten. En wat ik sowieso niet weet, is wat het kost als ik naar de huisarts ga om een verwijzing te halen. Dat gaat ook rechtstreeks naar de verzekering.
Dat brengt mij op een vraag. Hoeveel kost ik dit jaar eigenlijk, aan zorgvergoedingen? En vorig jaar? Ik moest een keer voor een dagopname naar het ziekenhuis, maar ik heb echt geen idee wat de ingreep en het verblijf gekost hebben. 800 euro? 3000 euro? Iets heel anders?
Ik hoop dat ik minder kost dan ik aan zorgpremie inbreng. Er zijn namelijk heel veel mensen die echt ziek zijn en hun eigen ziektekosten nooit zouden kunnen betalen. Daar wil ik graag aan meebetalen. Wie weet overkomt het mij ook ooit en dan hoop ik ook dat andere mensen meebetalen om mij te helpen.
Maar ik weet dus niet wat ik elk jaar gekost heb. Waarom krijg ik niet aan het eind van elk jaar een overzicht van de verzekeraar:
* Deze kosten zijn voor u gemaakt en die hebben wij vergoed.
* Dit is wat u heeft ingebracht en zorgpremie.
* Dus dit is wat u heeft bijgedragen aan het welzijn van anderen (of: dit is wat anderen hebben bijgedragen aan uw welzijn)
Als je zoiets krijgt, snap je ook sneller dat het geen sport is om zoveel mogelijk te declareren, omdat we het net zo goed met zijn allen moeten betalen.
Ik verheug me in ieder geval op mijn mooie nieuwe zooltjes. Ik heb deze maand genoeg geld over om ze te betalen ben van plan er weer twintig jaar mee te doen.
Dinsdag depressie?
Ik lees net dat onderzoekers tot de conclusie zijn gekomen dat dinsdag voor de meeste mensen de meest depressieve dag van de week is. De oorzaak zou zijn, dat het weekendgevoel dan verdwenen is en het nieuwe weekend nog dagen op zich laat wachten.
Daaruit leid ik af, dat mensen het weekend leuk vinden en de werkweek niet. Die zelfde indruk krijg ik ook altijd als dj's op de radio zitten te juichen dat het bijna weekend is.
Het verschil tussen een weekdag en een weekenddag zal voor de meesten zijn, dat je op een weekdag werkt en op zaterdag en zondag niet. Vinden mensen hun werk niet leuk? Dat zou behoorlijk naar zijn, als je vijf dagen per week acht uur moet besteden aan iets wat je niet leuk vindt! Ik heb vrijwel elke ochtend zin om aan het werk te gaan en dat blijft de hele dag zo. Maar blijkbaar heb ik geluk, of ik heb het gewoon goed geregeld voor mezelf. :-)
Misschien heb ik iets ter inspiratie voor degenen die er anders voor staan. Er staat op TED.com een presentatie van Nic Marks. Aan het eind daarvan geeft hij weer wat mensen gelukkig maakt volgens een groep gerenommeerde onderzoekers. Dat zijn vijf dingen:
1. contact maken
2. actief zijn
3. aandacht hebben
4. blijven leren, nieuwsgierig zijn
5. geven
Deze dingen kunnen ook als je bezig bent met werk dat je niet zo leuk vindt! Wie weet heb je de mogelijkheid om meer contact te maken met collega's of klanten, je actief op te stellen, aandacht te hebben voor de dingen die je doet en ervaart, te blijven zoeken naar leerervaringen en/of elke dag iets te geven aan de mensen om je heen.
Moet je je eens voorstellen hoe het zou zijn als je al die werkuren een stuk leuker gaat vinden! Wat een energie zal dat schelen.
Ik wens iedereen nog een plezierige dinsdag. ;-)
Daaruit leid ik af, dat mensen het weekend leuk vinden en de werkweek niet. Die zelfde indruk krijg ik ook altijd als dj's op de radio zitten te juichen dat het bijna weekend is.
Het verschil tussen een weekdag en een weekenddag zal voor de meesten zijn, dat je op een weekdag werkt en op zaterdag en zondag niet. Vinden mensen hun werk niet leuk? Dat zou behoorlijk naar zijn, als je vijf dagen per week acht uur moet besteden aan iets wat je niet leuk vindt! Ik heb vrijwel elke ochtend zin om aan het werk te gaan en dat blijft de hele dag zo. Maar blijkbaar heb ik geluk, of ik heb het gewoon goed geregeld voor mezelf. :-)
Misschien heb ik iets ter inspiratie voor degenen die er anders voor staan. Er staat op TED.com een presentatie van Nic Marks. Aan het eind daarvan geeft hij weer wat mensen gelukkig maakt volgens een groep gerenommeerde onderzoekers. Dat zijn vijf dingen:
1. contact maken
2. actief zijn
3. aandacht hebben
4. blijven leren, nieuwsgierig zijn
5. geven
Deze dingen kunnen ook als je bezig bent met werk dat je niet zo leuk vindt! Wie weet heb je de mogelijkheid om meer contact te maken met collega's of klanten, je actief op te stellen, aandacht te hebben voor de dingen die je doet en ervaart, te blijven zoeken naar leerervaringen en/of elke dag iets te geven aan de mensen om je heen.
Moet je je eens voorstellen hoe het zou zijn als je al die werkuren een stuk leuker gaat vinden! Wat een energie zal dat schelen.
Ik wens iedereen nog een plezierige dinsdag. ;-)
woensdag 6 oktober 2010
We zitten nog steeds verkeerd
Al jaren wordt er gehamerd op minder eten en meer bewegen, omdat dat de oplossing zou moeten zijn voor overgewicht. Maar het wordt nu echt tijd om te begrijpen dat overgewicht geen losstaand probleem is, waar je een truukje op kunt loslaten om het weg te maken (namelijk een tijdje minder eten en vaker naar de sportschool gaan).
Overgewicht is een GEVOLG van hoe je lichaam geprogrammeerd is en hoe je leeft. Het heeft met alles te maken. Bijvoorbeeld hoe je eet, hoeveel slaap je krijgt, hoeveel inspanning en ontspanning je krijgt en hoe je met problemen en emoties omgaat. En die dingen hebben ook nog eens onderlinge samenhang! Als je moe bent ga je anders eten, als je niet goed met emoties omgaat slaap je slechter, als je verkeerd eet krijg je minder energie om te bewegen...
Je kunt niet een ding aanpassen en de rest laten liggen. Dan krijg je niet het resultaat dat je wilt en je ene aanpassing hou je ook niet vol, omdat de rest van je leven er niet bij past.
Ter illustratie: er is net een onderzoek verschenen waarbij ze in het slaaplaboratorium van de Universiteit van Chicago hebben gekeken wat er gebeurt als mensen hetzelfde energiebeperkte dieet volgen, maar een verschillende hoeveelheid slaap krijgen. Gedurende 14 dagen kreeg de ene helft van de mensen 5,5 uur slaaptijd en de andere helft 8,5 uur. De groep die 5,5 uur sliep, viel 55% minder af. Vijfenvijftig procent! En ze hadden een slechtere hormoonbalans, meer honger en kregen een slechtere lichaamssamenstelling.
Wil je blijvend afvallen (en je lekker in je vel voelen, fit zijn, enzovoort), weet dan dat je in alle opzichten goed voor jezelf moet leren zorgen.
Overgewicht is een GEVOLG van hoe je lichaam geprogrammeerd is en hoe je leeft. Het heeft met alles te maken. Bijvoorbeeld hoe je eet, hoeveel slaap je krijgt, hoeveel inspanning en ontspanning je krijgt en hoe je met problemen en emoties omgaat. En die dingen hebben ook nog eens onderlinge samenhang! Als je moe bent ga je anders eten, als je niet goed met emoties omgaat slaap je slechter, als je verkeerd eet krijg je minder energie om te bewegen...
Je kunt niet een ding aanpassen en de rest laten liggen. Dan krijg je niet het resultaat dat je wilt en je ene aanpassing hou je ook niet vol, omdat de rest van je leven er niet bij past.
Ter illustratie: er is net een onderzoek verschenen waarbij ze in het slaaplaboratorium van de Universiteit van Chicago hebben gekeken wat er gebeurt als mensen hetzelfde energiebeperkte dieet volgen, maar een verschillende hoeveelheid slaap krijgen. Gedurende 14 dagen kreeg de ene helft van de mensen 5,5 uur slaaptijd en de andere helft 8,5 uur. De groep die 5,5 uur sliep, viel 55% minder af. Vijfenvijftig procent! En ze hadden een slechtere hormoonbalans, meer honger en kregen een slechtere lichaamssamenstelling.
Wil je blijvend afvallen (en je lekker in je vel voelen, fit zijn, enzovoort), weet dan dat je in alle opzichten goed voor jezelf moet leren zorgen.
dinsdag 5 oktober 2010
Waarom je beter jezelf kunt zijn
Ernaar streven dat je alles kunt, heeft zo zijn nadelen. Proberen hetzelfde te zijn als anderen ook. Ik heb een mooi verhaaltje gevonden ter illustratie. Het heet 'The animal school' en is van een pedagoog die R.H. Reeves heet. Hier volgt mijn vertaling.
De Dierenschool - Dr. R.H. Reeves
Ooit besloten de dieren dat ze iets heldhaftigs moesten doen om de problemen van de moderne tijd aan te kunnen. Ze richtten eens school op. Op het programma stonden de activiteiten rennen, klimmen, zwemmen en vliegen. Om het administratief een beetje overzichtelijk te houden, moesten alle dieren alle vakken volgen.
De eend was uitmuntend in zwemmen, beter dan zijn docent zelfs, en haalde goede cijfers voor vliegen, maar hij was erg slecht in rennen. Omdat hij daarbij achterliep, moest hij nablijven en het vak zwemmen laten vallen om meer met rennen bezig te zijn. Hiermee gingen ze door totdat zijn zwemvliezen beschadigd waren en hij niet verder kwam dan 'gemiddeld' bij het zwemmen. Maar 'gemiddeld' was acceptabel voor de school, dus niemand maakte zich er zorgen over (behalve de eend).
Het konijn startte als beste van de klas met rennen, maar hij stortte in omdat hij zoveel moest bijleren bij het zwemmen.
De eekhoorn kon geweldig klimmen tot hij gefrustreerd raakte bij de vlieglessen, waar zijn docent hem op de grond liet starten in plaats van in de boom. Hij kreeg ook kramp in bepaalde spieren die overbelast raakten. Voor klimmen kreeg hij uiteindelijk een vijf en voor rennen een drie.
De arend was een probleemgeval, dat streng aangepakt moest worden. In de klimklas versloeg hij alle anderen op weg naar de top van de boom, maar hij hield almaar vast aan zijn eigen methode om daar te komen.
Aan het eind van het jaar kreeg een vreemdsoortige aal het beste rapport. Hij kon erg goed zwemmen en ook een beetje rennen, klimmen en vliegen.
De prairiehonden gingen niet naar de school en wilden ook geen belasting betalen, omdat de schoolleiding graven en begraven niet aan de lesstof wilden toevoegen. Ze vertrouwden het onderwijs van hun kinderen toe aan de das. Later vormden ze een succesvolle priveschool samen met de bosmarmotten en de stokstaartjes.
De Dierenschool - Dr. R.H. Reeves
Ooit besloten de dieren dat ze iets heldhaftigs moesten doen om de problemen van de moderne tijd aan te kunnen. Ze richtten eens school op. Op het programma stonden de activiteiten rennen, klimmen, zwemmen en vliegen. Om het administratief een beetje overzichtelijk te houden, moesten alle dieren alle vakken volgen.
De eend was uitmuntend in zwemmen, beter dan zijn docent zelfs, en haalde goede cijfers voor vliegen, maar hij was erg slecht in rennen. Omdat hij daarbij achterliep, moest hij nablijven en het vak zwemmen laten vallen om meer met rennen bezig te zijn. Hiermee gingen ze door totdat zijn zwemvliezen beschadigd waren en hij niet verder kwam dan 'gemiddeld' bij het zwemmen. Maar 'gemiddeld' was acceptabel voor de school, dus niemand maakte zich er zorgen over (behalve de eend).
Het konijn startte als beste van de klas met rennen, maar hij stortte in omdat hij zoveel moest bijleren bij het zwemmen.
De eekhoorn kon geweldig klimmen tot hij gefrustreerd raakte bij de vlieglessen, waar zijn docent hem op de grond liet starten in plaats van in de boom. Hij kreeg ook kramp in bepaalde spieren die overbelast raakten. Voor klimmen kreeg hij uiteindelijk een vijf en voor rennen een drie.
De arend was een probleemgeval, dat streng aangepakt moest worden. In de klimklas versloeg hij alle anderen op weg naar de top van de boom, maar hij hield almaar vast aan zijn eigen methode om daar te komen.
Aan het eind van het jaar kreeg een vreemdsoortige aal het beste rapport. Hij kon erg goed zwemmen en ook een beetje rennen, klimmen en vliegen.
De prairiehonden gingen niet naar de school en wilden ook geen belasting betalen, omdat de schoolleiding graven en begraven niet aan de lesstof wilden toevoegen. Ze vertrouwden het onderwijs van hun kinderen toe aan de das. Later vormden ze een succesvolle priveschool samen met de bosmarmotten en de stokstaartjes.
Abonneren op:
Posts (Atom)